Fietsvakantie verhaal Alpen

Dag 20 : Racen langs de Rijn

's Ochtends waren we blij dat het weer licht werd. Het was wel ijskoud. In combinatie met weinig slaap en de hele nacht in de kou liggen was dat ook niet goed voor je beenspieren. Weer een heeerlijk ontbijt van 25%-rogge brood en, deze keer, honing.

Deze dag waren we erg vroeg opgestaan. Het had toch geen nut om nog een uur in die koude en natte slaapzak en bivakzak te blijven liggen. Om 8 uur zaten we al op de fiets. De eerste 80 kilometer was het vinden van de route simpel, het was één rechte weg naar het noorden. Om 11 uur gingen we even eten, we hadden er toen al 70 kilometer opzitten. De vorige dag hadden we pas 40 kilometer om 12 uur. Dat beloofde dus een grote totaalafstand te worden die dag.

We fietsten verder over de weg. Aan de linkerkant was een fietspad. Dat volgden we. De weg ging een heuvel over, het fietspad bleef op de zelfde hoogte. Na de heuvel keek ik achterom. Door weer zo'n stom Duits fietspad te volgen hadden we de afslag gemist. Die was boven op de heuvel, iets wat je vanaf het fietspad niet kon zien, en ook niet aangegeven was. In het vervolg toch maar de weg volgen in plaats van de paden die langs de weg lopen.

Een half uur later. We fietsen over de weg. Tussen de dorpjes loopt meesten wel een parallelweg maar in de dorpjes moet je sowieso over de weg fietsen. Een auto haalt ons in, de passagier hangt uit het raam. De vent roept iets van "blabla Radweg", en wijst naar het pad langs de weg. Ja, als we daar over gaan fietsen slaat dat opeens af in de verkeerde richting of missen we weer een afslag. We willen wel graag morgenavond thuis zijn. Twee minuten later, dezelfde auto, deze keer komt hij ons tegemoet. De passagier hangt weer uit het raam en roept zo hard hij kan "Radweg". Het zal wel, dan moeten ze maar fatsoenlijke fietspaden maken waar ze bij zetten waar ze heen gaan. In Duitsland is het altijd een verrassing waar je uit komt als je een fietspad volgt.

In Bad Kreuznach hadden we de vorige keer lang de goede weg gezocht. Deze keer ging het met een combinatie van ervaring en een keer de weg vragen veel beter. Zonder veel om te fietsen en met een beetje geluk vonden we een fietsroute naar Bingen. In Bingen zaten we langs de Rijn. We hadden toen al 100 kilometer gehad, maar het kilometers maken voor die dag moest nog beginnen. Het ging lekker, met een vaartje van 25 km/u gemiddeld. Drie uur later waren we al bijna in Konstanz. Om vier uur 's middags kwamen we bij het kasteeltje waar we op de fietsvakantie van het Zwarte Woud na 2 dagen pas op het eind van de dag waren. Op dat schema waren we dus al ingelopen. Daar gingen we op een bankje zitten eten en uitrusten.


Het kasteeltje.


De Rijn.


Een sinaasappel uit Zuid-Afrika.

Bram had een theorie dat de sinaasappels steeds beter werden naarmate je verder naar het zuiden ging. Die leek goed te kloppen. In Duitsland en België had je kleine zure sinaasappels die moeilijk te pellen waren. In Zuid-Frankrijk hadden we grote sinaasappels met heel veel sap en smaak, die heel simpel te pellen waren. Deze sinaasappel uit Zuid-Afrika was ook goed. Mijn conclusie was dat sinaasappels van de Zuidpool dan de beste van de wereld moesten zijn.

Langs de Rijn kwamen we veel mensen tegen die op fietsvakantie waren. Toen we zaten te eten kwamen er zelfs twee meisjes langs die op fietsvakantie waren. Ik had ze alleen van achteren gezien. Bram zei dat ze heel knap waren. Hij pakte snel de camera. Op deze foto zijn ze helaas net de bocht om.


Daar fietsten ze.

In Koblenz hadden we al 100 kilometer langs de Rijn gefietst. De vorige keer hadden we daar anderhalf uur naar de goede weg gezocht. Deze keer konden we een fietsroute naar Andernach volgen, dachten we. Naast de Rijn waren ze een kermis aan het opbouwen. Precies toen we er voorbij fietsten gingen ze de geluidsinstallatie uittesten. Op vol volume hoorden we "pa pa pa pada pa pada pa pada EACH MORNING I GET UP I DIE A LITTLE, CAN BARELY STAND ON MY FEET, TAKE A LOOK IN THE MIRROR AND CRY ..... SOMEBODY, SOMEBODY CAN ANYBODY FIND ME SOMEBODY TO LOVE? " Dat was echt super vet, nadat we de hele vakantie amper muziek gehoord hadden. Een halve kilometer vederop hoorden we de muziek nog.

Na een paar kilometer was het fietspad afgesloten en raakten we de route kwijt. Op eigen houtje zochten we toen maar de weg. Bij een brug kwam het hele drama van de vorige keer naar boven. Bij die brug waren we toen wel tien keer uitgekomen. Alleen aan de westkant van de brug lag er een fietspad langs de weg. Het was onmogelijk om te begrijpen hoe we dat moesten bereiken. Er stond ook een fietsroute naar Andernach aangegeven. Die ging alleen helemaal niet de brug over, terwijl dat wel logisch zou zijn. We fietsten daar wat rond, ik was overal aan het kijken of ik een bordje van de fietsroute zag. Opeens stond er links voor me een paaltje. Ik week uit naar rechts, daar stond ook een paaltje. Daar knalde ik vol met mijn fietstas op, waardoor één klem afbrak. Gelukkig kon ik die de volgende dag nog vastzetten.

Onze fietsvakantie-ervaring zorgde er voor dat we niet weer uren de goede weg moesten zoeken. We gingen gewoon over het gedeelte van de auto's de brug over. De weg was niet eens verboden voor fietsers, dus zo erg was het niet. Aan de andere kant van de brug stond een fietsroute naar Andernach weer aangegeven, maar Andernach was doorgestreept. Wat dat betekende wisten we niet, we volgden maar gewoon de fietsroute. Na nog een hele hoop zoeken kwamen we toch in Andernach aan. Vanaf daar gingen we naar Sinzig.

Vlak voor Sinzig was een spoorwegovergang. Toen we er net aan kwamen gingen de spoorbomen dicht. Bram zei "daar achter die bosjes moet ik dadelijk even plassen". De eerste trein kwam voorbij. De spoorbomen bleven dicht. Een halve minuut later, een treintje van links. Daarna bleven de spoorbomen nog steeds dicht. De derde trein kwam van rechts, die stond vol met auto's. De vierde trein kwam van links, een hele lange goederentrein. De spoorbomen waren al meer dan 5 minuten dicht, want mijn kilometerteller ging op stand-by. Na een paar minuten kwam de vijfde en laatste trein langs. Daarna gingen de slagbomen pas open en konden we de bosjes bezoeken.

Het werd deze avond weer wildkamperen. We fietsten door tot half 9 en vonden een rustig veld boven op een heuvel. Als avondeten hadden we koude knakworsten en een stuk chocola. Deze plek was veel beter om te wildkamperen dan die van de vorige nacht. Toen we in onze bivakzak lagen zagen we de sterren, het was een heldere nacht. Dit was toch beter dan in een hotel slapen, ondanks dat alles nat was en stonk.

Dagafstand : 227 km