Fietsvakantie verhaal 100 cols tocht deel 1

Dag 2 : Ballon d’Alsace en Grand Ballon

De weersvoorspelling was dat het nat en koud zou worden de eerste fietsdag. En dat terwijl we de vorige dag de hele dag in de trein hebben moeten zitten terwijl het zonnig was. ’s Ochtends was het nog een beetje onvoorspelbaar wat voor weer het zou worden, want de zon scheen, maar er hingen ook wel veel wolken in de lucht. We begonnen meteen met de klim naar de Ballon D’Alsace. Die had een index van 3.5. Het weggetje ging mooi door de bossen omhoog, maar het was wel steil, rond de 5%. Bovenop de Ballon d’Alsace hadden we een mooi uitzicht richting de Vogezen. We haalden bij een souvenirwinkeltje een stempel. Er was verder niemand bovenop de top.

De routebeschrijving was vrij duidelijk, dus we hadden geen kaart nodig. Via allerlei kleine weggetjes en nog een andere col kwamen we onderaan de Grand Ballon. Die had een index van 5.9 Het was de zwaarste berg die we de hele vakantie zouden krijgen, meteen op de eerste dag. Bram was er in de kerstvakantie al naar boven gelopen tijdens zijn hike. Toen lag er nog een meter sneeuw.

Onderaan de beklimming was het al meteen steil. Voor de vakantie naar Zuid-Frankrijk waren de versnellingen die op mijn fiets zaten precies goed, maar nou zou ik toch willen dat ik een nog kleinere versnelling had gehad. Omdat we op de andere belklimmingen al ons water opgedronken hadden vulden we onze bidons met water uit een bergstroompje. Het water was best helder. We wisten het toen nog niet, maar dat water smaakte beter dan wat er op de meeste campings uit de kraan komt. Daar zit zoveel chloor in dat je mond alleen maar meer uitdroogt als je er van drinkt.

Toen we hoger kwamen lagen er langs de weg nog hopen sneeuw. Bram had er geen goede herinneringen aan, en hoopte dat het niet erger werd met die sneeuw. Dat viel wel mee. De laatste twee kilometer werd het al wel zo mistig dat je nog maar tien meter verder kon kijken en het begon een beetje te miezeren. We moesten bovenop de Grand Ballon een stempel halen, maar alles zou wel dicht zijn met dit weer, dus maakten we een foto met het bordje van de col. Ik had niet zoveel zin om daar lang te blijven staan, dus ik steek op die foto niet m’n duimen omhoog, ik was gewoon m’n jas aan ’t aantrekken.

Grand Ballon
Bram had goede herinneringen aan deze berg, daarom kijkt hij ook zo blij.

Grand Ballon
Het was best koud bovenop.



Bovenop de berg was er wel een restaurantje open. De mensen keken best raar op toen wij daar binnenliepen in onze natte fietskleren. Gelukkig hadden ze er wel een stempel voor in ons boekje.

Voordat we aan de afdaling begonnen had ik toch maar m’n lange broek aangedaan, wat niet zo’n slecht idee bleek te zijn. Het was koud en het regende. Verder was het ook zo mistig dat je een beetje moest gokken hoe de volgende bocht zou lopen. De afdaling had Bram ook al een keer gedaan tijdens zijn hike. Er zou een lang vlak stuk komen waar je wel twee uur op zou lopen. Het stuk bleek vals plat te zijn, en na vijf minuten afdalen hadden we het gehad. In het dorpje wilde Bram nog een foto maken bij de pinautomaat die zo bijna z'n leven had gered.

pinautomaat
Bram bij z'n geliefde pinautomaat



’s Middags kwamen we nog over een berg die “Horodberg” heette. Als je het uitsprak klopte het ook precies. “oh rot berg”.

Aan het eind van de middag, toen we nog vier andere bergen en ontelbare heuvels zijn overgereden was het nog steeds koud en nat. Gelukkig had ik wel een warme jas. Bram had alleen een t-shirt en een niet-watedichte zomerjas want dat was lichter. We kwamen langs een meer in de bergen, en stopten om even deze foto’s te maken:.

Lac Blanc in de mist
Lac Blanc in de mist.



Een man en een vrouw uit Nederland kwamen naar ons toe om te vragen waar we heen zouden fietsen. Ze zeiden dat het de volgende dag beter weer zou worden. Dat kregen we nog de hele vakantie te horen: ”morgen wordt het beter weer” . De man bood nog aan om onze fietsen in de auto te leggen om ons naar boven te brengen, maar hij zei zelf al dat dan wel de uitdaging weg zou zijn. Het was niet veel, maar toch iemand die een beetje begreep wat we aan het doen waren. Behalve dan dat ze waarschijnlijk dachten dat die col de enige was die we die dag zouden fietsen en dat we daarna in een hotel zouden gaan slapen. Ze stapten in de auto. De vrouw stapte weer uit en rende naar ons toe, om te komen zeggen dat bovenop de berg nog wat restaurantjes waren waar we wel zouden kunnen gaan zitten om uit te rusten en op te drogen. Ik geloof niet dat ze zelf geloofde dat we dat ook gingen doen, maar ze zal het wel fijner hebben gevonden dat ze het toch even tegen ons had gezegd.

Het was niet gelukt om de eerste dag 200 km te fietsen. We hadden er ongeveer 160 gedaan, en het was al tijd om op een camping te gaan staan. Misschien zouden we in andere dagen, als we niet de zwaarste bergen van de hele week hadden, meer kilometers op een dag kunnen fietsen.

Afstand : 163.28 km