Fietsvakantie verhaal Luxemburg

Dag 4 : Koude wind

We deden rustig aan met ontbijten.


Ontbijt in de zon.

Om kwart over elf was iedereen bijna klaar met inpakken en vertrok ik weer op weg naar huis.


Inpakken


en


Wegwezen

Het eerste stuk was hetzelfde als de heenweg, naar het Noorden langs de Our. Daarna wou ik een stuk afsnijden. Door aan de westkant van de Our te blijven rijden over een wandelpad scheelde het een paar kilometer. Maar het grootste voordeel daarvan was dat de route niet precies hetzelfde zou zijn als de heenweg.

Het eerste stuk van het wandelpad was een kilometer klimmen met 20%, echt niet normaal zo steil. Het was zo steil dat ik voorover moest gaan hangen omdat anders mijn voorwiel omhoog kwam. Daar kreeg ik het gelukkig wel warm van. Daarna moest ik afdalen over een bospad met allemaal losse stenen. Met mijn nieuwe fiets ging dat gelukkig makkelijk. Ik had voorvering, super fijne magura remmen en stevige velgen. Maar hoe goed je fiets ook is, je moet niet de afslag missen omdat het afdalen zo leuk is, anders kun je weer terug klimmen net als ik.

Vanaf daar was er weer een bospaadje waar je wel gewoon kon fietsen. Alleen daarna begon het plezier. Eerst een smal geitenpaadje waarbij je op je fiets balancerend langs een vijf meter diepe helling moest komen. Daarna een bruggetje waarvoor je moest afstappen. Toen een paadje omhoog van een halve meter breed waar een boom over lag. Daar kon ik niet door dus ging ik omlaag over een nog smaller paadje. Daarvoor moest ik afstappen want er waren overal boomwortels. Het paadje liep dood, dus ik moest weer terug, en dan het pad omhoog pakken, waar de boom overheen lag. De helling was te steil om om de boom heen te gaan. Terug ging ook niet want dan was een uur kwijt en weer terug bij af. Dus ik haalde de tassen van mijn fiets, en tilde ze over de boom heen. Weer teruglopen naar mijn fiets. De fiets ging net plat onder de boom door. Tassen weer terug op de fiets gezet en verder gaan. Dit was tentminste wel avontuurlijk. Het was er ook mooi en de zon scheen. Ik hoefde die dag ook niet per se ver te fietsen, dus ik vond het wel goed zo. Na weer een afdalinkje, bruggetje en een geitenpaadje omhoog wat niet te fietsen was stond ik op een viersprong. Er stonden houthakkers met een auto, ze riepen dat ik een ander pad in moest toen ik om ze heen fietste. Dat deed ik maar, en inderdaad liep de route zo. Nu ging de weg weer omhoog, steeds steiler en steiler. Dus weer afstappen. Een stenen trap van twintig treden omhoog en ik stond vijftig meter boven de rivier. Weer op de fiets en afdalen over het veel te smalle paadje. Links en rechts struiken wegduwen met mijn armen, staan op de pedalen en vol in de remmen. Het was wel leuk, maar dit schoot echt niet op. Bij een brugje besloot ik om het wandelpad te verlaten en de grote weg op te zoeken.


Midden in de bossen


Het paadje waar ik vandaan kwam

Heinerscheid stond aangegeven met een houten bordje in de bossen. Vier kilometer moest ik door de bossen fietsen, een stuk langzamer dan over het asfalt. Na een hele steile klim kwam ik in Heinerscheid. Daar wat rondgereden en de grote weg gevonden. Ik wou naar St. Vith, maar die weg mocht je 110 kilometer per uur rijden. Het is ook nooit goed, eerst een bospaadje waar het niet opschiet, dan een vierbaans weg waar het te hard gaat. Dus moest ik in de omweg weer een extra omweg nemen. Omdat ik toch anders moest rijden wou ik ook helemaal anders gaan dan op de heenweg rijden, via Spa. Dat ging ook weer niet omdat die weg afgezet was. Het was zonnig, maar ondertussen waaide het wel heel erg hard. Mijn armen werden er rood van, tijd om een jas aan te doen. Na twintig kilometer over een drukke weg kwam ik weer in St. Vith.

Waar ik op de camping wou staan had ik wel beslist, het werd Jalhay, nog veertig kilometer. Het was pas half vier. Toen ik de weg van St. Vith naar Waimes had gevonden kwam ik een fietspad tegen. De grote weg met al die auto's die voorbij raasden had ik echt helemaal genoeg van, maar fietspaden zijn in het buitenland nooit fijn. Ze zijn altijd in slechte staat, of ze gaan niet rechtstreeks waar je heen wilt, of de helft van de bewijzering ontbreekt.

Het fietspad ging over een gravelweg. Er was zelfs een bord met een kaart !!! waarop stond hoe het fietspad liep. Tot mijn grote vreugde liep het pad kaarsrecht naar Waimes, waar ik heen moest. Dat was echt geweldig. Over de weg was het 22,5 km, het fietspad was maar een kilometer of 18. Over de weg moest je ook steeds stijgen en dalen, het fietspad was bijna helemaal vlak. Het was echt het geweldigste fietspad wat ik ooit tegen gekomen was in het buitenland. De omgeving waar het doorheen ging was ook nog eens super mooi. En de zon scheen. Dus ik was er helemaal blij mee.


Dit fietspad is wel een foto waard.


Lekker fietsen in het zonnetje.

Het pad liep in een kaarsrechte lijn, waarbij ik soms wegen over moest steken waar ik op de heenweg overheen fietste. Tegen het einde van het pad kwam ik een wit plastic frame tegen. Het was zo gemaakt dat je een panorama van het landschap zag. Er zaten drie knoppen op "fr" "nl" en "de". Ik drukje op "nl". Uit de luidsprekers kwam op hoog volume een verhaaltje over het landschap. Met een grote glimlach ging ik zitten luisteren naar het verhaal over landschapsinrichting en het "coulissen landschap".


Even zitten.


Het panorama met zitplaatsen.

Tussen Waimes naar Jalhay lag de lange en koude beklimming van de Barrage de Gileppe. Vanaf deze kant was hij niet zo zwaar. Er was wel meer verkeer. In een winkeltje kocht ik nog twee sinaasappel en wat water. In de afdaling was ik weer blij dat ik warm aangekleed was. En dat ik hier niet hoefde te wildkamperen in de "Hautes Fagnes". Wat denk ik "hoge venen" betekent. Het was er nat en koud. Om iets over zes was ik bij de camping. Eerst sprak de man me aan in het Frans, maar hij hoorde aan mijn antwoord dat ik Nederlands was. Hij zei "ik spreek geen Nederlands". Ik was helemaal gaar en koud dus ik dacht niet na en ging verder in het Frans. De man kwam uit Weert. Toen moest ik ook nog met m'n verkleumde handen m'n naam en adres op gaan schrijven. Nog even gepraat met die man over het weer, morgen 90% kans op regen, vannacht 2 graden. Als hij niks had gezegd had ik ook nog vergeten te betalen.

Kou lijden had ik absoluut geen zin in. M'n bivakzak had ik op de meest beschutte plaats gelegd die ik kon vinden. Daarna ging ik douchen. Het hokje had geen kapstok of afscheiding. Na tien minuten had ik al mijn kleding in mijn waterdichte broek gestopt en alles perfect klaargezet, zodat ik zo min mogelijk kou zou lijden en mijn kleren droog zouden blijven. Dat ging best goed. Zeep had ik niet meer, die had ik bij de eerste camping vergeten in het douchehokje.

Om kwart voor acht ging ik nog even eten. Omdat het zo koud zou worden probeerde ik het zo warm mogelijk te hebben in mijn bivakzak. Ik had een shirt en een afritsbroek aan. Een fleecedeken over mijn voeten, jas over mijn middel en twee paar sokken aan. Om acht uur sliep ik al.


Route dag 4

dagafstand : 105 km