Fietsvakantie verhaal 100 cols tocht deel 3

Dag 13 : Iseran

's Ochends winkelden we bij de Sherpa supermarkt en bij een bakkertje. Na een uitgebreid ontbijt begonnen we meteen met een klimmetje. Het was mooi weer, en de Col de la Madeleine was ook een mooie klim. Dit was al de tweede Col de la Madeleine die we zijn overgefietst. Op de fietsvakantie naar Zuid-Frankijk vlak bij de Mont Ventoux zat er ook één. Deze was ook niet de echte die bekend is van de Tour de France. De afdaling van de Madeleine was helemaal niet steil, ideaal om kilometers te maken. We kwamen al snel bij de voet van de Col de l'Iseran.

Het was er best druk met motorrijders. De col de l'Iseran vond ik de zwaarste klim dit jaar. Bram vond hem ook één van de zwaarste. De klim begon met een steil stuk dat met allemaal haarspeldbochten naar boven slingerde. Daarna kwam je in een echte Alpenweide. De weg ging daar ook nogsteeds omhoog. Hier was Bram z'n water al op. We gingen allebei ons water aanvullen met water uit het stroompje langs de weg. Het stuk alpenweide werd gevolgd door nog een heel eind steil klimmen. Het was meer dan tien kilometer flink klimmen. Hoe verder we kwamen, hoe steiler het leek. Het was echt een klote-klim. Een paar kilometer zijn we maar afgestapt met het excuus dat we foto's moesten maken van het mooie uitzicht.


Col de l'Iseran


Een echt Alpen-plaatje

Even later zagen we een marmot. De laatse kilometer voor de top was extra zwaar. Daarna waren we eindelijk boven. We vroegen iemand of hij een foto van ons wou nemen met het bord van de col. Aan de acherkant van het bord was één of ander sletterig vrouwke, die met de auto omhoog was gereden, omhoog geklommen en die moest eerst honderduizend foto's maken voordat ze eindelijk weg ging. Zelfs die man die een foto van ons wou gaan maken vond het irritant. Uiteindelijk is het toch een goeie foto geworden.


De beklimming was alles bij elkaar 33 kilometer lang


Uitzicht vanaf de top van de Iseran


Uitzicht vanaf de top


In de afdaling


Val d'Isere


Snelle bochten in de afdaling

In het souvenirs winkeltje hadden ze niks leuks. Er was wel net zoals in élk souvenirs winkeltje in Frankijk een beestje wat geluid maakte als je er voorbij liep. De afdaling naar Val d'Isere was een hele fijne. Het asfalt was goed, de weg was best steil en er zaten een paar leuke slingerstukken in. In Val d'Isere haalden we een stempel bij een Tabak-winkeltje. Daarna was het afdalen over een grotere weg. We gingen nog één keer eten inslaan voor de laatse berg van de dag. Bij de kassa hoefden natuurlijk geen tasje, we konden alles wel in onze handen meenemen. Dat ging ook echt, nadat de fles water drie keer op de grond gevallen was. Het bankje voor de supermarkt was weer onze eettafel. Bram had een hele zak met droge mini-cakes met gedroogde vruchten uitgekozen. De andere fietsvakanties hadden we ook veel van dat droge meel gegeten dus dat moest deze keer ook.

De Cormet de Roseland was de laatste berg van de dag. Hier was dit jaar ook de Tour de France over gekomen. We fietsten rustig aan. Er was toch maar één camping die op de route lag vandaag. Het had geen nut om te haasten. Het dreigde te gaan regenen. Boven op de top was het nog droog. Er was een vrouwtje dat een foto van ons wilde maken met het bordje van de col.


Cormet de Roseland

Deze keer gebeurde er weer iets raars bij het bordje van de col. Er kwam een auto aanrijden. Hij reed steeds langzamer tot vlakbij het bord van de col. Achter het stuur zat een dikke vent met een superman t-shirt. De passagier was een dik vrouwke. Ze had het raam open gedaan. In haar hand had ze een camera. Ze reden tot voor het bord van de col. Even keken ze of wij niet aan de kant gingen. Daarna maakte het vrouwtje, terwijl de auto nog doorrolde, een foto van het bord van de col. Wij vonden ook wel dat ze een hele prestatie hadden geleverd door helemaal naar boven te rijden in de auto.

In de afdaling zagen we de camping die we die dag zouden pakken. Het zag er leuk uit, helemaal in oud-franse stijl. De camping was van een oud Frans echtpaar. Er was geen plaats meer. We konden wel in de voortuin van het gebouwtje van de camping gaan staan. Het gras was daar goed en er was genoeg plek. Terwijl we alles klaarlegden voor de nacht begon het te regenen. De man en vrouw van de camping keken wel bezorgd naar onze bivakzak. Ze geloofden niet dat het waterdicht was en dat je daar wel in kon slapen.

Het gebouwtje van de camping had ook een zaaltje met een tv en een tafelvoetbal. We konden hier eindelijk onze gsm's weer opladen. We aten eerst de rest van de droge cakejes en andere koeken die we nog hadden op. Daarna gingen we douchen. Er vloog een beest rond de bloemen die aan het balkon hingen. We dachten dat het een kolibrie was omdat het zo snel met zijn vleugels sloeg en een lange snavel had waarmee het nectar opzoog. Maar we dachten ook dat die daar helemaal niet voor zouden komen. Op de foto's die ik gemaakt heb lijkt het meer op een insect.


Op internet heb ik gevonden dat we het niet helemaal mis hadden. Het beest was waarschijnlijk een kolibrievlinder.

Het was nog niet zo laat en we konden lekker droog zitten. Ik ging vast de route voor de komende dagen doornemen. Met de franse kinderen hebben we een keer getafelvoetbald. Wij waren met z'n tweeën veel beter. Ik had ook tegen Bram gespeeld, dat hat hij wel gewonnen. Maar hij steekt ook te veel tijd in tafelvoetballen bij de c1000. Het regende nog steeds toen we gingen slapen. Alles wat in mijn bivakzak lag was nog droog. 's Nachts heb ik ook geen last gehad van de regen. Deze nacht was het wel warmer dan de nachten er voor.

Dagafstand : 122 km