Fietsvakantie verhaal Spanje

Dag 6 - De hitte

Goed uitgerust konden we weer van de camping vertrekken. In het begin was het nog even afdalen. Het weer was 's ochtends wel fijn. Al vroeg begonnen we aan de volgende col op de route. Er waren een paar wielrenners die ook omhoog reden. De beklimming was niet heel moeilijk.


Op de top van de Puerto de Cruz Verde.

Het was al wel zo heet dat we ons moesten insmeren met zonnebrandcreme. De afdaling begon fijn.


In de afdaling.

We reden een tijdje hard door de bochten. Opeens zag ik op de gps dat we van de route afweken. Dat was raar, want ik had geen zijwegen gezien. Toen ik beter keek bleek dat de route van de gps via een onverharde weg de berg af ging. We konden drie dingen doen: Terug klimmen tot de top en de goede verharde weg pakken, verder afdalen en dan omfietsen, of een stukje terug fietsen en dan onverhard afdalen. De onverharde afdaling leek ons het snelste. Het pad was natuurlijk eerst goed, maar werd later steeds slechter. In het bos stond een man hout te verzamelen. Hij had niemand verwacht, want toen wij langs fietsten schrok hij zich kapot. Het uitzicht tijdens de afdaling was wel erg mooi. Overal kale rotsen. Nadat we nog een tijdje met de remmen vol ingeknepen door losse stenen waren gegleden en ook nog een stuk trail-fietsen hadden gedaan werd de weg iets minder slecht. We waren blij toen we eindelijk weer een asfaltweg zagen.

Na de afdaling vonden we snel een "supermecado" waar we eten in drinken insloegen. Na het eten kwamen we over lange rechte wegen, zoals je die in Nederland bijna nergens kunt vinden. Vanaf boven op de langgerekte heuvels zag je dat de weg een paar kilometer verder weer omhoog liep. Het was rond 12 uur 's ochtends dat we aan een heel lange beklimming begonnen. Dat we nu in het heetste deel van Spanje zaten konden we goed merken. Rond 12 uur begonnen we aan een lange klim. De temperatuur was toen al dik boven de 30 graden, en wij waren er nog niet aan gewend.


Lange rechte wegen, deze kant fietsten we op.


Vanaf deze kant kwamen we.

Ik had drie liter water bij me, anderhalve in mijn bidons en nog een fles van anderhalve liter in mijn tassen. Het was zo heet dat het water in je bidons na een half uurtje warm genoeg was om mee te douchen. De klim was niet heel steil, de weg best slecht, en we kwamen in twee uur tijd haast geen auto's tegen. Toen mijn water bijna helemaal op was waren we ook op de top van de klim. Daar was gelukkig een benzinestation. In Spanje was het zo onbevolkt dat benzinestations vaak onze redding waren om water of eten te kopen. In Frankrijk zijn er zoveel andere winkels dat bij benzinestations slechts soms een winkeltje zit. In Spanje kun je bij elk benzinestation op zijn minst water kopen. Deze keer kochten we een blikje koude cola en gingen even in de schaduw zitten, het was nodig.

De afdaling naar Talavera was onregelmatig. Het was wel beter dan klimmen in de hitte. Onderweg maakten we nog een panoramafoto.


In de afdaling naar Talavera.

Na Talavera kwamen we weer over de eindeloze rechte wegen. Deze keer liepen ze door stierenfokkerijen. Aan beide kanten van de weg stonden hekken waar de stieren achter zaten. Meestal zag je ze niet omdat de stukken land zo groot waren. Nadat we helemaal gebakken waren door de zon gingen we rond 6 uur in Alcaudete de la Jara in de schaduw zitten eten. Het dorpje kon zo in een wild-west film. Aan allebei de kanten van de weg waren een paar garages en een paar huizen, verder was er op de grote weg na geen asfalt.

Na het eten bleven de wegen recht, en bleef het heet. We hadden al de hele dag wind tegen, echt precies van voren. Op het einde van de avond werd de wind nog sterker. Zelfs in de afdaling moest je blijven trappen anders stond je stil. De eerste drie dagen hadden we licht wind mee gehad.

Rond half 9 gingen we bij een benzinestation nog wat water halen, daarna een wildkampeerplek zoeken. De stierenfokkerijen waren we voorbij, dus geen hekken meer langs de weg. We fietsten nu door het typische Spaanse niks. Geen huizen te zien, geen groen, alleen dorre struiken en rotsen. Ergens op die rotsen vonden we een plek die niet goed te zien was vanaf de weg, dat werd onze "slaapplaats". Veel hebben we niet geslapen want de grond was kei-hard en helemaal niet vlak. Voordat we gingen slapen natuurlijk eerst nog voor de zesde keer die dag eten.


Wildkamperen op de rotsen.


Uitzicht richting de weg.


De zon ging al onder.




Dagafstand : 171.55 km


De route van dag 6.