Fietsvakantie verhaal Zwarte Woud

Dag 8, 76 kilometer van Herrenwies naar Badener Höhe naar Holoh naar Baden-Baden en terug naar Herrenwies

's Ochtends hebben we de verse broodjes gehaald, en nog een keer blij geweest dat we gisterenavond wel wat te eten hadden, anders hadden we de hele ochtend moeten leven op 4 broodjes. Nou was dat niet zo erg.

We zijn zonder bepakking vertrokken, weer omhoog, langs het natuurvriendenhuis, wat ook boven op de berg vanaf de camping te zien was, naar een uitkijktoren, Badener Höhe, die ook vanaf de camping te zien was. Onderweg waren we een paar nordic walkers tegengekomen, die daar van ons wel mochten nordic walken. Op het vlakke is het maar onzin, maar op een berg heeft het tenminste nog een beetje nut. De Badener Höhe was 1003 meter hoog. Het was en hele klim, zeker omdat het geen echte asfaltweg was, maar een grindpad. Bovenop hebben we een foto gemaakt van de camping en van nog wat andere dingen.


Links ligt 't dorpje. Rechts is de camping te zien.


Wij twee bovenop de Badener Höhe.

De Teufelsmühle konden we ook nog net zien, dat was de uitkijktoren waar we 2 dagen geleden waren geweest. Op deze uitkijktoren stonden ook metalen platen waarop aangegeven in welke richting en hoe ver de verschillende herkenbare punten, zoals dorpjes, liggen.


In de verte waren de dropjes te zien die op de platen aangegeven stonden, maar 't was net iets te mistig om 't goed op de foto te krijgen.


Het uitzicht richting Baden-Baden, dat al weer in een veel lager deel van 't zwarte woud lag.

Deze keer was 't niet zo lastig om de trap af te lopen. De weg naar beneden was mooi. We moesten helemaal weer naar beneden, door Forbach, wat op 331 meter lag, dus 700 meter lager. Het eerste stuk afdaling was een pad wat voor wandelaars zelfs moeilijk was. Het bestond uit allemaal keien, die ongeveer 20-30 cm groot waren, sommigen zaten vast, anderen lagen los. Het is ons toch allebei gelukt om bijna de hele 150 meter op onze fiets te blijven zitten, en niks aan de fiets te slopen. Daarna ging het nog een stuk steil, over een gravelweggetje, waar je niet te hard kon, omdat je niet zo hard kon remmen. Als je namelijk vol remde dan vloog je net zo hard onderuit. Daar heb ik maar wat rustiger gedaan. Daarna kwam nog een steiler stuk. Het was ongeveer 100 meter lang. Ik kwam aan met 40, ik remde tot 30 voordat ik op dat stuk kwam en ik heb verder constant m'n remmen ingehouden, toen ik d'r over was reed ik weer 40, dus ik weet niet hoe ik af had moeten remmen als 't langer was :). hier zijn nog wat foto's van 't riviertje waar we later langs reden:


Het riviertje stond bijna droog op dit punt, terwijl 't toch veel regende.


De flora in 't zwarte woud.

Daar in de bossen waren vrij veel mensen aan 't hiken, met echt volle bepakking. Wij vroegen de weg naar Holoh, een berg die achter Forbach lag, waar we ook nog die dag overheen wilden. Het werd ons helemaal uitgelegd, en we konden de weg goed vinden.


Op weg naar Forbach kwamen we weer langs 't stuwmeer, nu vanaf de andere kant gefotografeerd.

In de afdaling naar Forbach hebben we wel een andere weg genomen. De kortere weg over 't voetpad was niet echt veel sneller, maar wel leuker. Hier zie je hoe smal en steil 't was :


het pad was ongeveer 30 cm breed, en er lagen stenen en takken over. Het was ook heel steil en glad, en de helling waar hij over liep was ook erg steil en diep.

In dat pad lagen soms ook nog keien, waar je dan weer vanaf gleed. Ook lag er 2 keer en boom op de weg waar we onze fietsen overheen moesten tillen. In Forbach wilden we eten kopen voor tussen de middag, dan over Holoh rijden, en dan helemaal bergaf naar Baden-Baden. Helaas waren we om 12 uur in Frobach en waren alle winkels tot half 3 dicht. We moesten dus of 2,5 uur wachten.

We besloten om eerst de Holoh over te fietsen, en dan in 't dorpje daarna eten te kopen voor tussen de middag. De Holoh was 988 meter hoog, in totaal dus meer klimmen dan naar Badener Höhe. Hij was ook veel steiler en 't pad omhoog was een grof pad met stenen en zand. Het kostte heel veel moeite om omhoog te komen. Onderweg hebben we nog een foto van Forbach genomen:


Na regen komt zonneschijn, Forbach zag d'r mooi uit zo in de zon.


En nog een close-up.

Het duurde echt een uur of 2 voordat we d'r waren. De bordjes daar waren ook heel erg verwarrend. Je had Hohoh, dat was een dorpje, dan had je een Hohoh wandelroute, en je had 't Hohoh uitkijkpunt en een Hohoh restaurant. Dat stond allemaal anders aangegeven. Volgens bram moesten we niet naar een van die Holoh-friemelfrut dingen, maar gewoon naar Hohol. Uiteindelijk vonden we die nog. Het uitzicht was wel mooi, en de Badener Höhe was ook te zien vanaf daar.

Toen we naar boven liepen rook ik opeens een niet zo'n frisse geur, 't bleek Bram's t-shirt te zijn. Er waren veel mensen die op de toren waren, maar die waren allemaal kei nep, want die waren met de auto omhoog gereden, en dan was 't nog maar 200 meter lopen naar die toren. Dat was wel een best steil wegje. Over dat wegje moesten wij weer naar beneden, zodat we in Reichtental uitkwamen. Een paar voetgangers moesten zich wel uit de voeten maken voor ons, maar dan moeten ze ook maar met de fiets gaan. De afdaling was best steil, vooral 't laatste stukje voor Reichental. Ik ging niet heel erg hard, want ik hield een beetje in. Gelukkig waren de winkels al weer open. We kochten 4 chocoladebroodjes en 4 met appel, die aten we in een keer op. De zon scheen best hard. De weg naar Baden-Baden ging via Gernsbach, waar we al een keer doorheen waren gekomen op weg naar de tweede camping. Daarna, vanaf Gernsbach naar Baden-Baden stonden d'r allerlei teksten op de weg. Ergens stond 2005. Ik wist eerst niet waar 't van was, maar toen zag ik “Jan” staan en “Floyd” en toen dacht ik van 't zal toch niet Jan Ulrich en Floyd Landis zijn, maar dat bleek dus later wel zo, want d'r stond ook nog een keer “go Lance” hier is de foto als bewijs:


Hier was de tour echt over geweest in 2005. Het was geen berg van een bepaalde categorie, maar toch was 't wel klimmen.

de weg was niet echt heel steil, maar wel redelijk lang. In Baden-baden gingen we eerst even pinnen, en daarna de stad in. Baden-baden werd ook wel Brahmstadt genoemd, en d'r was ook een brahmstrase, volgens mij is Brahm een of andere componist, heb ik later bedacht. Bram moest natuurlijk op de foto bij de Brahmstrase.


Bram bij de Brahmstrase.

We aten een ijsje, en bekeken nog de heuvels en toeristische routes in Baden-baden, die waren best wel mooi. Ook bekeken we wie d'r goed uit de bus kwam, meestal kwamen de mensen die in de bus zaten wel goed uit de bus. Als avondeten hadden we een lekker brood met krenten en pasta. Dat aten we op in 't park. Als toetje hadden we een appel. D'r was ook een vent in 't park die alle prullenbakken doorzocht naar statiegeldflessen. Op de terugweg zagen we 4 wielrenners. De weg van Baden-Baden naar de camping terug was een weg die constant ongeveer 4\% omhoog ging, voor een kilometer of 12. We zetten een keer aan en fietsten de wielrenners d'r uit. Je hoorde ze zuchten.

In de winkel waar we ons avondeten hadden gekocht hadden we ook nog wat meer dingen gehaald, waaronder een apfelstrudel. Dat is eigenlijk gewoon een appelflap, alleen dan rechthoekig, ongeveer 30 cm lang en 10 cm breed. Hij zag d'r heel goed uit op de verpakking. We dachten dat we 'm alleen maar hoefde te ontdooien en dat we 'm dan op konden eten. Toen we 'm op de camping op wilden gaat eten bleek dat dat niet zo was. Hij moest namelijk 20 minuten in de oven. Toevalligerwijs d'r op die camping geen oven, dus konden we geen apfelstrudel bakken. Daarom hebben we 'm maar in de magnetron gedaan. Hij werd niet echt heel krokant, en 't bladerdeeg was niet zo lekker, maar de appelvulling was vooral lekker. En lekker warm was 't ook, want we waren best koud. 's Avonds was 't ijskoud.


Hier is de apfelstrudel zoals ie uit de magnetron kwam, met een plaatje van de verpakking d'r bij hoe ie d'r eigenlijk uit had moeten zien.


We hebben ook nog een foto van de maan gemaakt, omdat d'r de wolken mooi voor hingen en omdat we niks meer te doen hadden.

Ik moest m'n voeten een keer helemaal opwarmen, daarna kon ik weer slapen. De volgende dag had ik maar m'n jas over m'n voeten gedaan, dat scheelde heel veel.