Fietsvakantie verhaal Zuid-Frankrijk

Dag 21 : Diekirch-Valkenswaard

De laatste dag al weer, als we het in één keer zouden halen. We hadden gepland om heel vroeg op te staan, dan de hele dag te fietsen en om een uur of twee 's nachts thuis aan te komen. De afstand Diekirch-Valkenswaard zou ongeveer 250 kilometer moeten zijn. Die nacht was het nogal koud geweest. Ik kon al vanaf een uur of vijf niet meer echt slapen. Om half zeven stonden we op. Alle kleren die ik kon vinden die nog droog waren deed ik aan. Mijn afristbroek, twee T-shirts, m'n jack en mijn fietshandschoenen. De zon was nog lang niet op en het was helemaal mistig.

Om zeven uur 's ochtends fietsten we al aan. Het was echt ijskoud. Ik was zelfs blij dat we niet eerst moesten afdalen. Op de eerste klim vanuit Diekirch, die wel heel erg lang was, kon ik al het shirt dat ik over m'n jack aanhad uitdoen. Als dit een klim was die ook in Diekirch-Valkenswaard zat dan zou dat wel meevallen. De klim was niet zo heel steil. Om negen uur hadden we iets meer dan dertig kilometer gefietst, omdat het alleen maar omhoog ging. We wilden zo goed mogelijk de route van Diekirch volgen, dus de eerste stop was St. Vith. Na 57 kilometer om tien uur lagen we goed op schema, het was zeker veel meer dan we ooit al om tien uur hadden gereden.

St. Vith lag al weer in België. Daar hadden we geluk mee. Er was weer een Aldi. Daar konden we weer 's lekker, zoals in de vorige fietsvakantie, goedkoop inkopen doen. We kochten krentenbrood, suikerwafels en nog een hele hoop meer eten. Het krentenbrood aten we op met stroop. Het vlees dat we gekocht hebben was niet te eten.

Vanaf St. Vith reden we via Malmedy naar Spa. Bij Malmedy kwamen we nog een stuk over de route waarover we in de carnavalsvakantie gehiked hadden. Het stuk waar we toen een hele dag over hadden gelopen hebben we nu in een uur gereden. Bij Spa was er een afdaling van vijf kilometer lang acht procent. Toen we midden in Spa waren was het half twee. Op een bankje gingen we nog opeten wat we over hadden van de ochtend. Er kwam een Belgisch echtpaar langs ons zitten. De man was vijf weken geleden naar Lourdes gefietst, hij had ook 160 kilometer per dag gefietst. Ze woonden in de buurt van Lommel en Retie, wat vlak bij Nederland ligt, maar dan nog veertig kilometer richting Spa, dus waar dat eigenlijk was hadden we geen idee van. Er was ook nog een Belg die zei "bon appetit", "of zijn jullie vlaams?", wij zeiden, "nee hollands", ow, toen probeerde ie op een of andere manier smakelijk eten in het Engels te zeggen, ik weet niet waarom. Daarna liep ie maar verder omdat ie d'r niks meer van snapte.

Na Spa werd het dan zo op het oog echt vlak. Eindelijk weer eens na 2500 kilometer. Voor het laatste stuk van de fietsvakantie hadden we geen 1:200 000 kaarten meer, maar de oude 1:300 000 kaarten van de vorige fietsvakantie. Die waren echt veel slechter. Om van Spa tussen Luik en Maastricht door te rijden moesten we ook nog eens een stukje van de kaart afrijden omdat we niet het hele boek bijhadden maar alleen de pagina's die we vantevoren dachten nodig te hebben. Over dat stuje van Spa naar Visé deden we wel een hele tijd, maar we kwamen d'r uiteindelijk. Visé was het stadje waar we met hiken verkeerd van de trein waren gestapt, dus daar hadden we geen goeie herinneringen aan. We hebben daar even kort uitgerust en op de kaart gekeken hoe ver het nog was naar huis. Volgens de methode met het touwtje was het nog tachtig kilometer, volgens de methode van de afstanden op de kaart optellen was het nog 90 kilometer. We wilden eigenlijk nog bij het bakkertje tegenover het bankje waar we zaten een broodje gaan halen, maar eigelijk hadden ze zo te zien niks, dus zijn we d'r maar niet heengegaan.

Na St. Vith ging het toch weer even omhoog, maar het zou niet ver meer zijn totdat we weer een lange stop zouden houden. De snelheid zat er nog steeds goed in. Nu we over echte fietspaden konden fietsen in Belgie ging het zeker sneller dan op de meeste slechte asfaltpaden in Frankrijk. In Munsterbilzen gingen we een frietje eten en een uurtje uitrusten, voordat we aan het laatste stukje van de terugreis begonnen. Er stond 'restaurant/frituur' aangegeven. Ik zag alleen maar een restaurant, dus ik wou weer verder fietsen. Bram die zei dat dat niet klopte en dat het niet een hele sjieke friettent was, maar dat er aan de andere kant een friettent zat, naast het restaurant was je zo zag. Uiteindelijk moest Bram toegeven dat d'r echt geen friettent zat. We fietsen weer aan. Toen we net om het hoekje van het gebouw waren zagen we de friettent zitten. Had Bram toch nog 's gelijk. We bestelden een frietje en gingen wat uit zitten rusten. Er waren nog twee kleine jongentjes aan het spelen met stuiterballen. De friet was klaar. Ik wilde net mijn frikandel speciaal van de toonbank gaan pakken toen ik al aan zag komen dat een van die stuiterballetjes in dat bakje zou belanden. En inderdaad, voordat ik van het stoeltje naar daar had kunnen lopen lag d'r één in. Ik had d'r maar niks van gezegd, want al die stokbroden die wij hebben gegeten hebben ook allemaal op de grond gelegen enzo.

Het laatste vlakke stuk dan nog. Dat ging veel beter dan verwacht. De vorige fietsvakantie was ik super moe op de laatste dag bij de laastse kilometers, maar nou kon ik gewoon doorfietsen. In Hamont zouden we nog een keer een stop houden, om nog even bij te rusten voordat we aan nog een lang stuk door de bossen naar Achel zouden beginnen. In Hamond was een soort winkelautomaat. Je kon brood, snoep, cd's en dvd's en drinken kopen uit een soort hele grote snoepautomaat. We kochten allebei een fles drinken, alleen al om te zien hoe het apparaat werkte. Daarna zag ik dat ze ook cadeautjes hadden. Ons mam was de volgende dag jarig en ik had geen tijd gehad om iets te kopen, dus ik dacht, dan kan ik toch nog een cadeautje kopen. Er stond alleen nergens bij wat er in de pakjes zat en het was ook nog best duur. Gelukkig had ik niks gekocht. Na tien minuten zagen we namelijk een briefje op de ruit van die winkel hangen dat in nummer twintig van de automaat een eroticacatalogus zat, waar in stond wat er in de pakjes zat. Zeker dus niks om op een verjaardag te geven.

De koplampen gingen aan voor het laaste deel van Hamond naar Achel. Het was er heel rustig op die weg zo 's avonds laat. De tijdslimiet voor de echte tocht Diekirch-Valkenswaard haalden we ondertussen al niet meer, maar voor tien uur zouden we nog net thuis kunnen zijn. In valkenswaard was één of ander feest aan de gang. En er was eigenlijk een omleiding. Maar de fietsvakantie stopt voor niemand, dus fietsten we midden over de markt door het feest. Ik ging naar huis. Bram wou eerst nog meerijden naar mij thuis, maar het was toch al iets te laat, dus reed hij verder naar Westerhoven, hopend dat hij niet nog in de laatste paar kilometers een lekke band zou krijgen.


Bram komt thuis aan.


Bram's baard. Zoek de gelijkenissen met Maple Joe.


De laatste dag. De schaal van deze kaart en de kaart van de eerst dag is anders, en komt overeen met de kaart die wij hadden. Om tien uur waren we al in St. Vith. Om half twee waren we in Spa. In Munsterbilzen waren we om ongeveer zes uur. Ik was om iets over tien thuis.

dagafstand 243 km
gemiddeld 21


Oepie Zaterdagavond 11 uur waren B&B weer gezond en wel thuis. Bram was moe maar voldaan, met een baard tot op zijn knieen en maar ±1Kg afgevallen. (Foto is gemaakt) Hij had niet zo veel vuile was bij, maar wát ie had.....; "maar de sokken van Bart roken nog veel erger!" :) Ongeveer 2650Km gefietst in 3 weken tijd, Bram & Bart: jullie hebben een geweldige prestatie geleverd, iets om écht trots op te zijn!!. Groeten, Oepie.