Hike verhaal Groenland

Dag 10: Mensen

's Ochtends (ja nu had ik wel geslapen), werd ik pas 2 uur later wakker dan normaal. Dat was van de ene kant irritant maar stiekem vond ik het ook wel fijn omdat ik nu een beetje uitgeslapen was en de kans groter werd dat ik de acht dagen alleen ging halen.






Na snel inpakken etc. ging ik dan op weg. Het was nog 14 kilometer ofzo tot de zee. De weg was vrijwel continu afdalen over schapenpaatjes met een mooi uitzicht over de bergen in de verte. Op een bepaalde plek hield ik pauze en bedacht dat ik eigenlijk nog geen goede definitie van "mensen zien" had. Telde het ook als ik iemand 5 km verderop aan de andere kant van de fjord zag? En wat als ik langs een boerderijtje kwam maar er was niemand thuis? Ik besloot om de meest strikte definitie aan te houden. Als ik iets kon onderscheiden als een mens, ongeacht hoe ver weg, dan telde het. Maar boerderijtjes telde niet. Daarna bedacht ik dat ik in heel m'n tijd in Groenland pas een foto van mezelf had gemaakt, dus maakte er nog snel een van me in vol ornaat.









Toen ging ik verder met afdalen, ik vond het eigenlijk wel jammer om weer terug naar de beschaving te gaan, als was het wel nodig om even uit te rusten. Na een paar kilometers zag ik in de verte een hutje. terwijl ik langzaam dichterbij kwam bleek er nog een huis en een boerderij bij te staan, maar alhoewel ik er minstens een uur op uitgekeken had zag ik niemand. toen was het nog een klein stukje tot de zee, ik kwam eerst nog langs iemand zijn huis aan de kust voordat ik de gravelweg van het strand bereikte.

De boerderij


Eriks Fjord

Toen ik daar aankwam gebeurde het, om 17:05 zag ik in de verte een bootje met iets wat wel een mens moest zijn, en even later nog een tractor ver weg. Technisch gezien was het nu 7 dagen en iets meer dan 22 uur dat ik niemand gezien had, maar aangezien ze allebei niet dichterbij dan 150 meter in de buurt zijn geweest, en ik de hele avond daarna ook niemand meer gezien heb, zal het voor altijd de geschiedenisboeken ingaan als Bram die 8 dagen alleen in Groenland doorbracht. Dat was wel een van de bijzonderste dingen die ik ooit gedaan had. WAUW.


Eerste persoon na 8 dagen

Bij de kust aangekomen was het tijd voor de oversteek. Het water was redelijk rustig en ik had thuis al een keer 8 kilometer met bagage over een rivier in de buurt gevaren, dus ik durfde dit wel aan. Ik liep nog een stukje naar het Noorden waar de oversteek het smalst was, ongeveer 600 m. Ik blies de boot en m'n reddingsvest op, bond alles vast, klikte de roeispannen in elkaar en stuurde een GPS signaal naar huis zodat ze wisten dat ik ging starten. Dit bootje was de lichtste packraft die er was en niet echt de fijnste, je zat heel diep in het water waardoor je maar langzaam vooruit kwam en vrij ongemakkelijk moest peddelen. Langzaam maar zeker kwam ik toch vooruit en toen ik halverwege was maakte ik snel wat foto’s. De packrat de hele tijd meezeulen was wel de moeite waard geweest ook al had ik hem veel minder gebruikt dan gepland. Dit was heel gaaf om een keer gedaan te hebben hier.
















Ik had de wind tegen maar na een half uur (1.2 km/h wauw), kwam ik veilig aan de overkant aan. Het regende inmiddels dus ik pakte snel alles in en stuurde nog een GPS dat ik het gehaald had. Het was vanaf het strand nog een stukje klimmen, maar nadat ik op de gravelweg was ging het lopen makkelijk. Zo'n 5 km voor Narsarsuaq ging ik de tent opzetten op een plaats waar relatief weinig schapen stront lag. Ik had ook gezien dat er hier volgens de kaart een Noorse ruļne was, vrijwel precies war ik stond. Die waren al even spectaculair als die Eskimo ruļnes, er was niets van te bekennen. Met uitzicht over de baai vol met ijsbergen in de verte ging ik in m'n slaapzak muziek luisteren. Ik had voor het eerst weer gsm bereik dus belde even naar huis. Toen m'n zusje opnam met "hoi Bram" en ik iets terug moest zeggen realiseerde ik me ineens dat dit de eerste keer in > 8 dagen zou zijn dat ik met een ander persoon zou praten.

Ik vertelde dat alles goed ging en er bijna was. Thuis ging alles ook goed, alleen m'n vader had vervelend nieuws. Ik had de GPS zender thuis een paar keer uitgetest en her iedere dag 2 keer een berichtje gestuurd en gewacht totdat de zender aangaf dat deze verzonden was. Nu bleek echter dat ze een aantal dagen maar 1x per dag een berichtje hadden gehad, en dat ze een paar dagen terug 2,5 dag lang niets gehoord hadden en dus niet wisten of ik nog leefde of ergens dood in de rimboe lag. Dat was wel heel erg vervelend en raar. Ik weet niet waarom sommige berichtjes niet aan zijn gekomen, misschien moet ik de zender na het verzenden nog langer aan laten staan (al deed ik dat al langer dan thuis). In ieder geval wisten ze nu dat alles goed ging en konden ze met een gerust hart zelf op vakantie. Ik ging nog even eten koken en het verhaal schrijven.

Morgen is het nog +/- 2 uur lopen naar de rivier bij Narsarsuaq en daarna nog een kwartiertje ofzo. Dan ga ik in ieder geval even flink uitrusten en eten voordat het 2e deel over een paar dagen begint.



Ruiine?












N 61°12.001' W 045°27.808'