Fietsvakantie verhaal Spanje

Dag 1 - In de bus van Wim en Kees

De eerste dag gingen we met de bus van Breda naar Capvern. Om in Breda te komen moesten we eerst 60 kilometer fietsen. Daar hadden we tijd genoeg voor want bus vertrok pas 's middags om half 3. Via wat kleine dorpjes kwamen we bij Tilburg. Vanaf daar volgden we een stuk een zandpad langs het kanaal. Al snel waren we in Breda, twee uur te vroeg. Dat was de bedoeling, we wilden zeker niet te laat zijn. Op het terras zagen we al een paar andere mensen die fietsen met bagage hadden. Wij gingen "op een randje" zitten bij het fietspad.

Bij de plaats voor de bus stonden de andere passagiers al te wachten. Het waren wel een beetje rare mensen, allemaal dezelfde types. Mannen die er redelijk getraind uit zagen en die sandalen met witte sokken droegen. Al snel kwamen we er achter dat er niemand met de bus mee ging die echt op fietsvakantie ging. Bijna iedereen ging twee weken lang de zelfde begeleide tocht door de Pyreneeën rijden. Dan werd er voor je gekookt en je hoefde ook niet je bagage mee te fietsen. Er was één man die ging een halve week fietsen, dan op een camping staan met zijn famillie, dan met de trein naar Parijs, en vanaf daar naar huis fietsen. Dat betekende voor ons dat wij op de terugweg waarschijnlijk de enigen waren die drie weken lang niet geschoren, gegeten en gewassen hadden.

Na lang wachten kwam de bus, hij was op tijd. De aanhanger voor de fietsen hing achter de bus. Nu kwamen we voor het eerst in aanraking met de buschauffeurs. Wim en Kees. Allebei een snor en allebei net zo zelfingenomen. Toen de ene chauffeur Bram zijn fiets in de aanhanger laadde kwam hij eerst bijna met de voorvork tegen het metalen rek voor de fietsen. Bram zijn fiets die heeft hele dikke banden dus die pasten niet gemakkelijk in de rails. Die buschauffeur duwde zo hard mogelijk om de banden er tussen te wringen. Omdat die banden zo dik waren was Bram zijn fiets ook iets langer dan normaal (dat hoorde hij wel vaker). Die fiets paste eigenlijk niet in het rek maar die chauffeur duwde zo hard dat zijn voorvork een beetje boog en dan paste het wel. Nou nog hopen dat Bram zijn fiets nog heel was in Capvern.

De bus zelf was fijn. Je had heel veel ruimte voor je benen en je stoel kon ver achterover zonder dat andere mensen er last van hadden. Het enige waar wij last van hadden was de muziek in de bus. Het waren allemaal Nederlandse artiesten, en de meeste muziek was super slecht. Het ging van "Que si, Que no" van Jodi Bernal tot Corrie Konings en terug. Eerst dachten we dat er een Nederlandstalig radiostation op stond, maar bij Parijs was de muziek nog net zo slecht. Een andere passagier had aan Wim en Kees gevraagd of er een andere cd op mocht. Maar dit was hun favoriete muziek, dus het was dit of niks.

In de bus heb ik niet geslapen, wel een beetje gerust. Het leek niet lang te duren. Om half acht 's ochtends zouden we volgens het boekje in Capvern zijn. We waren er om kwart voor zes.

Dagafstand : 63.50 km


De route van dag 1.