Fietsvakantie verhaal Zwarte Woud

Dag 4, 110 km van ergens tussen Kappel en Kirchberg naar Trippstad (vlak bij Kaiserslautern)

We werden al weer vroeg wakker, ik had 's nachts nog de muziek gehoord van 't festival. Om 7 uur 's ochtends begon 't al weer. We hoorden de vogels fluiten in het bos. Mijn slaapzak was nog steeds nat van de onderkant. Deze keer hebben we buiten onze tent ontbeten, midden in 't bos. 's Nachts had niemand ons ontdekt, van de weg waren we helemaal niet te zien.

Toen we net bezig waren de tent af te breken en de spullen op te ruimen kwam er een tractor voorbij. We dachten dat ie doorreed, maar hij reed het pad in waar we 20 meter vanaf zaten. D'r was nog niet zoveel aan de hand, want als ie ons niet meteen zag dan zou ie ons later ook niet zien. Toch stopte de tractor. We dachten dat die vent die er in zat ons gezien had, maar hij kwam niet echt dichterbij. Hij liep een hele tijd rond de tractor, allemaal takken af te breken en rond te lopen door de bossen. Ondertussen probeerden we de tent plat te gooien, zonder dat ie 't zag, zodat we minder opvielen en tegelijkertijd een beetje opschoten. Bram kroop op z'n knieën achter de tent vandaan om de voorste tentstok uit de houder te halen, en samen probeerden we net zo lang aan die tent te schudden totdat ie plat lag. Toen dat bijna klaar was reed de tractor verder. Als hij nog 25 meter verder weer zou stoppen om hout te zoeken zou de man ons zeker zien, want dan stonden we niet meer achter die dennenboom. Ik wist ook niet eens of dat pad wel verder liep, want 't was helemaal overgroeid. Gelukkig reed ie verder door. Nadat we in de bossen de tent zo goed mogelijk en zo schoon mogelijk opgerold hadden vertrokken we weer. Ik zag dat die boer alleen maar takken had verzameld om een kuil in de weg vol te gooien zodat ie er met z'n tractor overheen kon rijden. De weg die we daarna volgden ging nog een stuk op en neer. Het was ook heel steil, zoals op deze foto te zien is, je kijkt zo op 't dak van de huizen.


Toch komen we wel boven, uiteindelijk..

We kochten wat eten, en de zon scheen. We hadden erg lekker brood, het heette tresse brioche ofzo. Het was een soort kruising tussen cake en heel luchtig witbrood. Later hebben we 't nog een keer gekocht, maar toen was 't niet precies 't zelfde en niet zo lekker. We kwamen na 20 kilometer pas weer een camping tegen nadat we uit de bossen kwamen, dus 't bleek dat 't toch wel de moeite waard was geweest om al eerder onze tent op te zetten en niet door te rijden. Het was echt wel vrij bergachtig totdat we om een uur of 12 op de weg naar Kaiserslautern uitkwamen.


Hier nog een uitzicht, dat we onderweg hadden.

Het was 40 km, stond op het bordje, maar we waren er onderhand al achter dat de bordjes in Duitsland meestal niet helemaal kloppen, uiteindelijk bleek het wel een kilometer of 4 meer te zijn. Toen we net een tijd lekker op weg waren, het ging eigenlijk constant wel een beetje bergaf, begon het keihard te regenen. In een bushokje konden we schuilen. Er was ook een motorrijder die daar kwam schuilen. Hij vroeg waar we naartoe gingen. Na 10 minuten was 't al weer droog. We stonden nog even de route te bespreken, en daarna ging 't weer verder. De man op de motor haalde ons na een tijdje weer in, omdat ie in een dorpje was geweest en hij zwaaide nog. 20 km voor Kaiserslautern stopte we nog om chocolat chip cookies te eten, een man die dacht dat we de weg kwijt waren begon helemaal uit te leggen hoe we tot 't vorige dorpje moesten rijden, terwijl we zelfs de andere kant op moesten. We kwamen langs een paar grote brouwerijen op die weg. In Kaiserslautern waren we weer eens de weg kwijt.


Bram vond 't gek dat mensen 'm raar aankeken

Toen Bram boodschappen ging doen kon ik ondertussen daar aan een paar mensen vragen waar we ergens waren in de stad, en hoe we naar 't volgende dorpje moesten. Een vrouwtje had 't goed uitgelegd, dus we konden eigenlijk weer verder, maar d'r kwam nog een man met ons praten. 't Was al een oudere man, misschien wel 60. Hij wou volgend jaar naar Santiago fietsen. Hij vroeg of ie beter een rugzak op kon doen, of anders. Wij hadden maar uitgelegd dat je beter fietstassen kon nemen, 't fietsen zelf is al zwaar genoeg, dan hoef je ook niet nog eens al je bagage op je rug mee te dragen. Hij was erg aardig en legde nog eens de weg uit naar 't dorpje waar de camping was waar we heen wilden.

Bram had nog een pot Isostar gekocht in die winkel, da's poeder waar je energiedrank van kan maken. Die winkel was de enige luxe supermarkt die d'r in heel Duitsland te vinden is volgens mij. Verder waren d'r alleen maar Aldi's en Lidl's waar ze allemaal dezelfde spullen hebben, en een veel te klein assortiment.

We waren toch nog een stukje verkeerd gefietst in de stad, maar uiteindelijk vonden we toch de weg. Die weg liep een heel mooi natuurgebied in, het Pfalzer Wald. Er stond ook al een bordje met camping en een pijl. We volgden de richting, maar na 5 km hadden we nog geen tweede bordje gezien. In Duitsland geven ze namelijk nooit iets voor de tweede keer aan. Als je eenmaal de goeie richting op bent gestuurd moet je gewoon alsmaar rechtdoor gaan, hoe ver 't ook is en hoeveel zijwegen d'r ook zijn.

We kwamen ook nog door Stelzenbergen, da's een dorpje wat boven op een hele steile berg ligt, de weg d'r heen slingerde helemaal niet, hij was denk ik ongeveer 15\%. In de afdaling haalde ik weer bijna 60. We kwamen ook nog langs een huis waar een Lambourgini in de tuin stond. Aan die mensen heb ik nog gevraagd of we de goeie kant op gingen. Dat was zo. We reden verder, en na een stuk klimmen stond daar nog een bord van camping. Er stond 2 km aangegeven, maar 't waren d'r zeker 3,5. De camping zag d'r perfect uit. Hij was netjes, een de douches waren fijn. Hij lag in een heel mooi dal waar allemaal wandelroutes waren. Het ventje bij de receptie was alleen niet erg enthousiast. Ik weet niet of ik nou zo slecht Duits sprak, of dat hij zo ongeïnteresseerd was, maar hij reageerde op niets wat ik zei.

Voor de tent hebben we deze keer zelf gekookt. 's avonds hoorde je een stuk verderop allemaal Andre Hazes muziek en nog meer van die slechte Nederlandse muziek, dat was wel heel fout. We hebben echt lang gedouched, want 't was best koud buiten.


Dit is het eerste stuk van de route van de vierde dag, je kunt zien waar we de vorige dag weer verder zijn gegaan, vanuit de bossen. Op de kaart kun je langs de route ook helemaal geen campings meer vinden.


De weg naar kaiserslautern was een lange rechte weg, het zoeken naar de goede weg hoefde dus niet, en dat scheel zeker 2 uur op een dag. Telkens stoppen, de kaart pakken, overleggen, de weg zoeken en dan weer aan moeten fietsen kost heel veel tijd.


Het laatste stukje van de 4e dag. Het was even zoeken naar de goede weg, omdat de dorpjes waar we heen moetsen niet zo groot waren. Je kunt op de foto goed zien hoe erg de kaart kapot was gegaan. Dat was van de terugweg, toen we door de regen moesten fietsen.