Fietsvakantie verhaal 100 cols tocht deel 2

Dag 21 : Nog meer plezier in de trein


's Ochtends werden we om half 7 wakker. Ik maakte meteen wat foto's van onze plek.

wildkamperen Dijon
Onze slaapplek

wildkamperen Dijon


wildkamperen Dijon


Mijn matje was 's nachts lek gegaan omdat er doorns in zaten. Hij zat ook helemaal onder de slakkensporen. Dat was nog niet het ergste, want 's ochtends bleek dat er ook zo'n slak in m'n slaapzak was gekropen. We pakten snel alles in en reden het pad van het parkje op. Er was wel iemand z'n hond aan het uitlaten een stuk verderop maar we zijn deze keer helemaal niet ontdekt.

Voor het station deed Bram z'n andere t-shirt aan, omdat het andere onder de slakkensporen zat. Dat t-shirt stonk dan weer wel zo dat hij z'n jas weer aan moest doen. We gingen kaartjes kopen aan de balie. Er reed een trein naar Metz om half 9 die we wilden nemen. Er stond aangegeven dat er geen fietsen mee konden in de trein. We moesten die trein toch wel hebben, want de volgende vertrok pas om half 4. Het ventje achter de balie zei dat hij niet wist of er echt geen fietsen mee mochten en dat we dat dan maar aan de conducteur moesten vragen. We hadden eigenlijk geen andere keus, dus kochten we de kaartjes maar voor de trein van half 9. Daarna gingen we naar een bakkertje om wat brood en broodjes te kopen. Onderweg daarheen zag ik dat Bram z'n jas ook helemaal onder de slakkensporen zat.

Tijdens het eten hebben we onze kleren zo goed mogelijk schoongemaakt, inclusief slakensporen, om zoveel mogelijk kans te maken bij de conducteur dat de fietsen mee mochten. Toen de trein er eindelijk was bleek dat het een gewone trein was waar normaal altijd fietsen in mee mochten, dus we konden ze er gewoon in zetten. Bij het knippen van de kaartjes werd er zelfs niks van gezegd.

Vanaf Metz gingen we naar Luxemburg. Daar duurde het een tijdje voordat de trein naar Luik vertrok. Op het station wilden we op een bankje gaan wachten want het duurde nog een uur voordat de trein kwam. Er was maar één bankje, waar een zatte vent op het uiteinde zat. We zetten onze fietsen neer. Net op dat moment ging er in het midden een andere vent zitten. We gingen maar allebei aan een kant van hem zitten, om te kijken hoe lang hij het uit zou houden. Dat was niet zo lang want z'n trein kwam er al snel aan.

We zetten onze fietsen ook in onze trein en gingen zitten. Toen de conducteur kwam zei hij dat we in de eerste klas zaten. Dat was ons nog helemaal niet opgevallen. De treinen in Frankrijk zijn allemaal heel nieuw en luxe en vergeleken met die treinen leek deze eerste klas meer op derde klas. De trein van Luxemburg naar Luik is een stoptrein. Hij stopte wel 10 keer. We probeerde nog wat sudokus te maken, waar we een boekje van hadden gekocht in Metz. We hadden de moeilijkste gekozen die er waren. Uiteindelijk heb ik er in een hele dag maar twee op kunnen lossen.


De hele dag in de trein




[Guus Meeuwis - Per spoor]
"Ik zit in een coupé niet roken tweede klas., Heb de hele bank voor mij alleen., De conducteur komt langs: "Jongen voeten van de bank", Hij vraagt mijn kaart waar ga je heen."


In Luik hadden we een goede aansluiting naar Maastricht. We zaten in een coupé met allemaal oudere mensen uit Nederland. Ze waren over vanalles aan het zeuren, eerst vooral over dat de treinen zo'n slechte aansluiting hadden. Dat ze soms wel 20 minuten moesten wachten totdat ze aansluiting hadden. Wij vonden dat grappig want we moesten soms wel 2 uur wachten. Ik zei tegen Bram "ik wed dat voordat we de trein uitstappen ze nog hebben gezegd 'weet je hoe duur dat is in guldens'". De discussie ging wel die kant op, eerst over de prijs van benzine, en daarna dat alles zo duur was. Er was één vent die alles beter wist. Hij zat ook nog te vertellen dat hij de politiek in wilde. We zaten in spanning te wachten wanneer ze dat nou gingen zeggen. Er was niemand die het zei uiteindelijk.

In Maastricht hoefden we alleen maar een trein tot Eindhoven te pakken. Het was rond 7 uur, en er zouden vast nog wel een paar treinen die kant op gaan. Op het bord van vertrekkende treinen stond geen één trein aangegeven die tot Eindhoven ging of daar stopte. Ik wilde op de borden gaan kijken, maar Bram zag dat er een trein klaarstond die over twee minuten zou vertrekken. De trein ging naar Amsterdam en stopte ook in Eindhoven. We hadden geen tijd meer om kaartjes te kopen. We zetten onze fietsen in de trein en wilden bij de conducteur een kaartje gaan kopen. In België hadden we dat op de heenweg al gedaan. Dat was toen geen probleem. Toen we nu vertelden dat we geen tijd meer hadden gehad om een kaartje te kopen werden ze meteen chagrijnig en zeiden ze dat het 35 euro per kaartje extra kostte om dat in de trein te kopen. Dat wilden we natuurlijk niet. We konden er ook in Sittard uit om kaartjes te kopen, terwijl de trein stopte.

Dat was helemaal raar want die 35 euro voor één minuut werk is al hoog maar nou mochten we ook nog eerst een stuk gratis in de trein en daarna kaartjes kopen die goedkoper waren dan vanaf Maastricht. We gingen helemaal uitdenken wat de beste manier was om die kaartjes te kopen. Als ik alléén uit de trein zou gaan en ik zou te laat terug zijn zou Bram met twee fietsen in Eindhoven staan. Dan zou ik ook niet vanuit Sittard naar huis kunnen fietsen. We kwamen tot de conclusie dat het het beste was om er allbei uit te gaan en de fietsen ook alle twee uit de trein te halen.

Toen de trein stopte gingen we er snel uit. Ik liep naar de ene kant van het perron. Daar stonden de kaartjesautomaten niet. Richting de andere kant, de trap af, stond er wel één. Ik koos zo snel mogelijk 'dagkaartje > eindhoven > 2 personen > geen korting > vandaag geldig'. Daarna mijn bankpasje d'r in en m'n pincode intypen. Vervolgens moest ik nog 'andere tickets > dagkaart fiets > 2 maal' aanklikken en weer pinnen. Dat lukte allemaal binnen één minuut. Snel rende ik de roltrap op. Halverwege hoorde ik ze al op hun fluitje bliezen dat de trein zou vertrekken. Ik pakte mijn fiets terwijl Bram er voor zorgde dat de deur niet dicht kon. Het lukte nog net op tijd de trein in te springen.

We hadden vandaag eindelijk een keer geluk met de treinen. Er waren drie conducteurs in de trein. Twee daarvan kwamen voordat ze iets anders gingen doen eerst onze kaartjes controleren. Met gepaste trots presenteerde ik de kaartjes, waarna ze weer verder konden. De andere conductrice kwam later nog vragen of haar collega's al bij ons waren geweest.

In Eindhoven waren we dan eindelijk van de treinen af. We zagen Frank nog, die ook uit dezelfde trein stapte. Hij was gaan mountainbiken in Limburg. We fietsen lekker snel naar huis.

Dagafstand : 25 km

Lees hier het verslag van het derde en laatste deel van onze 100 cols tocht


De dagafstanden waren deze keer niet zo heel hoog, maar we hadden ook helemaal geen echte rustdagen en de route was veel bergachtiger.

Lees verder in een van de andere fietsvakantieverhalen