Fietsvakantie verhaal Zwarte Woud

Dag 15, 117 kilometer van Brey naar ergens bij Loch

Het opstaan deze keer was echt opvallend fijn. Alles was droog. Zelfs mijn schoenen. Het ontbijten hebben we ondanks het goede weer in de tent gedaan. Da's toch lekker warm.

We vertrokken niet te vroeg. Langs de Rijn waren er heel veel fietsvakantiemensen. Op de camping waar wij stonden waren er alleen al 2 groepen. Wij reden verreweg 't hardste, met gemiddeld 23. De mensen die een uur eerder waren vertrokken dan wij hadden we zo ingehaald.

Na 10 kilometer kwamen we in Koblenz. Dat is een grote stad. Waar je ook al niet doorheen wilt fietsen. We wilden gewoon de snelweg volgen, want die ging recht door de stad. Daarna weer terug naar de Rijn, om die verder te volgen. Er liep het eerste stuk nog mooi een fietspad aan de linkerkant langs die snelweg. Later werd 't pad wat slechter. Nog later kwam er een muur aan de linkerkant , en reden we nog maar net langs de snelweg. We dachten dat 't maar een klein stukje was, want we volgden al de hele tijd dat pad, en we konden nergens anders afslaan. Na nog 200 meter stopte 't fietspad, 't werd afgesneden door een vangrail die zo verder liep dat 't wel duidelijk was dat er daar geen fietspad meer was. Wij moesten dus onze fietsen omkeren. Dat was nogal moeilijk op dat smalle pad. Eenmaal omgedraaid reden we terug om te kijken waar de eerste afslag was die we konden nemen, zodat we toch nog een beetje die grote weg konden volgen. Het bleek dat er na 250 meter een trap was, waar je op moest. De trap had ongeveer 20 treden. Ze verwachtten denk ik echt van fietsers dat de hun fiets die trap op tilden. Mijn fiets kreeg ik nog net naar boven gezeuld. Bram's fiets was moeilijker. We moesten met 2 man duwen en trekken, omdat ie niet echt gelijk beladen was. Een stukje verder ging 't pad niet verder, maar waren we wel midden in de stad.

Na heel veel zoeken waren we een brug over, waar we wel over moesten, dus dat was goed. Er kwam namelijk een zijrivier bij de Rijn, die door Kobelz liep. Daarna op gevoel (kijken waar die zon staat, schatten hoe laat 't is, schatten waar 't oosten is) naar de Rijn gereden. We hebben d'r in totaal 2 uur over gedaan om ons door de stad te worstelen.

Daarna ging de route een heel eind langs de Rijn. Je hoefde niet op de weg te letten, alleen maar rechtdoor. D'r waren wel heel veel fietsvakantiemensen, maar niemand had z'n spullen zoals wij opgeladen. Ze hadden allemaal van die veel te dure tassen, en dan fietsen ze daar kei langzaam mee, waarschijnlijk alleen langs de Rijn.

In Sinzig hebben we 's avonds hotdogs gegeten, en rijstsoep. Het was een rare combinatie, maar 't was weer 's wat anders dan pasta. We hebben ook nog een potje olie gekocht, en onze fietsen gesmeerd. Dat hielp toch best wel.

Na het avondeten ging het fietsen de eerste 10 kilometer weer moeizaam. Daarna weer wat beter, als je eenmaal op gang bent. In Bad Neuenahr zijn we weer eens zoals gewoonlijk verkeerd gefietst. Misschien was 't toch niet zo erg uiteindelijk. We gingen nu in plaats van over de grote weg binnendoor, een route die ongeveer 10 km zuidelijker lag. Dat was goed om twee redenen. Ten eerste dat we dan niet door Euskirchen heen moesten rijden, waar we zeker weer tijd kwijt meer zouden zijn en wat ook helemaal niet leuk is. Ten tweede wisten we al dat we die dag ongeveer bij Euskirchen uit zouden komen en dat daar geen camping in de buurt was en dus was 't wel goed dat we in en minder bewoond gebied uitkwamen.

Deze route was ook wel mooier, maar zeker heuvelachtiger. Er was een bergje bij, waar we halverwege even moesten stoppen. Toen we in een dorpje stonden te kijken waar we heen moesten, op de kaart, was er weer een motorrijder die ons wou helpen. We zeiden maar dat we naar Euskirchen moesten. Hij vond 't nog wel ver en 't was al zo laat. En hij vroeg wat we daar wilden doen. Ik had maar snel verzonnen of er daar een jeugdherberg was. Hij dacht nog helemaal na of d'r ergens al eerder een jeugdherberg in de buurt was, maar gelukkig kon hij er geen bedenken.

We reden nog wat, tot het al laat werd. En donker. In het gebied waar we zaten leek het makkelijk om een goede wildkampeerplek te vinden. Het was niet echt bewoond, om de 5 kilometer een dorpje, en d'r waren veel bossen. Maar de heuvels waren toch vrij open door de weilanden en in die bossen kon je je tent niet opzetten omdat ze te dicht waren. Op een gegeven moment hadden we toch een goede plek gevonden. Het was een weiland waar omheen bosjes stonden, zodat het van geen enkele kant goed te zien was.

Het was heel helder weer, en we keken eerst nog even naar de sterren, toen laadden we de tent van de fietsen en wilde 'm op gaan zetten. Bram zag een eind verderop een licht. Eerst dacht ie dat 't van een auto was. Maar 't bleef de hele tijd op dezelfde plaats. Toen hoorden we iemand roepen. Het licht was wel ongeveer 200 meter verder, dus 't zou wel een boer zijn die ons misschien had gehoord. Toen zagen we over het weiland naast ons opeens een bundel licht vallen. De boer had een schijnwerper of zoiets, of een hele goeie Maclight. Wij bukten, en waren zo stil mogelijk. Gelukkig scheen hij niet meer in onze richting. Na een tijdje ging de boer weer naar binnen. We hebben nog even gewacht en stil geweest. Daarna zijn we d'r snel vandoor gegaan.

Na weer een paar kilometer was er een bos, daar zouden we dan toch maar in gaan staan. Het was echt te laat en te donker om verder te fietsen. De tent konden we alleen nergens opzetten. En we hadden ook geen zin om die weer helemaal neer te zetten, bovendien was 't goed weer. Dus we gingen gewoon zonder tent in onze slaapzak op 't matje liggen. De grond was wel scheef. We hadden 't helemaal niet koud. Hopelijk zou 't niet gaan regenen, want dan moesten we alsnog midden in de nacht de tent opzetten. Dat deed 't niet, en we hebben nog best goed geslapen.


Dit is bijna de hele route van dag 15, we hebben niet zo veel gefietst, en 't schoot nooit echt goed op.


Het laatste stukje voor die dag. We kwamen toch nog vlak bij neukirchen uit, wat op de 4-daagse planning stond.