Fietsvakantie verhaal Alpen

Dag 11 : Aah, nice

Dit was de enige ochtend waarop het gras en mijn schoenen droog waren. Het was ook meteen al lekker warm en mijn fietsbroek was 's nachts opgedroogd. Gisteren had ik nog een brood en een pot jam gekocht, we hadden dus eten. Het was bruin brood, wat ze verder weinig verkochten in ItaliŽ. Ik sneed een dikke plak van het brood en deed er jam op. De eerste hap smaakte heel vies. Er zaten anijszaden in. Na een paar happen ging ik bijna over mijn nek. Bram kreeg het ook niet weg. Bij het winkeltje van de camping haalde ik maar snel een paar witte broodjes.

We zaten in een grote stad. De grote weg die we volgens de routebeschrijving moesten volgen was verboden voor fietsers. We wisten ook niet goed welke kant we op moesten. Na een half uur en drie keer navragen hadden we de goede weg pas gevonden. Het was allemaal klimmen door tunnels, niet fijn dus. Na vijf kilometer hielden de tunnels op en konden we gewoon verder klimmen, uiteindelijk was het een mooie pas.

We kwamen langs een heel mooi meer, met helder blauw water. Er waren veel toeristen. Het zou wel grappig zijn als we op zo'n plaats een bekende tegen zouden komen.


Karersee.


Het water was helder en groen.













Het was nog maar een stukje klimmen tot de top van de volgende pas.


Passo di Costalunga.


De Duitse naam was Karenpass.

Voordat we aan de tweede pas van die dag begonnen aten we een meloen.


Uitzicht tijdens de beklimming van de Passo Pordoi.

Deze pas was ook heel zwaar. Nadat we de longen uit ons lijf hadden gefietst om de berg op te fietsen en de hele weg naar boven al uitlaatgassen in moesten ademen stond er nu iemand boven op de top te roken. Bram moest opeens heel hard hoesten. Dat hielp wel, de vrouw die stond te roken ging in haar auto zitten.


Passo Pordoi.


Bram was klaar met hoesten.

We kwamen door veel dorpjes waar helemaal geen supermarkten waren. Overal waren alleen hotels en restaurants. We hadden al vier uur niks meer gegeten dan wat mueslirepen. Er was een kleine kruidenier. Daar was alles duur, behalve appels, en een zak chocolate chip cookies. Die waren binnen een paar minuten op. In het volgende dorpje vonden we een betere winkel. Daar haalden we van alles, en twee bruine broodjes. Toen ik mijn broodje doormidden sneed zag ik het al: "aah neeee, alweer brood met anijs!". We hebben ze niet opgegeten maar in onze fietstas gestopt, de fietsvakantie-ervaring leerde ons dat als je die vieze dingen nou weg zou gooien je de rest van de dag geen eten meer zou vinden, en zou willen dat je nog twee van die vieze broodjes had.

In de afdaling maakten we een filmpje: filmpje afdaling 15MB.

Na de afdaling moesten we aan de derde pas van de dag beginnen. Er stond een camping aangegeven over 12 kilometer. Ik dacht dat die over de top van de pas was. Na een hele tijd klimmen stond aangegeven dat de camping in het volgende dorpje zat. Dat was te dicht bij, dus ik zei tegen Bram "dan pakken we wel de volgende camping". Uiteindelijk bleek dat de camping 6 kilometer verder bergop zat. Om 8 uur kwamen we daar aan. Eerst stond er, 500 meter voor de echte camping "campo nog iets" aangegeven. We gingen daar heen, er stonden ook allemaal tenten. Het was niet de camping. Even verderop was de camping.


Uitzicht in de laatste klim van vandaag.


De wolken kwamen er al weer aan.


Eťn van de vele kleine dorpjes.

Daar aangekomen waren we de kaart kwijt. Ik had die elke keer in een plastic insteekvel in de zak op de rug van mijn fietsshirt zitten. Bram had hem ook nog gehad vlak voor we op de camping aankwamen. Deze kaart was heel belangrijk, door de grote schaal stond de route van de komende vier dagen op dit vel. Na het opzetten van de spullen vond ik de kaart gelukkig tussen de andere kaarten in de map.

De douches van deze camping waren goed, tot het warme water op was. Voor de wc's moest je papieren wc-brillen pakken voor je er op ging zitten. Die waren op, dus moest je zonder bril er op gaan zitten en ze hadden ook niet eens wc-papier. Die nacht was het koud en regenachtig.

Dagafstand : 117 km