Fietsvakantie verhaal Veluwe - Nederland

Derde Dag (rustdag?)

(90 kilometer met eindsprint) Het ontbijt van deze dag bestond voor iedereen uit 1,5 boterham en zoveel pinda's ``as you can eat''. We hadden iets te weinig eten gekocht de vorige dag. Een opzichter van de camping was heel verbaasd ons op de plek te vinden waar we stonden. ``daar verderop zijn hele mooie plaatsen voor tenten met stroom en water, dit is zomaar een veldje''. Hij zag onze pinda's en zei ``vroeger at ik ook altijd pinda's als ik een kater had''. Volgens mij dacht hij dat we flink beschonken die nacht de plek hadden opgezocht, maar veel fietsen heeft dus hetzelfde effect. Ik liep met hem mee naar het kantoor om af te rekenen. Hij praatte nog wat, zo plat dat ik het amper kon verstaan. Ik hoefde maar de helft van de prijs te betalen, want we hadden eigenlijk het verkeerde veldje gekozen.

We konden weer een tijdje wachten met vertrekken. Nadat de tenten droog waren gingen we op weg. Eerst moest er ontbijt gekocht worden, daarna verder richting het noorden. Het doel van de dag was ergens boven de Veluwe op een camping uitkomen, en niet te veel fietsen. Een kilometer of 60 was genoeg. De twee dagen ervoor hadden we al zo'n voorsprong op het schema gehaald dat deze dag een soort rustdag zou worden. In de supermarkt in het dorpje waar we ook friet hadden gegeten de vorig avond werden krentenbollen en brood gehaald, en natuurlijk liga's. We reden eerst weer 6 kilometer terug naar waar we de dag ervoor ook al waren geweest, omdat we zoveel om hadden gereden. De dorpjes waar we door reden waren allemaal verbonden door een lang fietspad waar we de hele ochtend over reden. In een campingwinkel die we heel toevallig tegenkwamen toen we door een (voor de verandering) bevolkt gebied reden kochten we een nieuw brandertje. Tussen de middag vonden we een mooi bankje om op te eten. Deze keer ging er weer een heel brood doorheen.

Bram dacht dat het gasflesje in zijn brandertje wel losgemaakt kon worden en dan in het nieuwe brandertje gezet kon worden. Het kostte ons met drie man 5 minuten om het nieuwe brandertje open te draaien, en daarna weer 5 om het in elkaar te draaien. Met wat vloeibare bakboter ging het iets beter. We draaiden om de beurt het brandertje los en vast, en na 10 keer ging het redelijk snel. Tijd om te proberen het flesje te verwisselen. We hadden maar 1 poging, en het nieuwe gasflesje moest binnen een paar seconden weer dicht staan. Dat ging dus niet, en tegen de tijd dat het flesje van brandertje had veranderd was het helemaal leeg, het gras was bevroren door het gas, en je kreeg koppijn van de lucht die er hing. Dus zijn we snel weer doorgefietst.

Bij Deventer wilden we de brug overgaan. 100 Meter naar links was een spoorbrug waar schijnbaar geen fietsen overheen konden. 2 kilometer naar links was een gewone brug. Volgens Koen moesten we naar.. rechts. Het was geen gok natuurlijk, want hij had een hele mooie kaart bij, daarop stond naar de kant waar we opfietsten de eerste 40 kilometer geen brug. 5 kilometer verder hield het fietspad op en konden we weer terug fietsen. We fietsen weer langs de treinbrug, over de gewone brug, toen weer richting de treinbrug, want daarheen was het noorden. We kwamen langs het begin van de treinbrug en zagen dat we daar ook gewoon overheen konden. In totaal hebben we dus 10 kilometer voor niks omgefietst :). Het werd al vrij laat, maar we hadden deze keer geluk, voor de eerste keer was er op de kaart die we mee hadden genomen een camping te zien vlakbij waar we waren. 5 kilometer verder kwamen we al een bordje tegen met de plaatsnaam waar de camping zou zijn. De aanduiding was 4,6 kilometer, maar na een paar kilometer was er weer een bordje waar op stond 6 kilometer. Daar waar we waren waren alleen maar kaarsrechte wegen van 10 kilometer lang. Er waren geen bossen, alleen maar weilanden met 2 bomen erlangs. Het was al een uur of acht, en we keken weer eens op de kaart waar we heen moesten. Gelukkig was er een behulpzame man die vertelde dat Emst, waar de camping zou zijn nog 10 kilometer verder zou zijn, en dat dat wel heel lang zou duren. We moesten maar even achter hem aan rijden, dan zou hij ons naar een camping brengen.

Zonder rekening te houden met het feit dat we die dag al 85 kilometer hadden gefietst reed hij door met 25 km/u en moesten we er een eindsprint uit persen die je zelfs bij de Tour de France niet meer te zien krijgt, voor alle drie een groene trui. We kwamen aan op een mooie kampeerboerderij, waar een aardige man ons vertelde dat hij helemaal vol zat, en dat alle andere campings in de buurt ook niemand meer konden plaatsen. We mochten wel gratis in de achtertuin kamperen. Dat vonden we wel goed. Hier is een foto van de echt mooie achtertuin.


In de achtertuin was er een open plek tussen de bomen en planten. Op de grond lagen houtsnippers. Op het tafeltje wat er stond hebben we gegeten.


``Maak ff geen foto als wij zo chagrijnig kijken''

Het zou snel beginnen te regenen, maar we hadden zo'n honger dat we eerst wilden eten. Nu kwam een belangrijk moment : zou het nieuwe brandertje het wel doen ??. Gelukkig wel, anders hadden we koude soep. Nu smaakte de soep wel heel goed. Maar wat daarna kwam was niet lekker. We hadden nasi in blik gehaald. Toen we hem uit het blik haalde zag het er uit als ingevroren rijstepap. Het smaakte ook niet echt beter. Je zou het het beste kunnen omschrijven als hondenvoer met zand wat over de datum was. Toen we om een uur of half tien net klaar waren met het eten kwam de vrouw van de boer kijken of ``alles gelukt was'' dus of we de tent op hadden gezet en geen rotzooi hadden gemaakt. We hadden geen rotzooi gemaakt, want daar waren we te moe voor. Ze was wel verbaasd dat we de tenten nog niet hadden opgebouwd. De tenten opzetten ging deze keer echt moeizaam. We moesten heel hard duwen om de haringen door de houtsnippers te krijgen. Opeens hoorden we wat scheuren. Bram dacht dat 't Koen's broek was, maar ik was nog wakker genoeg om te bedenken dat het het anti-onkruid doek onder de houtsnippers was. toen we alle haringen vast hadden zitten gingen we slapen.


Weer ver fietsen. Dit keer geen hele mooie route, maar het ging vandaag vooral om bij de Veluwe te komen.