Fietsvakantie verhaal Zuid-Frankrijk

Dag 8 : Over de Ventoux

's Ochtends vroeg zouden we al redelijk op tijd vertrekken, voordat het veel te heet zou worden op de Ventoux, maar we zouden wel eerst goed uitrusten. Na een stevig ontbijt pakten we alle spullen op onze fietsen, omdat zomaar de Ventoux overfietsen niet goed genoeg was, het moest natuurlijk wel in volle fietsvakantiestaat zijn.

voorbereiding mont ventoux
De laatste voorbereidingen.

Stefan en Bojan zouden eerst boodschappen gaan doen in het stadje en daarna naar boven rijden, zodat ze er ongeveer na twee en een half uur zouden zijn.

weg naar mont ventoux
Op weg naar de Ventoux.

De Mont Ventoux is tweeëntwintig kilometer klimmen vanf Bedoin, met een stijging van ongeveer zeventienhonderd meter. Hij gaat gemiddeld acht procent omhoog. We hadden voor de fietsvakantie gedacht dat we er ongeveer vijf uur over zouden doen om boven te komen, met eten en uitrusten er bij, er vanuit gegaan dat we ongeveer het zelfde tempo bergop zouden fietsen als de vorige fietsvakantie.

Het begon al meteen goed : we zetten onze kilometertellers op 0, stonden bij de eindstreep te wachten totdat er een nieuwe minuut begon, en fietsten aan.

begin beklimming mont ventoux bedoin
Het bordje van het officiele begin van de beklimming van de Ventoux

De weg werd niet heel veel steiler en we zagen niet hoe de weg de Ventoux op zou gaan. Er kwamen wel allerlei wielrenners onze kant op, dus het zou wel de weg naar de Ventoux zijn. Na een tijdje begonnen we af te dalen, daar kregen we door dat we bij het startpunt niet de goede kant op waren gefietst. Op het bordje met kilometer 0 stond namelijk, zoals we, toen we weer terug waren zagen, aan allebei de kanten 'depart'. het voordeel hiervan was dat we al wel goed warm gefietst waren.

Nu konden we dan eindelijk aan de echte beklimming van de Ventoux beginnen. De eerste paar kilometer waren niet zo steil. We hadden van tevoren al gelezen hoe de beklimming ongeveer zou lopen. Eerst was het niet zo steil, daarna kwamen we in "het bos", waar het meteen acht procent omhoog ging en sommige stukken nog steiler. Net hiervoor hadden wat wielrenners ons nog in kunnen halen, door hun voordeel op het vlak. Nu we in het bos reden konden we ze in het zicht houden. In de kleinste versnelling moesten we hard doorstampen om vooruit te blijven komen. Na een tijdje kwam er een wielrenner bij ons in het wiel rijden. Het stuk door het bos zou ongeveer tien kilometer duren. Na zeven kilometer in het bos moest de wielrenner ons lossen. We haalden nog wat wielrenners in. Na de derde wielrenner op een carbon fiets ingehaald te hebben, en natuurlijk bij iedereen vrolijk 'bonjour' te hebben gezegd zei ik tegen Bram "da was al de derde vent op een plastic fiets die we ingehaald hebben". Dat vond ie niet leuk, want lachen en fietsen tegelijk was nogal moeilijk. We waren eigenlijk constant bijna zo hard mogelijk aan het trappen omdat er geen vlakke stukken waren. Het stuk door het bos duurde wel meer dan een uur.

De planning was om tussendoor één of twee keer te stoppen, maar omdat we al zo ver waren en omdat het zo goed ging besloten we te proberen in één keer door naar boven te fietsen. Bij het het chalet Reynard was nog even een vlak pleintje, voordat we aan de laatste zes kilometer begonnen. De top was al in zicht, we dachten dat we nog wel binnen 2 uur de klim af konden maken. Vanaf hier was de klim negen procent. Je had een goed uitzicht op de top, omdat er helemaal geen bomen meer groeiden. Tussen het chalet en de top waren ongeveer tien bochten, waarna je elke keer weer uitzicht kreeg op te top, en elke keer dacht dat je er bijna was, terwijl dat dat helemaal niet zo was. In dat laatste stuk zag je veel mensen afstappen en bijna stilstaan op hun fiets. Mijn water was bijna op, Bram die had de hele klim op één bidon moeten doen. Wat water in je nek gooien was wel even fijn. Ik had twee bidons en twee flesjes water bij. De twee flesjes water zaten in mijn voortassen. Het ene flesje had ik met veel moeite tijdens het fietsen er uit kunnen halen. Bij het andere flesje kon ik niet bij. Ik wilde ook niet afstappen om het uit mijn tas te halen, dan maar geen water. De laatste kilometer was nog extra steil. Er stond nog een vrouw d'r man aan te moedigen, 'kom op Ruud', hij was op een carbon fiets. Ik zei tegen Bram, we hebben 'kom op Ruud, op z'n plastic fiets' al ingehaald. In de één na laatste bocht stond een fotograaf. Hij maakte van iedereen drie foto's en gaf dan een kaartje. Hij riep nog tegen Bram of ie wat langzamer wou gaan rijden zodat ie een betere foto kon maken, maar dat deed ie natuurlijk niet. Ik ben ook gewoon zo snel mogelijk doorgefietst.

foto fotograaf mont ventoux
Bram kon nog een beetje lachen

foto fotograaf mont ventoux


foto fotograaf mont ventoux
De foto met de toren van de Ventoux op de achtergrond. De fotograaf maakte van iedereen drie precies dezelfde foto's.

foto fotograaf mont ventoux
Het was best wel vermoeiend.

foto fotograaf mont ventoux


foto fotograaf mont ventoux
Het laatste stukje.

Net als in de Tour de France moesten we telkens het laatste beetje energie wat we nog vonden in onze kleine teennagel van onze rechter voet gebruiken om nog vooruit te kunnen blijven gaan. Ik werd wel een beetje draaierig op een gegeven moment, en ik kreeg kippenvel, terwijl het daar dertig graden was, maar dat ging aan het einde wel weer over. De laatste 100 meter waren niet meer zo moeilijk, omdat je eerst niks meer voelde en daarna de top zag. Helemaal boven hebben we even uitgepuft. Daarna kwamen daar Stefan en Bojan aangelopen, die net te laat waren om ons boven te zien komen. 'Kom op Ruud op z'n plastic fiets' kwam even later ook boven, hij wou nog wel weten of we onze krantenwijk nog op tijd moesten bezorgen. Onze tijd was 2:14:38.

op de top van de mont ventoux
Snel een foto van boven op de Ventoux gemaakt

Dan komt hier de officiële foto van ons op de top.

bordje op de top van de mont ventoux
Het officiële bewijsmateriaal dat we heb hebben gehaald met de bagage.

laatste bocht van de mont ventoux
Op de achtergrond de laatste bocht die je nog moet fietsen, en de grote cirkel, waar we nog meer foto's hadden gemaakt.

Op de Ventoux hebben we nog wat gedronken en gezeten. Iets kopen in een van de winkeltjes leek ons niet zo'n goed idee, want die waren allemaal veel te duur. Je kon nog iets hoger komen, te voet, dus dat hebben we nog gedaan.

snoep op de top van de mont ventoux
Veel te dure snoep op de Ventoux.

zwarte worsten op de top van de mont ventoux
Ze hadden ook zwarte worsten boven op de Ventoux.


Hier moeten we door op de terugweg van de fietsvakantie.

uitzicht op de mont ventoux


observatorium op de mont ventoux
Het observatorium en de maan.


De toren die je van 50 kilometer afstand al op de Ventoux ziet staan, en Stefan die een foto van ons aan 't maken is.

Ik had ook nog een panoramafoto gemaakt van het uitzicht naar de noordkant.

panorama vanaf de top van de mont ventoux
Panorama naar de noordkant van de Ventoux

We zijn toen een stukje afgedaald en op die cirkel van de tweede foto uitgekomen. Daar hebben we nog wat foto's gemaakt.
uitzicht op de top van de mont ventoux



Er stonden palen zodat de sneeuwschuiver kon zien waar de rand van de weg was.




foto op de mont ventoux met fietsen
Nog even een foto voor de familie maken.

Vanaf die cirkel daalden we weer verder af naar het monument van Tommy Simpson. Daar zouden we eigenlijk op de heenweg stoppen, maar omdat 't zo goed ging hebben we dat niet gedaan.

monument op de mont ventoux
Het monument


Bij het monument. Boven op de Ventoux was het toch nog lekker warm.

Na het monument volgde een afdaling van nog zo'n twintig kilometer.

afdaling van de mont ventoux naar bedoin
Bram in de afdaling.


Bram moet nog bijtrappen om de auto bij te halen

afdaling van de mont ventoux
Ik in de afdaling.

De hoogste snelheid die ik in de afdaling gehaald heb weet ik niet precies, want ik was al eerder 80.3 gegaan. Ik denk dat het ongeveer 70 was geweest. In de afdaling heb ik nog 2 wielrenners ingehaald. Sommige bochten waren wel een beetje krap, maar gelukkig was ik niet gevallen. Onder aan de afdaling kwam Bram maar twee minuten later aan, dus dat viel wel mee.

Terug op de camping vroegen de overburen zich af waar we geweest waren. We waren toch niet de Ventoux overgefietst? Wel dus. We zijn deze keer midden op de dag nog gaan douchen zelfs, dat is helemaal nieuw voor fietsvakantie. Het waren douches die je aan kon zetten door aan een touwtje naast de douchekop te trekken. Als het het touwtje losliet dan ging de douche ook weer meteen uit. Bram had er iets op bedacht. Het touwtje in de ene douche was precies lang genoeg om aan het rekje voor de zeep vast te maken. Daardoor hoefde je zelf niet meer aan 't touwtje te trekken. De rest van de dag hebben we maar wat uit zitten rusten. We zijn nog even naar het dorpje gelopen om boodschappen te doen. In de winkel moesten we jammergenoeg wel aan de langste rij aansluiten bij kassa drie.

Aan het einde van de dag hebben we pannekoeken gebakken. Met spekjes en Rochfort kaas, en natuurlijk met Maple Joe.

pannekoeken bakken op de camping
Pannekoeken bakken.

maple joe
Maple Joe is ingedikt esdoornsap.

Deze keer hadden we wel lekkere wijn. En ook echte muziek, voor 't eerst in acht dagen.

kaartje van de beklimming van de mont vantoux
Op en neer over de Ventoux, met een klein stukje omrijden.

dagafstand 52,57
gemiddeld 16