Fietsvakantie verhaal Zuid-Frankrijk

Dag 3 : Mooie fietsdag

Ik werd wakker doordat de zon in m'n tent scheen, dat was alvast een goed teken. De vorige dag had de zon ook wel geschenen, vanaf een uur of elf, maar nou was ie d'r al meteen.


Dat de zon gisteren al heet was kun je hier wel zien. Dit was van een middagje fietsen in een fietsbroek.

Het was niet zo'n grote camping maar 't was d'r wel best mooi.


De zon was er al meteen.

Om een uur of negen, vlak voordat we vertrokken, kwam er een bakkertje in een busje op de camping. We kochten twee stokbroden. Ik deed d'r een onder het deksel van mijn tas. Omdat Bram maar twee achtertassen had die helemaal volgepropt zaten had hij geen ruimte meer voor stokbrood. De enige oplossing was om het dwars over zijn tassen te leggen, door de lussen om de tassen aan op te pakken heen.

De route ging verder langs het rivertje. Na het stadje Commercy, waar we boodschappen deden, gingen we eten. Honderd meter verderop was namelijk een lange steile klim, waar we nog geen zin in hadden. Na het eten smeerden we ons nog eens voor de tweede keer in met factor 50. Het was eigenlijk wel nodig, want de zon was echt heel heet. We hadden ook geen tijd om sista te houden want we moesten die dag 160 kilometer fietsen.

's Middags zagen we een bordje staan met 'Maison natale Jean d'Arc 25 km'. (Toevallig) hadden Bram en ik allebei het verhaal gelezen van de fietsvakantie van iemand anders, die dat bordje had zien staan en er toen niet langs gefietst was, dus wij moesten er wel langs gaan. Gelukkig lag het op de route dus hoefden we niet om te fietsen. Voordat we daar waren kwamen we nog door een hoop Franse dorpjes die d'r wel leuk uit zagen. Het waren allemaal "villages fleuri". Dat wil dan zeggen dat d'r overal bakken met bloemen staan, om 't een beetje op te vrolijken. Die dorpjes worden door de overheid aangewezen en ze krijgen dan een bordje bij 't dorp wat aangeeft dat het dan een 'vilage fleuri' is. Tien kilometer voor het geboortehuis van Jean d'Arc, we waren d'r nog niet helemaal waarom ie ook al weer zo bekend was, maakten we nog wat foto's van het uitzicht en de blauwe lucht.


Geen wolkje aan de lucht.


Dit waren heuveltjes, vergeleken met de bergen die we later zouden krijgen.

Bij het 'maison natale' was het niet heel erg druk. Er waren aantal Nederlanders met campers die daar toevallig ook voorbij kwamen en even gingen kijken. We zijn verder niet binnen geweest, maar hebben alleen even een foto gemaakt om te laten zien dat we d'r geweest zijn.


Op een klein binnenplaatsje stond dit huisje.

Vanaf daar was het nog ongeveer 80 kilometer, lang en heuvelachtig, met best veel steile klimmetjes d'r tussendoor. Elke keer als je boven was op zo'n heuvel moest je weer zo hard mogelijk naar beneden trappen, zodat je bij de volgende heuvel al halverwege was voordat je bijna stilstond. Dat hielden we nog een tijdje vol. We hadden deze vakantie wel genoeg water meegenomen en dat was maar goed ook. 40 Kilometer voor Langres gingen we ergens in een zijweggetje eten. We hadden alles uitgestald op de weg, omdat we dachten dat het maar een weg naar een weiland was. Net toen ik lekker lag kwam er toch nog een auto aan. Die man was niet heel erg blij dat we heel de weg hadden versperd, maar we haalden alles zo snel mogelijk weg, toen kon ie d'r toch nog net langs. We hadden warm eten, uit het pannetje, en stokbrood met chocoladepasta. We zagen nog twee andere jongens die op fietsvakantie waren langsfietsen, maar die zagen ons daar niet zitten.

Het laatste stukje tot Langres was best nog vermoeiend, na al zo'n 130 kilometer. Om in Langres te komen moesten we nog een keer helemaal omhoog klimen, omdat dat zo'n stadje is wat op een berg is gebouwd. We hadden nog wel wat tijd over, Bram wou nog een keer door de MC-Drive fietsen. Net buiten Langres was er een, dus daar waren we toen doorgefietst. Ze keken niet eens zo heel raar. Dat kwam denk ik meer doordat die mensen bij de Mac al zo gehersenspoeld zijn, dan dat wij niet zo raar waren. We bestelden een Mac-flurry, zodat we een beetje af konden koelen.

De volgende camping was nog zes kilometer fietsen. Na drie kilometer kwamen we al een camping tegen. We wisten niet zeker of dit al de goeie was, of dat er nog een zou komen die iets verderop lag. Omdat de weg verder naar beneden liep vanaf daar en we geen zin hadden om terug te klimmen gingen we toch maar op die camping staan. Als we dit fietstempo aan konden houden tot aan de Ventoux zouden we er al in zes dagen kunnen zijn, in plaats van de acht dagen die we gepland hadden.

Het was een hele schok toen ik zei van 'voes avee uun plas poer uune nwiet?' en toen die jongen achter de receptie zei van 'ja hebben jullie n of twee tenten'. Op deze camping zaten alleen maar Nederlanders.

We moesten nog wel drie rondjes over de camping fietsen om een plaats te zoeken. We hadden namelijk in totaal 498,9 kilometer gefietst in de afgelopen drie dagen, dat moest nog 500 worden. Toen we precies bij 500 waren wisten we nog niet waar nou goeie plaatsen waren op de camping. We gingen maar ergens staan waar 's ochtends de zon op zou komen. Bram was wel bang dat ie misschien midden op een pad zou liggen, zodat iemand midden in de nacht z'n bivakzak niet zou zien staan en dan op z'n zak zou gaan staan.

We hebben even snel gedouched, want de douches waren niet heel geweldig. Het tochtte veel te erg en 't was dus veel te koud. Het pannetje hebben we met een schuursponsje en wat extra zand d'r in uit moeten schrobben.


Er waren vandaag bijna geen afslagen,dus we zijn niet verkeerd gefietst. Dat is ook voor het eerst in drie fietsvakanties.

dagafstand 173.28
gemiddeld 21.3

Oepie
Zondag vertrokken in de stromende regen, drie dagen niets gehoord maar gisteren 31 juli blijken de 2 guppen al in Langres te zitten midden Frankrijk. Goed op geschoten, goei weer en goed naar hun zin.