Fietsvakantie verhaal ItaliŽ

Dag 9: Vestenastock

's Ochtends fietsten er veel wielrenners over de weg waar we langs lagen te kamperen. We reden een stuk over de vlakke wegen, en haalden weer het standaard eten met platte perziken, een halve liter melk, en wat broodjes. De rest van de dag volgden we de borden richting Verona. We hadden bij het plannen van de route al gezien dat we nu ongeveer 150 kilometer vlak terrein hadden. Het was een saaie route, over redelijk grote wegen. Je zag alleen maar autowasserette's en Lidls. Bij één van de Lidls hadden we nog schuifijsco's gehaald. Volgens Bram was het weer "tegoei werem".


Lange rechte wegen

De kilometers schoten goed op, dat was het enige voordeel. Het was nu uitkijken tot we bij de Brennerpas aankwamen. In een dorpje stopten we nog om allebei een blik vruchtjes in sap te eten. Vaak aten we alleen bij het ontbijt en het avondeten veel brood, en tussendoor vooral fruit en andere suiker.

Tegen de avond werd het weer wat heuvelachtiger. We kwamen ook nog kiwi-planten tegen.


De kiwiplant

We reden al een tijdje rond zonder eten, en zochten een supermarkt. In een dorpje met een mooi kasteeltje met een gracht eromheen zou er één zijn.


In het stadje

We konden de supermarkt alleen nergens vinden. Dan toch maar weer verder gefietst.

Vijf kilometer later waren we in de buurt van een grotere stad, en voordat we er waren kwamen we bij een enorme supermarkt. We zetten de fietsen neer, er waren maar vijf fietsenrekken, en liepen naarbinnen. Meteen kwam een ventje van de bewaking naar buiten gelopen, en hij liep 'onopvallend' achter ons aan naar binnen. In de supermarkt hadden ze vanalles. Er waren twee gangen met pasta, en dan nog een gang met verse pasta. Ook hadden ze blikken met 10 kg tomatensaus voor op pizza's.


De gang met pasta

Buiten de winkel was een bankje, en daar gingen we eten. Ik zei nog tegen Bram dat ie z'n fiets zo goed mogelijk uit de weg moest zetten, omdat die bewakingsventjes anders een goede smoes hadden om ons weg te sturen. We waren net begonnen aan onze bakken met koude rijstsalade toen de eerste bewaker naar buiten liep, 'rondkeek', en toen weer naar binnen ging. Twee minuten later kwam een andere het zelfde doen. Daarna kwam er weer een andere bewaker naar buiten. Die bleef eerst even staan, en toen liep hij langzaam naar ons toe. Toen kwam echt het toppunt van Italianen. Eerst vroeg hij in het Italiaans of wij Italiaans spraken. "Nee wij snappen het niet, wij spreken wel Engels". Je zag hem nadenken. Hij kon geen woord Engels, dus begon hij maar in het Italiaans tegen ons te praten. Wij snapten al meteen dat we weg moesten, maar het was wel de sport om zo lang mogelijk te blijven zitten zonder dat die vent kwaad werd. "non mangare" zei hij de hele tijd, en hij deed met zijn hand net alsof ie aan het eten was. Wij vroegen nog waarom je daar niet mocht eten, en of je ergens anders in de buurt dan wel kon eten, maar dat kon ie niet uitleggen. Nadat ie een tijdje voor gek had gestaan met zijn gebaren waren we maar opgestaan met met de open bakjes rijstsalade in ons hand aangefietst.

Een kilometer verderop in een dorpje vonden we een bankje. Toen daar weer een italiaan kwam aangelopen vroegen we ons af of die ons ook wou wegsturen. Al die Italianen keken allemaal kei smerig als je daar zat te eten, en niemand zei iets. Als we op fietsvakantie waren in Frankrijk was het onderhand een uitzondering als niemand 'bon appetit' zei terwijl we ergens zaten te eten.

Fietsen doen ze in Italië ook niet graag. Behalve de wielrenners, en de mensen in de Alpen, zie je alleen de echt arme mensen rondfietsen. Misschien dat ze daarom ook zo tegen ons deden.

De vlakke vallei van meer dan 100 kilometer was nu ongeveer afgelopen. De route ging verder over een drukke weg door de wijnvelden.


Druivenplanten

Op één veld stond een kraampje met fruit, waar we nectarines en een meloen kochten. Volgens Bram was de fietsvakantie niet compleet zonder dat we een meloen op hadden. Deze Italiaan was wel aardig, want hij gaf nog twee nectarines er gratis bij.

Een stukje verderop weken we van de grote weg af, en sloegen een smal verhard weggetje in. Het ging heel steil omhoog, rond de 12%, door de bossen en met veel haarspeldbochten. We kwamen door wat 'dorpjes' van twee huizen.

In de beklimming

Bovenaan de klim waren we helemaal doorweekt van het zweet. We vroegen ons af of er geen grote weg lag die we beter konden pakken, maar die was er niet. We kregen wel een hele mooie afdaling.

En daarna begon alweer de volgende klim, die iets minder steil was. Ondertussen was het al 8 uur, en werd het bijna tijd om te kamperen. Maar bergop ging het heel langzaam, en het leek alsof we in vrij bewoond gebied waren.


Uitzicht in de avond


Kerk in Vestenanova

Een half uur later waren we bijna boven op de klim. In de afdaling die volgde zouden we dan zo snel mogelijk een goede wildkampeerplaats moeten vinden.

Bovenaan de klim was het eerste wat ik zag een houten bordje waar 'camping' op geschilderd was. Dat was onverwacht, want ik had alle camping in Italië in mijn gps staan (via archiescampings.com), en dat had altijd precies geklopt. Daarna zagen we dat er twee politieagenten ook bovenop de 'col' stonden, met een glas bier in hun hand. Aan de rechterkant hing een heel groot spandoek 'Vestenastock'. Het was een festival. Misschien mochten we wel op de camping staan. Maarja, we wisten niet of dat wel ging, en of we voor het festival dan moesten betalen, en hoe laat het door zou gaan. Dus fietsten we maar weer verder.

Vijftig meter verder bedachten we ons, en gingen toch terug om te vragen of we op de camping mochten. Als we geluk hadden konden we dan ook wat muziek luisteren. De agenten waren wel aardig, maar ze spraken geen Engels. Ze verwezen ons naar de 'info' van het festival.


Vestenastock

Dus wij liepen met onze fiets en al, en ik in mijn wielrenpak, het festivalterrein op. Die meeste mensen keken wel raar naar ons. Bij de bar vroeg ik of we op de camping mochten staan, maar ze zeiden alleen 'de camping is aan de andere kant van de weg'. Dat hadden we al gezien. De beste oplossing was dan maar om daar te gaan kijken. Het festival leek in iedergeval vrij toegankelijk, en het zag er gezellig uit.

De 'camping' bestond uit een stukje weiland wat eigelijk te schuin was om op te kamperen, en twee tentjes. We zetten snel onze tent op en ik deed m'n normalere kleren aan. Daarna liepen we terug naar het festival. We haalden wat bier en gingen lekker in het gras zitten muziek luisteren. Eigenlijk was dit wel de ideale afsluiting van een fietsvakantie-dag.

Het was een klein festival, met ongeveer honderd man, en ze hadden vooral rock muziek. Het tweede bandje vond ik het leukste, die hadden bleugrass versies van 'little green bag' en 'wish you were here'. Ze hadden ook een barbeque met broodjes, alleen dat werkte een beetje raar. Je moest bij de bar eerst betalen, dan kreeg je een bonnetje voor een broodje, maar er was nergens een lijst met wat voor eten je kon bestellen. Dus ging ik het maar vragen bij de barbeque, Bram die bleef in het gras zitten naar muziek luisteren. Ik vroeg aan iemand of die engels sprak, 'nee', de rest schudden ook nee, maar er was één iemand die dat wel kon, dat was Fabio. Hij was ongeveer net zo oud als wij, en hij vroeg waar ik dan vandaan kwam. Er waren verder alleen Italianen op dat festivalletje. Hij was zelf ook ooit op fietsvakantie geweest, naar Kroatië. Ik vroeg wat voor broodjes ze hadden, en hoe je die moest bestellen. Hij zou wel meeloopen. Eenmaal bij de kassa ging hij opeens broodjes bestellen en betalen voor ons, en hij vroeg ook nog of we nog drinken wilden. De broodjes alleen al vond ik meer dan genoeg, dus ik zei dat we nog hadden. Toen ik weer terug kwam bij Bram met twee broodjes worst vroeg hij zich al af waarom ik zo blij keek.


Op het Vestenastock festival




De broodjes smaakten goed, en we luisterden nog naar de muziek. Na een uur kwam Fabio nog bij ons om een foto te maken met ons. Voor de laatste band waren we eigenlijk te moe, maar we zouden afwachten hoe goed de muziek was. Die was niet zo goed, dus zijn we maar gaan slapen.

dagafstand : 160 km.


Route van dag 9


Hoogteprofiel van dag 9, heel de dag was het vlak, totdat we 's avonds twee grote beklimmingen kregen.


Snelheid van dag 9


Statistieken van dag 9