Fietsvakantie verhaal Zwarte Woud

De terugweg

Dag 13, 177 kilometer van Herrenwies naar ergens bij Immsweiler

's Ochtends bleek alles nog droog te zijn en 't had 's avonds niet geregend. Dat was alvast goed nieuws voor de komende fietsdag.

We hadden de route ongeveer gepland. Vandaag zouden we richting een bocht in de Rijn fietsen, wat we niet in 1 dag zouden halen, maar wel ongeveer halverwege. Daarna moesten we naar de Rijn toe en nog een stuk langs de Rijn, daarna langs de Rijn en een stuk richting huis, daarna nog 2 keer richting huis. Dat waren dus 5 dagen. Dat was wel ongeveer realistisch, het was een iets langere route dan de heenweg, maar wel veel meer rechte stukken en ook veel vlakker.

We gingen om 9 uur weg van de camping. Dat was goed op tijd, gemiddeld was 't een uur of 10. Het eerste deel schoot heel goed op. Richting Baden-Baden was 't 12 km bergaf, daarna was 't richting de Rijn ook nog allemaal bergaf. Het eerste uur kwamen we al 30 km verder. Daarna ging 't fietsen ook nog wel lekker, maar konden we de geplande route niet goed volgen. De dorpjes die daar lagen hoorden allemaal bij grotere steden en hadden dus dezelfde naam, maar op de kaart stond dat weer anders aangegeven, dus dat gaf een heel gezoek. Wat ook nogal een keer verwarrend was, er was een dorpje dat “Au” heette en een dorpje dat “Auw” hette. Toen we dan eindelijk goed zaten bleek dat de pond die we wilden nemen niet in gebruik was, dus moesten we de route weer aanpassen.

Na 50 kilometer ongeveer kreeg ik een lekke band. Gelukkig waren we goed voorbereid. Ik had op mijn fiets van die snelsluitingen, waarmee je in een paar seconden je hele achterwiel d'r uit kunt pakken. Ook had ik een reserve binnenband meegenomen, zodat we niet eens de band hoefden te plakken, maar alleen maar een nieuwe d'r in te zetten. Met het oppompen en het af- en opladen van bagage d'r bij zijn we nog geen kwartier bezig geweest.

Tegen 't middageten hadden we d'r al 60 kilometer opzitten, waar we d'r normaal dan pas 40 hadden. Zoals gewoonlijk raakte we weer 2 keer de weg kwijt, in de 2 steden waar we doorheen moesten. De wegen waren allemaal rechtdoor, en 't schoot echt goed op. Bij 't avondeten hadden we al weer 120 km d'r op zitten. Om 7 uur vertrokken we na 't avondeten. We hadden gegeten langs een druivenveld. De hele dag hadden we al ongeveer de Deutsche Weinstrase gevolgd. In Neustadt waren we op de kaart aan 't kijken, om te zien waar we ergens heen moesten. Toen kwam er een rare man aan die vroeg of ie kon helpen. ``Ja, we zochten de weg.`` ``Oh spreken jullie Engels?`` ``Ja, dat spreken we wel.`` ``Oh zijn jullie Engelsen?``, ``nee Hollanders,`` ``oh van Basten, en nog zo'n voetbalventje``, Noemde ie. Hij wees wel de goeie weg.

Op weg naar Kaiserslautern. Het werd al een beetje schemerig, maar de weg die we moesten volgen was alleen maar rechtdoor. We kwamen nog door 't dorpje Frankenstein. Na Kaiserslautern was 't nog 40 km naar de volgende camping. Het was een uur of 8 toen. Als 't bergaf zou gaan, dan waren we d'r om een uur of 10, dachten we. Het was inmiddels opgehouden met zachtjes regenen. En het werd al aardig donker. We moesten op een gegeven moment met een zaklamp in onze hand fietsen. Het was koud door de regen en we hadden al meer dan 160 kilometer gefietst toen d'r nog steeds geen bordjes waren van een camping.

We gingen op een parkeerplaats staan, want daar hing een bord met een kaart. Op de kaart was niks te zien van de camping. Opeens kwam d'r een auto hard aanrijden en sprongen d'r twee mannen uit. Toen ik de auto aan zag komen vond ik 't al raar en toen die zo hard remde was ik al 100 meter verder. Bram die vond 't ook niet echt pluis, maar die was nog niet weg, want z'n fiets stond nog verkeerd om. De twee mannen sprongen in hun eigen auto en reden weg. Bram was best boos dat ik niet op hem had gewacht, maarja, ik heb ook niet echt nagedacht van ik zal 's lekker even wachten. Ik was veel te druk met wegsprinten.

Omdat 't zo donker was konden we ook niet meer zien of d'r nou een fietspad langs de weg liep of niet, een paar keer zijn we een weg opgereden die leek op een fietspad, maar dat een pad langs een wijnveld bleek, dat dan weer doodliep, waarna we weer terug moesten.

De camping hadden we na 175 kilometer nog niet gevonden. Het was al kei laat, en we waren moe en koud, en we hadden nog niks aangegeven zien staan. Ik had nog aan iemand gevraagd, die net thuiskwam met de auto of die wist waar d'r een camping was, maar die wist 't ook niet. Uiteindelijk hebben we maar de eerste afslag in een weiland genomen, waar we uit 't zicht stonden van de weg.

We kregen de haringen niet in het grind waar we onze tent op hadden gezet. 's Ochtends bleek dat dat kwam omdat 't geen grind maar asfalt was. Het was nog net een kort strookje asfalt totdat het uitkwam in een veld met weet ik wat voor planten. Snel hebben we de tent opgezet, en zijn d'r in gesprongen. Snel in de warme slaapzakken, we hebben toch nog goed geslapen, gezien de omstandigheden. Het was niet koud, of nat. Ohja, in de tent hebben we nog snel een stuk brood gegeten, want we hadden wel honger ondertussen.


We waren deze dag voor 't avondeten al 1 keer bijna een hele bladzijde van de kaart overgefietst.


Hier 't stuk van de kaart dat we hebben gefietst toen 't al schemerig begon te worden. Bovenin kun je zien waar 't plaatsje Frankenstein ligt. Kaiserslautern ligt een paar cm links van dit stukje kaart.


Het laatste stuk. Op de kaart kun je de camping zien liggen, maar wij hebben 'm niet gevonden. Dit stuk van de kaart was kapot gegaan omdat we 'm in de regen hebben gehouden.