Fietsvakantie verhaal 100 cols tocht deel 3

Dag 17 : Laatste etappe 100 cols tocht

Het was vandaag de laatste dag. We hoefden niet zo ver meer tot het einde van de 100 cols tocht. Het zou ook lekker vlak worden. Na het ontbijt mochten we meteen aan de zwaarste klim van de dag beginnen. Hij was toch wel heel steil. Daarna werdt het echt vlak. We reden door de weilanden over heuveltjes. Het weer was ook goed want het regende de hele dag niet.

Bij één klim kwamen we een groepje Duitsers tegen die ook op fietsvakantie waren. De voorste zat helemaal krom over zijn stuur zo hard mogelijk te stampen in een veel te zware versnelling. Hij trapte twee keer zo zwaar als wij. Later die dag kwamen we ze nog twee keer tegen.

's Middags waren we weer eens aan een klimmetje bezig. Een man was zijn hond aan het uitlaten. Die hond begon te blaffen en springen en liep op ons af. Hij wou half spelen en half ons wegjagen. De baas van de hond deed niks, alleen een paar keer roepen dat die hond terug moest komen. Eerst ging hij achter mij aan. Toen vond hij het toch leuker om tegen Bram te gaan blaffen. Hij kwam steeds dichter bij, totdat hij opeens in Bram z'n been beet. Gelukkig beet hij niet zo hard. De hond draaide om en kwam op mij af. Ik kon hem gelukkig wegjaagd en we konden veilig verder fietsen. Bram had wel een gat in zijn been.

Er was nog één gevaarlijke afdaling. Over heel het weggetje lag een dun laagje mos, mest en water. Het was daar zo glad dat mijn voorwiel weggleed. Toen werd de afstand tot het laatste dorpje van de 100 cols tocht steeds kleiner. De laatste twee uur reden we heel hard. Eindelijk waren we klaar, na twee jaar fietsen. Bij het bordje van het dorpje waar we de laatste stempel moesten halen maakten we een foto.







Bij de camping waar we anderhalf jaar geleden de eerste stempel haalden haalden we nu de laatste stempel. De man begreep alleen niet dat het voor ons de laatste stempel was. Ik vroeg nog of ik er een foto van mocht maken dat hij die zette. Dat snapte hij ook niet want hij zette ze heel snel. Onze spullen hadden we snel klaargelegd. Daarna even douchen en dan het dorp in op zoek naar een restaurantje om te vieren dat we de 100 cols tocht af hadden gefietst. In het dorpje was een jeu-des-boules toernooi bezig. Daar was ook een barbeque bij, dus als we niks vonden konden we daar nog altijd broodjes worst eten.

Er leken twee café-restaurants te zijn en een pizzakraam. Bij het ene restaurant hing helemaal geen menukaart. Bij het andere liepen we naar binnen. Ik vroeg of we er konden eten. Een oude rocker met een grijze snor, lang haar en een AC/DC t-shirt aan zei dat we daar niet konden eten. Hij wist wel een andere plaats waar we konden "bien manger", "goed eten". Hij vroeg of we echt veel honger hadden, zo zagen we er ook wel uit. Hij voelde aan Bram zijn buik of er wel vet aan zat. Daar zat helemaal geen vet meer. Hij zei dat je goed kon eten, en maakte met zijn handen een dikke buik, een stukje verderop. Voorbij de apotheek rechts hadden ze kebab, pizza en friet. Hij vertelde het zo smakelijk dat we er al honger van kregen.

Bij de kebab-tent bestelden we een menu met veel vlees en friet. Daarbij een biertje van de tap. Het smaakte allemaal goed. Als toetje een ijsje. Daarna gingen we terug naar het andere cafeetje om wat te drinken. En weer redelijk op tijd naar bed, zodat we de volgende dag goed konden fietsen.

Dagafstand : 141 km