Fietsvakantie verhaal 100 cols tocht deel 2

Dag 12 : Regen mist en water

Col de Menté, Col de Portet d'Aspet, Col de la Core, Col de Latrape


We begonnen op een bewolkte dag meteen met de col de Mentť. Deze was voor mij niet bekend. Dat zei blijkbaar niks over hoe moeilijk hij was. Het was een klim van 9 kilometer lang waarin je meer dan 800 meter omhoog moest. Er zaten ook stukken in van meer dan 10% stijging. Onderaan de klim was het een beetje mistig. Hoe verder we omhoog kwamen hoe erger het werd. Een stuk boven ons hing een dikke wolk. Een eind voor de top fietsten we in de wolk, waar het miezerde. Het miezerde steeds harder. Het was gelukkig niet echt koud om te klimmen, want je was hard aan het werk. Bovenop te top was het niet meer mistig.

col de Mentť
Bovenop de col de Mentť


Op deze col moesten we ook stempelen

Afdalen door de mist is wel een 'aparte' ervaring. Je ziet bijna niks, je remmen werken minder goed omdat je velgen nat zijn, het is koud en nat en de weg is gladder. De eerste keer dat ik remde voelde het alsof mijn remmen niet werkten omdat ze nog helemaal nat waren. Tussen de col de Mentť en de volgende col zaten helemaal geen dorpjes. Na de mistige afdaling door een bos begon de Portet-d'Aspet. Deze was maar vier kilometer lang maar wel erg steil, zoals hier te zien was:

Portet d'Aspet 17
Een stuk weg met 17% stijging.

Portet d'Aspet


Bovenop deze col was het een beetje mistig. Net toen we foto's wilden maken van het bordje van de col kwamen er twee mensen in fietskleding uit de camper links op de foto gerend. Het waren een vader en zijn dochter. Hij was iets van 60 en zij ongeveer 15. Ze wilden ook een foto gaan maken. Waarom ze in de camper hadden gezeten wisten we niet want ze hadden wel fietsen bij zich. Bij een bord wat niet het officiŽle was gingen ze een foto maken. Ik hoorde dat het Engelsen waren. We vroegen of we dan van elkaar een foto zouden maken, zodat we er dan met z'n tweeŽn op konden staan. Hij antwoordde in het Frans. Toen zei ik in 't Engels dat het officiŽle bord aan deze kant hing. Daarna ging ie nog steeds op z'n 'beste' Frans uitleggen hoe de camera werkte.

Portet d'Aspet
Portet d'Aspet

Portet d'Aspet


In de afdaling reden we twee keer zo snel als hen. Die afdaling duurde best lang. In een dorpje stond ergens een 'epicerie' aangegeven. We gingen naar binnen. Het winkeltje bestond uit een kamer in een woonhuis waar een paar schappen met eten in stonden. Het vrouwtje kwam vanuit de woonkamer ons helpen. Ze hadden wel vers brood gelukkig. we kochten ook een zak met chocoladebroodjes. Het viel op dat er veel dingen over de datum waren die we in winkels kochten: twee keer een zak chocoladebroodjes, een pak koeken en een fles drinken. Of het lag er aan dat we veel dingen kochten die de Fransen niet zo vaak kochten of de winkels waren gewoon slecht.

na de Portet d'Aspet kwam de col de la Core. Hier begon het ook met mist en miezer. Al snel leek het meer op regen. Bovenop hebben we maar snel een foto gemaakt en zijn we weer afgedaald.

col de la core





De afdaling was weer lekker lang, en ook erg koud. Halverwege maakte ik nog deze foto:


In de afdaling van de col de la Core

We kwamen in een dorpje wat een soort van 1984-eerste-indruk op ons maakte. Er was namelijk in het hele dorpje een omroepsysteem aangelegd. Precies op het moment dat we het dorpje binnenfietsten werd er omgeroepen of iemand z'n auto met een bepaald kenteken wou verzetten omdat die verkeerd geparkeerd was.

Er was een bakkertje waar een rij stond tot buiten de deur. In het dorpje was geen andere bakker meer te vinden. We zagen de Bianchi-Duitser weer, al voor de vierde keer. Later zijn we nog naar het bakkertje gegaan. Nadat we gegeten hadden begon het alweer met miezeren.

We hoefden nu alleen nog maar de col de Latrape, die niet zo heel zwaar was. We waren al wel de hele dag door de regen aan het fietsen. Hopelijk waren we de volgende dag niet weer de hele dag nat. Bram hoopte iets wat er op leek. Voor de afdaling deden we weer al onze warme kleren aan.

col de latrape
Col de latrape




Op de camping kwamen we op het veldje te staan voor de 'randonneurs'. Alle kleren waren helemaal nat. Gelukkig hadden ze bij het douchehok een handendroger en een fŲhn, dus we konden het nog een beetje drogen. Het 'avondeten', want dat was al de vijfde keer ongeveer die dag dat we wat gingen eten, konden we droog en warm opeten dachten we. De baas van de camping had ons gezegd dat er ergens een ding was waar je kon eten. Toen we gingen kijken bleek dat het gewoon een overdekt pleintjes was. Er zaten al twee mensen, en er stonden niet meer dan twee stoelen, dus we konden er eigenlijk niet gaan zitten. Op de camping waren gelukkig ook bungalows waar tuinstoelen bijstonden, dus die hadden we even geleend.

De twee mensen die ook onder de overkapping zaten waren een Frans echtpaar dat aan het hiken was door de PyreneeŽn. Ze liepen in ongeveer 50 dagen van de Middellandse Zee tot de Atlantische Oceaan, door de PyreneeŽn. Ze sliepen afwisselend in trekkershutjes en op campings. De dag ervoor hadden ze bijna niks gegeten. Nu hadden ze een hele bananendoos vol met eten die ze aan het leegeten waren. Morgen zouden ze een rustdag houden, want het weer zou dan ook nog slecht blijven. Bram kon wel verstaan wat ze allemaal zeiden maar hij kon niet in 't Frans iets terugzeggen. Dat hoefde ook niet, hij was druk bezig het bijhouden van de tijd.

Die nacht heeft het nog constant gemiezerd.



Dagafstand : 102 km