Fietsvakantie verhaal Veluwe - Nederland

Vijfde Dag (Veluwezoom)

(70 kilometer) Om kwart voor tien kwamen we uit de tent. Eerst nog op een stoeltje gezeten om wat wakkerder te worden, daarna gingen we naar het winkeltje op de camping. Dat bleek maar tot 10 uur open te zijn, we waren dus al te laat. Gelukkig mochten we nog even binnenkomen, er werden zelfs verse broodjes voor ons in de oven gezet. We hadden goed ontbeten, dat was ook wel nodig, we zouden weer een eind gaan fietsen die dag.

Zonder bepakking vertrokken we eerst naar het noorden, naar Beek, om daar een vvv kantoor te vinden met een kaart van de Veluwe. En we hoopten dat ze ons konden vertellen waar de wilde beesten in het park zaten. Op de kaart aan het begin van het dorpje was een vvv kantoor aangegeven. Ook op de wegwijzers werd het kantoor aangegeven. Toen we ongeveer op de goede plek waren en het niet konden vinden vertelde een man dat het kantoor al een jaar weg was. Koen ging naar binnen in een winkeltje wat daar was om een kaart te kopen. Die man begon tegen Bram en mij te praten. Hij vond dat we mooie fietsen hadden, en hij vroeg waar we vandaan kwamen. Hij had gisteren nog de poema gezien, hier vlakbij. Net zoals eergisteren, die vent van de kampeerboerderij had hem ook nog een uur geleden in zijn achtertuin gezien. Hij zei ook dat we naar de grootste waterval van Nederland konden gaan, dat was op weg naar de Veluwe. Hij is 15 meter hoog.

We zouden die dag naar het park de Veluwezoom gaan, dat is ongeveer de helft van de Veluwe, het deel waar je niet voor hoefde te betalen. Tussen waar we waren en het park lagen de watervallen. We hadden ze in één keer gevonden. Er waren al een paar Rotterdammers ofzo, die vonden het helemaal geweldig, zo in de woeste natuur. Wij vonden er helemaal niks aan. Het stroompje wat de waterval werd was ongeveer een meter breed, 10 cm diep. De bodem was van cement, en de zijkanten van baksteen. Het stroomde bijna niet. De watervallen waren ook gemetseld, het waren 4 trappen van elk ongeveer 4 meter hoog. Het water kwam niet eens los van die treden, zoals in elke fatsoenlijke waterval gebeurt. We hebben nog ieder een appel gegeten daar, zodat Koen tegen zijn moeder kon zeggen dat we fruit hebben gehad. Ik durfde het kroosje niet zomaar in het bos te gooien, want die mensen die die waterval zo geweldig vonden snapten misschien niet dat een appelkroosje geen bosvervuiling is. Dus gooide ik het maar 100 meter verder weg.

Het was al een beetje bewolkt, en het zou die dag geen goed weer worden. Toen we in de Veluwe midden op de hei waren werd het heel bewolkt. We zagen een schapenherder al onder een boom gaan zitten. Het begon steeds harder te waaien. Ik fietste met Bram hard naar de bossen. We voelden dat er iets achter ons aan kwam. Ik keek naar mijn zakmes, dat begon al blauw te gloeien. Toen we achterom keken zagen we dat er een Koen achter ons aan zat, maar die was zo langzaam dat we hem makkelijk af konden schudden. Aan het eind van de hei konden we schuilen onder een boom. Het regende ongeveer een half uur, en het ging steeds harder. Toen het een beetje minder was geworden fietsten we verder, op zoek naar het uitkijkpunt, waar we misschien droog konden zitten.


Donkere wolken hingen er boven de Veluwe. We stonden nog midden op de hei, en we hadden harde wind tegen. Het was wel rustig die dag, we hebben maar 2 keer andere fietsers gezien.

We kwamen nog langs een boerderijtje, maar er kwam niemand naar buiten om ons warme chocomel te geven. Bram reed hard door een plas, die niet zo diep leek, maar hij was minstens 20 cm diep. Gelukkig reden we deze kant op, want naar de andere kant was een helling. Als hij vanaf de helling door die plas was gegaan was ie echt hard onderuit gegaan. Nog een heel eind gefietst, over was heuvels, en steile stukken. We waren bijna bij de uitkijkpost. Eerst nog een steile afdaling over een bospaadje.


Op de voorgrond zie je nog een grote plas. Het was zo steil dat je van bovenaf niet heel de weg kon zien.


Bram moest nog een beetje bij trappen om 40 te halen.


Vanuit de wildobservatiepost heb ik deze foto's gemaakt. Het uitzicht richting een drinkplaats voor wild. Het regende, dus al die beesten waren aan 't schuilen.


Mooie lucht boven de Veluwe. In het midden onder zie je het paadje waar we over waren gereden om in de post te komen. Daar gingen we ook nog een keer 38.

we hebben daar een brood en een hele leverworst opgegeten. Jammergenoeg hebben we geen wilde beesten gezien. Bram had zijn lokroep nog zo geoefend. Andere wild werd er ook niet door aangetrokken. Het ging nog een keer hard regenen, en we waren blij dat we droog zaten. Vanaf de uitkijkpost wisten we niet meer goed waar we heen wilden fietsen. We gingen zomaar wat door het park. We zagen nog een Schotse hooglander, een hele grote koe met lange bruine haren .


De Schotse hooglander vanaf een afstand.


Hij had nog net in de gaten dat er iemand langs hem stond, maar hij bewoog niet.


Zo lijkt 't wel of ie beweegt, maar alleen de camera werd bewogen.

De fietspaden in het park lagen meestal bovenop de heuvels. In de dalen waren voetpaden. Als je recht naar beneden ging in de dalen was dat steil. Bram vond het leuk om een keer met de fiets over zo'n voedpad te gaan. Nou, zie hier de foto's.


Gelukkig had ik vering op mijn fiets.


Uitzicht vanaf de hei.


Daar konden we echt niet tegenop fietsen. Vooral de laatste paar treden moest je je fiets er op tillen, in plaats van rijden.


Snel, lachen.

Ik moest op sommige stukken stil gaan staat, allebei de remmen inknijpen, en dat kon ik, zonder dat mijn wielen draaiden, naar beneden glijden. Langs de smalle paadjes waren planten met prikkers, waar gelukkig niemand in is gedoken.

Het was al weer half zes, en we hadden honger, dus we gingen uit het park. Op een stukje gingen we bergaf 56 km/u. Er was net buiten het park een restaurant waar ze pizza's voor 5 euro hadden. We dachten dat het niet zo chique was daar, dus we gingen maar naar binnen. We werden bij een open deur neergezet. Of het nou de bedoeling was dat we buiten op het terras in de regen moesten gaan zitten, of dat we het te koud vonden en weg moesten, of dat de stank zo verdreven moest worden ben ik nog niet achter. Het eerste wat we bestelden was warme chocomel. Dat was wel fijn na al die regen. Ieder hadden we daarna een pizza. De geweldige tafelmanieren van Bram vielen meteen op. Hij likte zijn mes elke keer netjes af als er iets aan bleef zitten. Koen, die natuurlijk alles wist van restaurants vond dat werkelijk onbehoorlijk :). Even later zei hij nog ``ik ga effe naar de plee, ik moet kotsen, ik zie wel wanneer ik terug kom''. Dat zijn pas goede manieren.

Toen het al begon te schemeren reden we pas weer terug naar het noorden, richting onze camping. We waren helemaal in het zuiden van de Veluwe, dus het was best nog een eind fietsen. Daar zijn deze geweldige foto's genomen van Koen.


Eindelijk een natuurgetrouwe foto :)

Er was een snelweg recht door de Veluwe waar we langs konden fietsen, dan hadden we zeker een goede route. Toch besloten we weer dwars door de Veluwe terug te fietsen. Op een stukje fietspad leken allemaal insecten te zitten. Allerlei beestjes sprongen weg als je langsfietste. Toen ik even stopte om te kijken wat het waren zag ik dat het allemaal kleine kikkertjes waren. Heel het fietspad was bezaaid met die springende beesten. We gingen echt hard over de smalle voetpaden, een paar keer kwam ik met twee wielen van de grond. Een keer deed ik dat zelf expres, ongeveer 2 meter voor me zag ik een kuil waar ik overheen moest springen in volle vaart.


Helemaal onderaan is de kuil die ik nog maar net kon ontwijken.

Koen's moeder heeft vanaf het restaurant tot de camping drie of vier keer gebeld. Ook nog een keer om te zeggen dat we voorzichtig moeten zijn omdat ze de poema weer hadden gezien. Het hoogste punt van de Veluwe hebben we die avond ook nog bezocht, maar er was niets te zien. Gewoon een heuveltje in de bossen.Er was daar vlakbij ook een uitkijktoren om branden te vinden. Je mocht daar op de eerste verdieping. Deze foto hoort daarbij:


Op ongeveer 4 meter hoogte hadden we een mooi uitzicht vanuit de brandtoren. Het was al een beetje schemerig.

We gingen toch maar richting de grote weg, anders waren we in het donker nog in de bossen. Midden op het fietspad stonden twee schotse hooglanders. We gingen er heel voorzichtig omheen, hopend dat ze niet aan zouden vallen. Die beesten bewogen niet, ze knipperden zelfs niet met hun ogen. Dat was eigenlijk jammer. Bram had nog appels over. Daar hebben we er ieder een van gehad toen we eindelijk uit de bossen waren. De onderste appels uit de zak konden we weggooien, die waren helemaal bruin en gebutst.


Het werd al donker op de Veluwe.

Vrij laat, toen het al donker begon te worden kwamen we op de camping aan. We gingen eerst de afwas van de vorige dag doen. Daarna in de douche. Ik had een beest dat me helemaal aan het opeten was, een teek. Bram dacht dat je die er met je nagels wel uit zou krijgen, maar daar geloofde ik niet in. De volgende dag had ik 'm er nog uitgekregen met een tangetje. Alles wat we die ochtend niet in de bagagetent hadden gezet was nat. De kleren aan de waslijn, en ook het pak vruchtenhagel.


Deze keer een rondje door de Veluwe. Het westelijke deel was open voor iedereen, in het oosten zouden we de volgende dag gaan kijken.