Fietsvakantie verhaal Spanje

Dag 20 - Andorra

De conclusie van deze nacht was dat je beter op vlakke stenen kunt liggen dan in zacht zand met stenen. Goed geslapen dus. Bram was een eindje verderop achter een heuveltje gaan liggen zodat je hem niet kon zien vanaf de weg.


Bram staat op.

Na het ontbijt, waarbij ik ook de derde chocoladereep binnen een dag op had, klommen we verder waar we gisteren gebleven waren. Het was nog een paar kilometer klimmen tot de top.


Coll de Montllobar. Mijn haar zit geweldig.


Bram bij de Coll de Montllbar.

Deze col viel mee. Er volgde een lange afdaling tot het stadje Tremp. Hier in de Pyreneeen was alles weer groen, niet zo droog als in het zuiden. In Tremp kochten we eten voor onderweg en wat rijstepap om meteen op te eten. Na Tremp fietsten we naar het noorden. De weg ging vals plat omhoog. Daardoor kreeg ik heel veel last van mijn linker knie. Die was overbelast van alle kilometers. De vallei waardoor we naar het noorden fietsen was wel mooi. Er waren een paar tunnels waar we niet door mochten fietsen. De oude weg die om de tunnels heen ging was nog wel open voor fietsers. Die stukken waren het mooist, met watervallen en het riviertje aan de rechter kant.

In een klein dorpje stopten we om een bankje te zoeken in de schaduw. Dat vonden we. Na het eten had ik niet meer zoveel last van mijn knie. Even later begonnen we ook weer aan een klim. Dan draaide je vanzelf warm en had ik ook geen last meer van mijn knie. Hoe lang de klim zou duren en hoe hoog die was wisten we niet. Omdat we van de route af aan het wijken waren om naar Andorra te fietsen had ik van dit stuk geen kaarten meegenomen. De weg stond wel in de gps, maar daar kon je geen hoogtes in zien. Vanaf het begin van de klim tot het volgende stadje was het 45 kilometer. Het zou toch geen 23 kilometer klimmen zijn?

Volgens de gps begonnen we de klim op 700 meter hoogte. Tijdens het fietsen zagen we in de verte achter ons donkere wolken. Ik zag ook een keer de bliksem inslaan in een berg ver weg. De donkere wolken kwamen steeds dichter bij. Veel harder konden we niet fietsen, het was echt een steile beklimming. Na meer dan een uur klimmen stopten we toch even om wat te eten. De top van de col was te ver weg om in een keer te halen. Elke keer dachten we te zien waar de top was, maar als je er dan dichter bij in de buurt kwam zag je dat de weg nog hoger ging. Nu zagen we de top wel echt liggen. We zagen ook dat we daar pas over een uur konden zijn. Na nog ongeveer een uur fietsen haalden we eindelijk de top van de col.


Hier kwamen we vandaan.


Bram bij El Canto.


Bart bij El Canto.

Wanneer we Andorra niet door konden met de fiets zouden we ook over deze weg terug moeten. Gisteren leek dat nog niet zo erg. Nu we wisten hoe hoog de col was die op die weg lag hoopten we echt dat we door Andorra naar Frankrijk konden fietsen. In de afdaling maakten we meer foto's.


Hoog in de bergen.


Bijna beneden.

Na de afdaling zaten we in La Seu d'Urgell. We gingen op zoek naar het toeristenburo om een kaart van Andorra te bekijken. Er stond een informatiebord waarop de locatie van het buro aangegeven was. Met de gps vonden we het vrij makkelijk. Toen we er waren bleek het dicht, en verhuisd naar de andere kant van de stad. Dan laat maar. We zouden toch sowieso tot aan de grens van Andorra rijden, daar konden we misschien ook wel te weten komen of er een weg was. In de gps stond namelijk de enige weg uit Andorra naar Frankrijk aangegeven als een snelweg.

In La Seu hebben we eerst nog een keer eten gekocht. De avond er voor had ik gezegd dat een pot mayonaise best gezond zou zijn voor op brood tijdens fietsvakantie, want we kregen in verhouding heel weinig vet binnen. Dus van Bram moest ik nou maar een pot mayonaise kopen dan. Dat deed ik ook. De boterhammen met tomaat en mayonaise gingen er goed in. Na een stevig diner konden we verder, op naar Andorra.

De weg naar Andorra was een drukke 80 km/u weg. Na meer dan tien kilometer waren we pas bij de grens. Het eerste bordje wat we zagen moest natuurlijk op de foto.


Andorra.

Een stukje verder kwamen we bij de douane. We waren een beetje verward. Er waren namelijk twee rijbanen, een voor vrachtwagens en een voor auto's, dus we wisten niet welke we met de fiets moesten kiezen. Omdat we zo raar rond aan het fietsen waren werden we geroepen door de vrouw van de douane. De meeste auto's mochten gewoon doorrijden, maar wij zagen er schijnbaar verdacht uit. We moesten ons paspoort afgeven aan de douanier in haar politiepak. Bram zei dat die ook wel in die film die ze op de Pico Veleta aan het opnemen waren kon spelen. Onze gegevens werden ingevoerd in de computer en schijnbaar goedgekeurd, we mochten doorfietsen. Na de douane stond een beter bord van Andorra. Daar maakten we deze foto.


Op de grens van Andorra.

In een ander hokje zat een douanier die ons riep. Hij vroeg of hij een foto van ons moest maken. De eerste foto was al gelukt, dus dat hoefde niet. Ik vroeg wel aan hem of we vanaf hier de Pyreneeen over konden steken naar Frankrijk met de fiets. Hij zei "are you strong?, you look strong". Hij zei dat dat kon. We moesten gewoon deze weg volgen "brooeemmmmmm". Dus het kon wel volgens hem met de fiets. Hij zei ook dat we dan wel 200 meter moesten klimmen. Dat zal wel 2000 zijn dachten we. Een stuk verderop in een tankstation wou ik toch nog een landkaart vinden waar ik op kon zien dat die weg door Frankrijk echt geen snelweg was. Anders hadden we die 2000 kilometer voor niks geklommen en dan moesten we nog drie dagen kapot fietsen om via een andere weg de bus te halen. Ik liep het tankstation in en vroeg in het Frans of ze kaarten verkochten. Het meisje achter de balie wees waar ze lagen. Ik zei bedankt. We pakten een kaart en keken of de weg bestond. Toen we het gezien hadden liepen we weer naar buiten. Dat was best raar. Volgens de kaart die we vonden was er in ieder geval de eerste dertig kilometer in Frankrijk een weg waar we over mochten fietsen. Dus konden we verder.

We zagen ook nog een GM (GekkeMensen) tankstation.


Het GM tankstation.

Andorra lijkt veel op Zwitserland. Het is duur, er zijn veel luxe winkels, veel verkeer en veel bergen. Eigelijk is Andorra een dal wat aan de ene kant eindigt op die berg van 2000 meter hoog. De andere kant was de kant waardoor we zijn binnengekomen. Er loopt een hoofdweg door heel het dal van Andorra. Daar reden wij over. In de schemering begonnen weer steeds meer mensen naar ons te toeteren. 's Ochtends vroeg doen ze dat nooit. Elk dorpje had wel een camping. We gingen eerst boodschappen doen. Daarna nog een half uur fietsen tot het laatste dorpje. Daar vonden we een goedkope camping, vergeleken met de andere van deze vakantie. Hij kostte 13 euro. De andere campings kostten tussen de 25 en 33 euro per nacht. Dat is veel duurder dan Frankrijk, daar is het tussen de 8 en 16 euro per nacht.

Nadat we hadden ingeschreven voor de camping liep de baas mee naar buiten. Hij zwaaide met zijn arm en zei "anyway", alsof het hem niks interesseerde. Eigenlijk bedoelde hij dat het hem niks interesseerde waar we onze tent opzetten. We zetten de tent op en gingen douchen. Ik was mijn shampoo ergens bij Gibraltar al verloren. Gelukkig hadden ze bij de wasbakken handzeep, daar werd het ook van schoon. Na een paar dagen wildkamperen gaat je haar helemaal aan elkaar plakken alsof er heel veel gel in zit. De douches waren ijskoud. Na het douchen ben ik gaan opwarmen met een fohn. Toen Bram ook klaar was gingen we nog wat stokbrood eten. Het was nu al ijskoud. 's Nachts zou dat nog erger worden.

De nacht was inderdaad koud, maar ik heb redelijk geslapen.

Dagafstand : 150.01 km


De route van dag 20.