Fietsvakantie verhaal ItaliŽ

Dag 10 - Onverwachte bergetappe

's Ochtends werd ik al vroeg wakker. Ondanks de muziek en de helling waar we op lagen had ik best goed geslapen. Bij de 'camping' was ook een douche. De bodem was een houten pallet, en de wanden waren gemaakt met een groen tuindoek. Het water van de douche kwam uit een grote witte vierkante bak van een kuub, die een heel stuk verder op een helling stond. Het eerste water was nog lauw, en daarna werd het koud. Toch was het wel fijn om zo te douchen, in de buitenlucht. Als het water eenmaal uit was, was het niet meer koud, want buiten was het nog 25 graden.

Als ontbijt hadden we de meloen, en nog steeds het brood van de broden die we drie dagen geleden gekocht hadden. De dag begon met een steile afdaling over een slechte weg, door boeren dorpjes. Daarna ging het net zo steil weer omhoog. De omgeving was hier wel heel mooi, en ook groen.

Ik keek op de gps waar we ongeveer zaten in Italië, en toen wist ik het. We waren nu bezig met een stukje binnendoor fietsen totdat we echt in de Alpen waren. Toen we de route gingen plannen zei Bram: "ja dan kunnen we hier binnendoor, dat is korter". Ik zei nog dat het bergachtig was, maar volgens Bram was het vlak volgens de kaart. Het afsnijden hielp niet, want om 12 uur hadden we pas 35 kilometer gefietst. Het was wel een fijn gebied om te fietsen, met mooie beklimmingen en weinig auto's. De tweede beklimming van de dag was de Passo Xon.


Passo Xon

Daarna zochten we een supermarkt. In Italië hadden ze vaak supermarkten waarvan de ingang ergens in een hoekje verstopt was, waarin geen ramen zaten, en waarvan je alleen kon zien dat het een supermarkt was omdat er een naambord buiten hing. Allebei hadden we het idee dat we nog eens helemaal hongerig bij zo'n 'supermarkt' aan zouden komen, en dat het dan het hoofdkantoor bleek te zijn.

Rond twee uur begonnen we aan de laatste col voordat we op de grote weg richting de Brennerpas uit zouden komen. Deze was ook al heel steil, met stukken van meer dan 10%. De top lag op meer dan 1300 meter, ongeveer even hoog al de Brennerpas.


Beklimming van de Passo Pian delle Fugazze

Toen we bijna boven waren haalden we nog twee fietsers op een mountainbike in. Het was echt een zware beklimming, zeker nadat we de hele ochtend al drie bergen over gefietst hadden.


Passo Pian delle Fugazze


Bart bij de Passo Pian delle Fugazze

Eenmaal boven was het alleen nog afdalen naar Rovereto, dachten we. De afdaling begon mooi. Langs de bergwand gingen we niet te steil naar beneden, perfect om kilometers te maken. Je had een mooi uitzicht het dal in. We hadden het plan lekker een half uurtje af te dalen, en dan in Rovereto goed te gaan eten, want we kregen al honger.


In de afdaling




Na een paar kilometers stond op eens een bord op de weg "verboden in te rijden over 3 kilometer". We wilden het er niet op wagen om na drie kilometer om te moeten draaien, dus volgden we maar de omleiding. Parallel aan de andere kant van het rivierdal liep nog een weg naar Rovereto. Daarvoor moesten we eerst afdalen tot de rivier, en dan weer omhoog klimmen naar de andere weg, die een stuk hoger lag. Eenmaal op die andere weg bleek die wat kleiner te zijn, en niet gelijkmatig af te dalen naar Rovereto. De weg klom elke keer naar een dorpje, dan was het weer een stuk dalen, en dan weer klimmen naar het volgende dorpje. We kregen steeds meer honger, en het drinken was ook bijna op. Na een half uur stopten we maar om een zak nootjes leeg te eten, zodat we wat energie hadden.

Pas de laatste vijf kilometer tot Rovereto was het echt afdalen. Nou hadden we wel een berg eten verdiend. Omdat we zo'n honger hadden kochten we natuurlijk veel te veel eten. De helft ging nou op, en de rest ging mee als ontbijt. Tijdens het eten hing er weer een oud vrouwtje uit het raam ons en alles in de gaten te houden.


Ons avondeten

We keken waar we die avond op de camping konden. Bram die had z'n lies helemaal open geschuurd door het fietsen. Zelfs zo erg dat hij er Nivea op had gesmeerd. Ik had ook al last, vanaf de derde dag had ik letterlijk blaren op m'n kont van het fietsen. Die waren ondertussen weer bijna genezen. Er was een camping bij Trento, die was nog 20 kilometer, en er was een camping 30 kilometer na Trento.

Vanaf Rovereto was het inderdaad bijna vlak tot aan Trento, want we reden door het dal van de brede rivier de Inn. Het was 7 uur, en we konden kiezen tussen de camping bij Trento, die ergens 5 kilometer bergop lag van de route af, of een camping 30 kilometer verderop de route, die in het dal lag. De beste keuze leek maar die 30 kilometer verderop, dan waren we toch nog redelijk op tijd en hoefden we niet voor niks te klimmen.

In Trento vroeg een vrouw uit haar eigen of we richting Bolzano moesten, dat was zo. Ze zei dat we dan gewoon het fietspad moesten volgen, dan kwamen we er vanzelf. Na twee kilometer waren we het fietspad al kwijt. De weg was afgezet, en de omleiding ging helemaal door de bergen. We besloten maar om te draaien en terug naar de rivier te fietsen om daar de fietsroute te zoeken. Het leek helemaal niet te lukken, en we fietsten rondjes door Trento terwijl het steeds later werd, en we nog steeds 30 kilometer moesten fietsen tot de camping. Uiteindelijk vonden we ergens in een doodlopende straat toch de fietsroute in de buurt van de rivier. We volgden hem een tijd, en na een paar kilometer miste er weer een bordje en waren we de route weer kwijt. Gelukkig zaten we ondertussen wel op de grote weg richting Bolzano. Het was vlak, of licht bergop, maar het ging wel snel. Het volgende uur hebben we constant met 33 kilometer per uur kop over kop gefietst. Langzaamaan kwam de camping dichterbij.

We kwamen aan op camping Obstgarten, midden in een gebied met allerlei fruit kwekerijen. Het was een best kleine camping, met een vijver waar je in kon zwemmen. Het was nog in Italië, maar er stonden alleen Duitsers en Nederlanders. De campingbaas was ook Duitser. Hij was wel aardig, en hij sprak tenminste een taal die we verstonden. De douches van de camping waren super goed, met een thermostaatkraan en veel water. Buiten de tent gingen we nog tot het donker werd de rest van het avondeten opeten.

Ondanks dat we rond 12 uur nog bijna geen kilometers hadden kwamen we door de eindsprint toch nog op een goede dagafstand.

Dagafstand : 152,6 km.


Route van dag 10


Hoogteprofiel van dag 10, in het begin zaten alle bergen. Als je naar de grafiek hieronder kijkt kun je zien dat we halverwegen de gefietste tijd pas op een kwart van de gefietste afstand zaten. Het was in het begin echt heel veel klimmen, en we kwamen bijna niet vooruit.


Snelheid van dag 10, de snelheid in de laatste paar uren was het hoogste, de eindsprint in het laatste uur is ook goed te zien.


Statistieken van dag 10