DE fietsvakantie van Bas en Bram naar oude schip a.k.a. “ouwe boot” in Groningen

Dag 3

De 3e dag werden we weer wakker en hadden we het weer ijskoud. Gelukkig waren nu alleen mijn sokken nog nat, de rest viel wel mee. Bas deed deze keer maar een uur over zich aan kleden, dat was al de helft sneller. Nadat we de spullen ingepakt hadden hebben we nog snel even een foto gemaakt van de wildkampeerplek waarna we ons ontbijt van 2 marsen op aten en verder fietsten langs het kanaal.

Bas zat er deze dag duidelijk nog meer doorheen dan de 2e dag maar hij fietste wel verder wat wel goed was, hij had namelijk ongetraind al 230km gefietst in 2 dagen door verschrikkelijk slecht weer. Langs het kanaal had ik het ook een beetje gehad, het regende al sinds we vertrokken waren en het was maar 6oC en ik had honger. Omdat Bas echt niet meer voorruit kwam besloot ik iets wonderbaarlijks te doen. Bas fietste namelijk al op mijn oude fiets wat zowel Bas als mijzelf verbaasde, maar nu liet ik hem op mijn goede fiets fietsen. Dit schoot iets meer op omdat hij hier iets anders op zat, maar al snel kreeg hij hier ook weer last van zijn hak.

Toen we in Assen aan kwamen besloten we om even te gaan eten bij de McDonald’s. We wisten niet zeker of hij wel open was maar toen bedachten we dat er waarschijnlijk niet veel mensen om 11 uur ’s ochtends een Big Mac gingen eten en er daarom niemand zat.

Eenmaal binnen gingen we de krant lezen want die was gratis. Er stond een gezin in dat op fietsvakantie was en de dag ervoor de hele tijd door de regen had moeten fietsen. Het was wel jammer dat wij er niet ook zo in stonden dat zou wel gaaf zijn geweest.

Omdat Bas zo’n last had van onder andere zijn hakken besloot hij te kijken of hij blaren had, ik had namelijk gezegd dat ik die nog nooit had gehad van fietsen. Terwijl hij zijn schoenen uit deed rook ik de echte fietsvakantiesokkengeur™ al mijn kant op komen en andere jongens die even verderop zaten keken alsof ze ieder moment gingen overgeven. Bas had alleen helaas nog geen blaar waardoor we maar snel weer verder fietsten.

Weer even later fietste Bas nog langzamer dan ooit te voren. De eerste dag fietste we namelijk nog redelijk door, de 2e dag rond de 15km/h en nu nog geen 10km/h. Na hem flink aangespoord te hebben om toch door te fietsen besloten we even te stoppen en naar zijn benen te kijken.

Hij had namelijk last van zijn knieën, kuiten en hakken. Zijn knieën waren gewoon overbelast doordat hij te veel in een hoge versnelling fietste waarvoor ik hem al gewaarschuwd had toen we net op weg waren en dat zijn kuiten zeer deden kwam omdat hij totaal niet getraind had. Zijn hakken bleken helemaal rood te zijn doordat een plastic rand van zijn (kapotte) schoenen hier bij iedere pedaalomwenteling in stak. Om hier iets aan te doen probeerden we zijn sokken op te vullen met wc-papier (waarom hij wc papier mee genomen had weet ik nog steeds niet).

Dit hielp niet echt maar was wel grappig. Omdat het wel duidelijk was dat hij echt niet meer fatsoenlijk kon fietsen zei ik dat hij dan maar aan mij moest gaan hangen. Dit was wel zwaar fietsen zo met mijn fiets met bagage, zijn fiets met bagage en Bas die ik voort moest trappen, het was nog meer als 15km naar Groningen.

Bas wou niet meer verder fietsen naar “ouwe boot” zoals we het plaatsje Oude schip hadden genoemd, maar omdat het nog maar 35km was vond ik dat we niet op mochten geven. Ik zou het er tijdens het eten wel over hebben, vlak voor Groningen was een mooi plaatsje om even te stoppen.

Er was een bakkertje waar we naar binnen gingen om rozijnenbroodjes te kopen, anders was het namelijk geen echte fietsvakantie. Dat was de enigste bakker die ik ooit gezien heb die geen broodjes had; en ze vonden het zelf nog normaal ook. Het vrouwtje daar zei wel dat er 100meter verderop een bakker bart zat, een halve kilometer lopen later hadden we hem gevonden.

Hier bestelde we allebei 3 broodjes en bespraken we wat we gingen doen. Bas wou/kon nog steeds niet verder fietsen dus ik bood aan om hem dan die 35km voort te trekken wat zelfs hij het toppunt van eigenwijsheid vond want dat zou namelijk nogal zwaar zijn. Maar zoals ik hem van te voren al had verteld, de fietsvakantie stopt voor niemand.

Omdat hij dat ook niet wou zei ik dat hij dan maar met de trein richting ouwe boot moest gaan en dat ik dan met de fiets ging, er zat namelijk een station 2km van ouwe boot af. Ook dat wou hij niet en hij wou ook geen 3 uur wachten zodat ik op en neer kon fietsen. Ik zei dat hij daar later spijt van zou krijgen want het is natuurlijk veel gaver als je het wel haalt, maar omdat Groningen ook ver was en we al 280km in 3 dagen hadden gefietst besloten we om toch in Groningen al op de trein te stappen.

In Groningen aangekomen haalde een rokende dame ons in waarop Bas zei “kom die moet je er uit fietsen Bram”. Ik ging op mijn pedalen en zo hard fietsen als ik kon. Ik was helemaal buiten adem omdat ik voor 200kilo aan spullen, fietsen en mensen vooruit moest trappen maar het was me wel gelukt, we hadden haar ingehaald.

Even later gingen we nog even snel op de foto met het bord van Groningen waarbij we een hele discussie hadden. Het bord dat je Groningen in kwam stond namelijk voor het bord (aan de andere kant van de weg) dat je het vorige dorpje uit kwam. Volgens Bas kon dit niet omdat je dan in 2 dorpen tegelijk was, volgens mij kon het wel als de grens tussen de 2 dorpen schuin liep.


Bas hinkelt de laatste meters naar Groningen


Onze held heeft het gehaald!


Ik bij Groningen

Een paar kilometer later moesten we (lees ik) nog een bruggetje over fietsen waarna ik goed moe was, maar we waren nu wel bij het station. We kochten kaartjes naar Eindhoven voor onszelf en de fiets waarna we in de trein gingen zitten.

De conducteur wees ons erop dat we omdat het spitsuur was niet met de fiets in de trein mochten, maar dat er nog wel een stoptrein ging. Bas wou al bijna opstaan maar ik zei dat het wel mee viel met de drukte, de trein was namelijk half leeg, en of we niet konden blijven zitten. De conducteur zei met tegenzin dat dat goed was maar dat we er wel uit moesten als het drukker werd. Ik vind het niet erg als we niet met fietsen in de trein mogen als deze uitpuilt, maar om niet met de fiets in een half lege trein te gaan zitten alleen omdat dit de regel is, is natuurlijk onzin.

Na een tijd in de trein te hebben gezeten kwamen we uit op het station in Utrecht. Hier moesten we in echte fietsvakantie stijl de roltrap op en af met de fiets, omdat ik veel bagage bij had kon ik mijn fiets maar net tegenhouden van naar beneden glijden.

Hierna pakten we de trein richting Den Bosch waar we uit moesten zoeken hoe we naar huis gingen, er was namelijk een storing tussen Eindhoven en Den Bosch. Daar aangekomen bleek gelukkig dat er nog wel treinen reden, ook hadden ze daar liften zodat we niet weer met de fiets de trap op moesten.

Toen we in Eindhoven aan kwamen moesten we een normale trap af met de fiets, er zaten “gelukkig” van die fiets gleuven aan de zijkanten. Met mijn voorrem er op en m’n hand op m’n bagage om mijn fiets goed vast te hebben ging ik er af. Omdat al mijn bagage achter zat en ik ondertussen ook de trap af moest lopen kwam na ongeveer een meter mijn voorwiel net even van de grond af. Omdat ik mijn achterrem niet in gedrukt had werd mijn fiets nu door niets tegen gehouden waardoor hij meteen op zijn achterwiel gleed en ik met mijn fiets recht overeind van de trap af gesleurd werd. Gelukkig zat er een stuk later een vlak stukje in de trap waarna ik mijn fiets weer onder controle kreeg en gewoon over de treden zelf ben afgedaald. Bij bas ging het gelukkig een stuk beter omdat hij wat minder zware bagage bij had.

Eindelijk stonden we weer in Eindhoven en het was nog droog ook. Bas ging weer een half uur lang sms’en over hoe laat we thuis zouden zijn en waar zijn moeder met de auto heen moest komen. Toen ik voor de 20ste keer zei dat hij moest ophangen zodat we aan konden fietsen kreeg ik Jorien zelf aan de lijn. Zei had begrepen dat ze met de auto naar het station moesten komen om Bas op te halen, maar Bas zei dat hij dat niet gezegd had. Ik zei dat we op FIETSvakantie waren en we dus gewoon naar huis gingen fietsen, we zijn toch geen mietjes zeker.

Omdat Jorien al met de moeder van Bas in de auto zat besloten ze om naar motel Eindhoven te rijden en ons daar te ontmoeten. Nadat ik voor de 10e keer die vakantie een half uur lang had staan pissen kwamen we langs het motel. Als ik betrapt werd voor wildplassen was ik dat trouwens niet aan het doen. We waren er namelijk achter gekomen dat de boete voor buiten masturberen 20euro lager lag dan die voor wildplassen, dat is alleen wel iets moeilijker uit te leggen aan de desbetreffende agent. Bij het motel was iedereen verbaasd dat Bas nog leefde en werden we door Jorien gehuldigd met een echte plastic medaille. Bas omdat hij zo ver had gefietst en ik omdat ik zo ver met Bas had gefietst.

De moeder van Bas vroeg of wij nog verder fietsten of de fietsen bij haar in de auto deden en dan naar mij thuis reden. Ondanks dat het al duidelijk was zei ik dat wij verder gingen fietsen en Bas dan nog maar 15km aan mij moest hangen. In een wedstrijd eerder thuis te zijn als de auto’s fietste ik zo hard ik kon naar huis met Bas aan mij. We waren maar 5 minuten later als de auto. Thuis aangekomen namen we afscheid en gingen we allebei naar een hard verdiend bad opzoek.

We hadden die dag nog ongeveer 70km afgelegd waardoor de totale afstand van de fietsvakantie rond de 295km kwam. Lees verder in een van de andere fietsvakantieverhalen