Fietsvakantie verhaal Zuid-Frankrijk

Dag 19 : Snel nog wat kilometers maken

's Ochtends was het heel moeilijk om uit de tent te komen. Alles was nat. Blijven liggen was ook al niet fijn. Ik trok zo veel mogelijk kleren aan. Bij het opvouwen van mijn tent zag ik dat er een liter water in stond. Het regende toen we opstonden nog steeds. Alles was nat of vochtig geworden. Toen we bijna klaar waren met het opladen van de spullen op de fiets hoorden we iemand timmeren. Het was vlakbij. We deden zo stil mogelijk. Het pad waar we over waren gekomen ging richting de man die aan het timmeren was. Toch besloten we om er langs te lopen. Het bleek een oude man te zijn, die tien meter van onze tenten een hek aan het timmeren was. Het modderpad tot in het dorpje zorde er voor dat mijn fiets drie keer zo vies was als daarvoor.

In Toul, wat een grote stad is, zouden we zeker wel wat eten kunnen vinden. Dat was gelukkig ook zo. Voordat we in de stad waren hadden we al een Intermarche gevonden. We hadden echt veel honger. Sinds de vorige ochtend hadden we niet echt meer fatsoenlijk gegeten. Onder het overkapte deel voor de ingang van de Intermarche gingen we eten. Bram had vanalles gehaald : twee rozijnenbroodjes, zestien chocoladebroodjes, twee stokbroden, kruidenboter en als ultiem fietsvakantie-in-Frankrijk voedsel : een pot jam van 1,2 kilo. Al die dingen waren vrij snel al weer op. Het was ondertussen wel laat geworden. Dat kwam doordat we na het wildkamperen heel langzaam onze spullen op hadden geruimd, omdat je alles nog drie keer af moest vegen of uitwringen, en omdat we zo lang hadden zitten eten.

We hadden nog vier dagen om thuis te komen. Als we door zouden fietsen zouden we het in twee dagen kunnen halen. Dat moest natuurlijk niet. De gemiddelde dagafstand moest ook nog meer worden. We wilden al eerder nog via Diekirch fietsen, maar nu was het wel duidelijk dat we het echt zouden halen. Tot Diekirch dan in ieder geval.

Later die dag klaarde het nog wel wat op. Het regende niet meer, heel soms kwam de zon er ook even door. Na Toul hebben we de hele dag over vrij grote wegen gereden. Hier waren ook geen dorpjes waar eten te halen was. We fietsten wel de hele dag over grote wegen, dus het schoot wel op. Het enige nadeel was de harde wind. Het eerste deel van de heenweg hadden we hem precies vanaf links, daarna draaiden we naar het noorden waardoor we eigenlijk de wind meer van achteren moesten krijgen. De wind was toen alleen ook een beetje gedraaid, dus hadden we hem nog niet mee. Toen we gingen middageten hadden we alleen nog het stuk stokbrood wat over was van de ochtend.

In Fresnes-en-Woeve konden we pas weer wat halen. Dat maakte niet zo veel uit, want we hadden net genoeg eten en drinken gehad. We haalden ook nog wat snoep, chocolade en drinken. We gingen daar op een bankje zitten, midden in het dorpje. Het dorpje was bijna hetzelfde als alle dorpjes waar we die dag door kwamen. Het was grijs, er was een postkantoor en een gemeentehuis en er was niemand op straat.

Tegen het eind van de dag werd het weer echt wat beter. Er waren veel mensen die achter in de tuin zaten. Sommigen zwaaiden nog naar ons. Het laatste stuk van de route van vandaag ging al weer door België. In Tintigny zou de camping zijn. We wisten al vantevoren dat we best laat op de camping aan zouden komen. De kaart van België die we bij hadden had een andere schaal, dus het laatste stuk was een stuk langer dan verwacht. Op één moment waren we maar vijfenveertig kilometer van Luxemburg stad af. Tot Diekirch zou het dus niet meer zo ver zijn. Omdat de kaart ook niet echt gedetailleerd was was het veel moeilijker om goed te fietsen. De bewegwijzering in België hielp ook niet veel. Vanaf de ene kant was niet aangegeven waar een weggetje heenging, terwijl vanaf de andere kant wel wat stond aangegeven. Hierdoor zijn we nog wel een kilometer of twee omgereden.

Halverwege daar en het dorpje waar we moesten zijn moest er eerst nog een lading pruimen gelost worden. We hadden natuurlijk geen wc-papier bij. Het beste was volgens Bram dat zachte mos dat aan bomen groeit, veel beter dan páge. Ik had geen zin om zoals het liedje van de wc-experience op zoek te gaan naar een wc voor een pannekoek in m'n onderbroek, dus dat was dan wel het beste alternatief.

De laatste tien kilometer fietsen we weer een beetje door de Ardennen, met grotere heuvels. Het was al donker, dus zetten we onze lichten aan. Na nog een uur door het donker te hebben gefietst hadden we dan eindelijk het dorpje gevonden. De camping stond alleen niet aangegeven. Dat was ook voor de eerste keer in de hele vakantie. Ik had geen zin meer om lang rond te fietsen want het was al tien uur. In een echt Belgisch cafeetje ben ik toen maar gaan vragen waar de camping was. In m'n beste Frans vroeg ik aan mensen die aan een tafeltje zaten of ze uit dat dorpje kwamen, maar het bleken Engelsen te zijn. Aan de bar zat wel iemand die uit Tintigny kwam. Hij was halverwege met uitleggen dat als ik uit het café rechts zou gaan het dan aangegeven stond toen de barvrouw iemand anders er bij riep die Nederlands sprak. Er werd ook nog een blaadje aangegeven waar hij de route op kon tekenen. De Belg die Nederlands sprak moest ik toen ook nog uitleggen dat ik een camping zocht. De Belg die Frans sprak had ondertussen getekend hoe ik naar de camping moest, terwijl die andere nog drie keer vertelde dat ik rechts moest en dan de bordjes volgen. Er was ook nog een andere camping een andere kant op, maar ik zei dat ik d'r maar één nodig had. Uiteindelijk na tien minuten kon ik weer naar buiten. Als ik nou nog verkeerd zou rijden... Dat gebeurde dan ook niet.

We kwamen uit op een driesterrencamping. De bar was nog open, en er waren nog mensen die ons zeiden dat we gewoon ergens konden gaan staan en dat het morgen wel verder geregeld zou worden. Het waren wel allemaal Nederlanders die daar zaten. Na het opzetten en laten drogen van de tent/bivakzak gingen we douchen. Het waren hele fijne douchehokjes, waar je kleren goed droog bleven. De wc's hadden zelfs ook haakjes om je jas aan op te hangen, een zeldzame luxe op een camping. Het enige nadeel van de douches was dat je maar vijf minuten kon douchen, daarna moest je weer vijf minuten kou lijden totdat je weer verder kon douchen. Ik liet in het douchehok m'n slaapzak nog een beetje opdrogen.

De nacht was verder droog en rustig, de pot jam was nog niet op aan het eind van de dag.


Het waren allemaal grote wegen. Van Toul tot Longuyon was niet veel bijzonders te zien.

dagafstand 156,14