Fietsvakantie verhaal Spanje

Dag 12 - Highway Chile

Ondanks de herrie die de mensen op het veldje naast ons tot diep in de nacht gemaakt hadden volgens Bram had ik goed geslapen. Het zou ongeveer twee dagen duren om vanaf hier naar het begin van de Pico Veleta te fietsen. Dat was de laatste echte hindernis op onze route. Daarna zouden we lang afdalen en dan over een vlakke weg naar Frankrijk terug fietsen. Dan nog een keer de Pyreneeen over steken en we waren weer bij de bus. Het doel van deze dag was, zoals op bijna alle andere dagen, zo ver mogelijk fietsen.

Het eerste stuk fietsen moesten we ons inhouden. Mijn benen voelden alsof ik weer een week lang keihard kon sprinten. We klommen over een grote weg langs de kust. Op de toppen van de heuvels stonden veel windmolens. Die gaven een extra bevestiging van onze pech, de wind was gedraaid. De hele heenweg hadden we pal wind tegen gehad, nu gingen we de andere kant op en was de wind gedraaid.





Bij een uitzichtpunt.


Veel windmolens.

Het klimmen over de grote weg bracht ons wel twee nieuwe cols om op het lijstje te zetten, al stelden ze niet veel voor.


Alto de El Cabrito.


Puerto de El Bujeo.

Vanaf Algercias liep er een soort snelweg langs de hele kust naar het oosten. Op de kaart was er een wit weggetje parallel aan die weg. Het was eenvoudig dat de volgen, we hoefden alleen maar de "route de servicio" te volgen. Toen we dat een tijd gedaan hadden gingen we eten halen bij een supermarkt. Er stonden opvallend dure auto's op de parkeerplaats. Het was ook een heel grote en luxe supermarkt. Aan de kassa zeiden ze dat ik de sinaasappels moest wegen. Op de groenteafdeling had ik al gekeken of je dat zelf moest doen, maar de enige weegschalen die er waren hingen ver weg achter de rekken. Toen ik er weer kwam stond er iemand achter een toonbank. Daar moest je dan je fruit aan geven en die woog het dan voor je af. Dat was de meest omslachtige manier die ik de hele vakantie gezien had.

Na het afrekenen gingen we tegen de gevel van de supermarkt eten. Er kwamen nog dure auto's en prive-bewaking van de supermarkt voorbij. Twee keer lukte het iemand niet om hun karretje terug te zetten, omdat sommige karretjes net niet pasten. Mij lukte het wel door de karretjes er shuin tegenaan te zetten, toch weer 1,50 verdiend.

Na het eten fietsten we verder volgens de route van de gps. Eerst kwamen we uit op de oprit van de snelweg, dat was niet goed. We gingen dus maar rechts. Waar we volgens de gps rechtdoor konden stond een hek. Rechtsaf gingen we onder een poort door, schijnbaar verlieten we het terrein van de golfbaan. Toen waren we opeens in een heel dure villawijk terecht gekomen. Het gras was overal stralend groen. Er stonden overal grote huizen, net zoals in Hollywood. Een stukje verder waren we bij een kleine haven. Daar lagen dure jachten. Als je veel geld had kon je een huisje kopen met de achtertuin in de haven, dan kon je altijd zo op je jacht stappen. Bij het uitrijden van de villawijk kwamen we langs een huisje met een slagboom. Schijnbaar was de toegang van de wijk bewaakt. Wij waren er via de achteringang van de golfbaan in gekomen.

Na het stukje over de villawijk kwamen we op een grote weg terecht. Het was hier niet fijn fietsen. Of we er mochten fietsen wisten we niet. Er stonden geen borden dat het niet mocht. De weg was wel ingericht als een soort snelweg, dubbelbaans met een railing in het midden. De oprijstroken waren alleen wel kort, dat was het enige waardoor het geen echte snelweg was. Op een gegeven moment zagen we dat de weg een autoweg zou worden, en stond een blauw bord met een witte auto er op. Toen hebben we de afslag genomen. Er bleek geen andere weg te zijn dan die autoweg om over een rivier te komen. We besloten om dan maar een stukje over die autoweg te rijden. Na honderd meter was er opeens een alternatieve fietsroute aangegeven. We mochten dus schijnbaar toch over die weg fietsen. Het fietspad hield al snel weer op. Toen konden we helemaal niet meer terug. We moesten een rivier over en de enige manier was een paar kilometer over de autoweg te rijden. De eerst volgende brug was 50 kilometer omfietsen. Na de brug werd de autoweg weer een gewone grote weg.

De gewone grote weg was nog steeds niet ideaal om over te fietsen. Het was in ieder geval legaal. Na nog een heel eind hard doorfietsen over de grote weg, dat ga je vanzelf doen als de auto's zo hard langsrijden, kwamen we weer in een grote stad. We gingen op een muurtje zitten om wat bij te komen en te eten. Vanuit de auto's die daar allemaal in de file stonden zwaaiden en toeterden best veel mensen. Na Estepona kwamen we weer bij zo'n prive-villawijk. Deze keer liet de bewaker ons er niet door. We vonden aan de andere kant van de grote weg een parallelweg. Die liep maar een klein stukje langs de grote weg. Uiteindelijk moesten we toch weer de weg op waarvan we niet zeker wisten of het een snelweg was. Dit stuk was echt het minst leuke van heel de vakantie. Ik had nog liever zes bergen over gefietst dan die dertig kilometer langs een drukke snelweg. We konden alleen maar zo hard mogelijk door rijden en goed opletten bij de afslagen. Ik wilde zo snel mogelijk van die weg af zijn.

Die grote weg was de enige die langs de kust liep. Er was nog een andere weg, dat was een nog grotere snelweg. Verder liepen er geen kustwegen tussen de dorpjes. Aan de kant van de weg op de vluchtstrook waar we over reden zaten soms putten die heel diep in het asfalt lagen. Een put zat precies in een strook schaduw. Een meter van tevoren zag ik die pas zitten. Net op tijd kon ik uitwijken. Daarna lag er een halve meter verder een enorme steen op de weg, daar kon ik ook net omheen. Bram die zag de put te laat dus die was er vol ingereden. Daarna was hij ook op de steen gereden. Gelukkig was hij niet gevallen. Zijn fiets was ook nog helemaal heel.

Aan de andere kant van de snelweg was een supermarkt. Die konden we bereiken via een loopbrug. Het was net zo fijn om van de weg af te zijn als dat we konden eten. We kochten een pak van zes ijsjes, ieder twee rijstepap toetjes en nog een hoop brood en fruit. Na een half uur moesten we de weg weer op. Een uur later waren we er eindelijk vanaf. We kwamen door Marbella. Op het einde van de dag kwamen we ook door Malaga. Om daar te komen moesten we weer drie kilometer over een snelweg, deze keer zeker een echte. Er was weer geen andere manier om een rivier over te steken. Gelukkig waren we weer niet aangehouden.


Uitzicht over Torremolinos.

In Torremolinos gingen we eten halen. Ondanks dat er veel campings aan de kust lagen was de volgende nog ver weg. Bram die wou gaan wildkamperen maar ik wou liever een camping want de kust was overal bebouwd en de komende dagen zouden we geen camping meer vinden. Na het eten moesten we Malaga nog door. De hele dag hadden we al door grote steden langs de kust moeten fietsen. Daarbij was de gps heel handig, je wist altijd welke kant je op moest. Het enige nadeel was dat ik een route had gepland die geen rekening hield met eenrichtingsverkeer. Daardoor was het soms lopen of zoeken naar een alternatieve route. Bram had van een andere fietser via Hyves gehoord dat in Malaga een heel grote moskee stond. Die wou hij perse zien zodat we echt iets gedaan hadden in Malaga. Elke keer als ergens een oude muur stond wou Bram er heen fietsen om te kijken of het de moskee was. Uiteindelijk konden we hem niet vinden. Toen zei hij dat die moskee misschien ook in Granada kon staan.

Het was al half negen en de camping was nog twintig kilometer fietsen nadat we Malaga uit waren. Het laatste stukje was een vlakke weg, die geen snelweg was, langs de kust. Dat schoot redelijk op. Om half tien waren we bij de camping. Daar waren ze heel erg trots op hun groene gras. De vrouw achter de balie had wel vijf keer gezegd dat we onze tent op hun "groene gras" konden zetten. Na het opzetten van de tent gingen we douchen en de telefoons opladen. Ik had een goed systeem bedacht zodat niemand aan mijn telefoon zou komen. Toen ik een van de sokken die ik al een paar dagen aan had er omheen had gedaan kon hij zeker veilig een nacht opladen. Bram zei dat een man die in het washok stond heel raar naar mijn telefoon met sok er om had gekeken.

Eerst moest ik wachten tot er een douchehokje vrij was. Toen had ik al mijn kleren uit, bleek dat die douche alleen koud water gaf. Dus ik kleedde me weer aan en ging naar het hokje er naast. Tijdens het douchen had ik mijn fietsbroek en shirt uitgewassen. Daarna kwam ik er achter dat ik mijn handdoek vergeten was in het andere hokje. Toen maar weer mijn natte fietsbroek aan om mijn handdoek op te halen. Eenmaal afgedroogd en aangekleed kwam ik naar buiten en merkte ik dat mijn sokken kwijt waren. Er stond al iemand anders in het douchehokje waar ik eerst in stond. Die gaf ze aan mij. Het valt mee dat hij die aan durfde te raken.

Vandaag helemaal geen last gehad van knieen of pezen, we waren veel te druk met het opletten dat we niet platgereden werden. Na het douchen gingen we meteen slapen.

Dagafstand : 207.00 km


De route van dag 12.