Fietsvakantie verhaal 100 cols tocht deel 2

Dag 14 : Cevennen

Col de Salettes


's Ochtends leek het er op dat het goed weer ging worden. Het meidje wat de baas van de camping was, die er gisteren ook al was, wat nou de douches aan het schoonmaken. Ik moest er naartoe lopen om te vragen of we mochten betalen, anders had ze gewoon niks gezegd. We dachten dat we al uit de Pyreneeën waren maar zo te zien was dat nog niet zo.

We gingen in het dorpje op een bankje zitten te eten. Het was volgensmij een bankje wat wel op straat stond maar toch van iemand was, want er kwam een ventje ons dringend vertellen dat er verderop nog een bankje was met een tafeltje erbij. Wij bedankten ervoor.

We begonnen de dag met een kleine klim. In de afdaling die daarna volgde was het landschap opeens helemaal niet meer zoals in de Pyreneeën. We waren in de Cevennen aangekomen. Het was er ook meteen droog en warm. Op één van de lichtste cols van de hele toch die meetelde bij de 100 cols kwamen we nu voor de laatste keer de twee andere fietsers tegen. Piet was zich al mentaal aan het voorbereiden op de volgende col, wat de laatste zou zijn van zijn vier weken duren de tocht. De col waar we nu over fietsten was maar 250 meter hoog. Toen ze een foto gingen maken fietsen wij weer verder, en wensten ze nog een goede reis.

In Carcasonne gingen we naar een supermarkt. Daar kregen we weer een perfect voorbeeld van Franse klantvriendelijkheid. Toen we alles hadden gepakt wat we wilden gingen we naar de kassa's. Er leek er geen één open te zijn, dus gingen we maar staan wachten. Er was maar één iemand aan het werk in de winkel, en die had al gezien dat wij stonden te wachten bij de kassa. Na twee minuten kwam ze de kassa open doen. We hadden sinaasappels, maar die hadden we niet afgewogen omdat dat in Frankrijk overal bij de kassa gebeurt. In die winkel moest je wel zelf afwegen. Dus moest ik helemaal weer terug met die twee sinaasappels om die te gaan wegen. Ondertussen had ze iemand anders voorgelaten die aan het afrekenen was. Daar bleef ze eerst nog een minuut mee praten voordat ze mijn sinaasappels scande. Daarna gaf ik geld en ze legde het wisselgeld neer. Verder zei ze ook niks van tot ziens of zoiets

Na het eten fietsen we Carcasonne uit. Net nadat we de stad uit waren bedachten we ons dat we ook nog moesten stempelen in Carcasonne. Dat deden we en daarna fietsen we weer verder.

De col de Salettes was op papier niet zo moeilijk. Hij had maar een index van 2.4 en 700 meter stijging. Toen we hem aan het fietsen waren bleek het toch wat anders te zijn. Hij was bijna 20 kilometer lang en net te steil om lekker door te kunnen fietsen. Na tien kilometer stopten we even om te drinken en foto's te maken.

col de Salettes
Tijdens de beklimming van de col de Salettes




Daarna nog bijna drie kwartier fietsen, en dan waren we eindelijk boven.

col de Salettes
Op de top van de col de Salettes




Omdat die 20 kilometer veel langer duurden dan we verwacht hadden hadden we al een tijdje niet meer gegeten. in de afdaling van de Salettes was er een uitkijkpunt. Daar gingen we dan maar zitten. Het was er wel mooi, zoals te zien is op de foto.

col de Salettes uitkijkpunt
Uitkijkpunt in de afdaling van de col de Salettes

Tijdens het eten is één plastic zakje 3 keer weg gewaaid, Bram z'n pet twee keer, en een ander zakje is ook twee keer weg gewaaid. Het ergste was nog wel dat het plakje salami wat Bram op z'n brood wou doen ook wegwaaide. We wilden nog een plakje salami omhoog gooien tijdens zo'n windvlaag om te kijken hoe ver dat zou vliegen maar die waren al op voordat het weer ging waaien. Toen we net klaar waren met eten kwam er weer een sterke windvlaag, en nou waaide zelfs Bram z'n fiets om, en een zak met pepermuntjes waaide ook van de tafel.


Bram z'n fiets waaide om


De pepermuntjes werden helemaal uitgestrooid door de windvlaag.

We hielden nog een pepermuntjes-gooi gevecht en kwamen d'r achter dat je met zo'n harde wind de planten wel windmee water moet geven. Er kwam nog een klimmetje, de col de Serrieres. Daarna kwam een afdaling over een mooi nieuw weggetje. In het volgende dorpje gingen we op de camping staan.

De winkel was nog net open toen we binnengingen. In het dorpje kochten we ook nog een pizza, om mee te nemen naan de camping. Die camping was nog 4 kilometer afdalen vanaf daar maar dat wisten we niet, dus tegen die tijd waren de pizza's al afgekoeld. Op de camping was gelukkig nog een plaatsje voor ons. We aten eerst de pizza op en gingen daarna onze tent opzetten. Na het douchen hadden we nog ieder een blikje Desperados bier op en hebben we nog een tijd naar de sterren gekeken.



Dagafstand : 130 km