Hike verhaal Groenland

Dag 16: Qaqortoq

's Ochtend was het mistig en koud, maar dat werd snel beter. Het lopen ging vrij makkelijk en het uitzicht over de zee was heel mooi. Onderweg kwam ik nog langs een paar enorme ijsbergen. Na een paar uur lopen kwam ik Qaqortoq binnen. Het eerste gebouw wat ik zag leek wel op een jeugdherberg, je weet wel zoals die ene waar ik langs zou komen als ik die verkeerde en veel langere weg nam die precies aan de verkeerde kant van Qaqortoq uit komt.















Na een mooie tocht door heel Qaqortoq kwam ik dan toch in het centrum aan. Omdat hier maar 3300 mensen wonen was er niet heel veel te doen. Er kwamen meteen een stel jongetjes naar me toe om me een hand te geven, je moest iets in zo'n dorp. Daarna ging ik opzoek naar de supermarkt. Ik kwam eerst langs een souvenirs winkeltje. Die moest ik eigenlijk nog wel een paar kopen.

Er waren 2 typische souvenirs in Groenland. De eerste waren beeldjes gesneden uit rendier geweien, maar de goedkoopste die ik gezien had was 140 euro. Als 2e ad je nog een raar soort cirkelvorming mes dat door de vrouwen gebruikt werd om zeehonden mee te villen. die waren bijna net zo duur. Als cadeautjes moest ik iets licht, klein, onbreekbaar en redelijk betaalbaars hebben. Uiteindelijk had ik voor m'n zusje sokken in de vlag van Groenland gekocht, voor m'n vader een onderbroek in dezelfde vlag en voor m'n moeder iets waarvan ik nog steeds niet zeker weet of het zeep of nougat is (komt ze snel genoeg achter). Zelf hoefde ik niet per se een souvenir, maar om toch iets te hebben kocht ik een koelkast magneetje van de Groenlandse vlag. Onder tussen wist ik nog steeds niet waar nu de winkel was. Net op dat moment kwam er een meidje lans lopen die foldertjes van de "stad" uitdeelde met een plattegrond.

Die kwamen ze precies nu langs brengen omdat er net een cruiseschip geland was. Aangezien ik de enige in het winkeltje was die niet over wisselkoers ("how much for the pound") zat te praten, gok ik dat ze uit Engeland kwamen. Maar daar over later meer, eerst moest ik een supermarkt vinden. Volgens de kaart was er vlakbij een spar. Ik ging opzoek en kwam langs een aantal winkeltjes waaronder een supermarkt. Dat was echter geen spar en dus moest ik uit principe verder zoeken. Na half Groenland door genavigeerd te hebben kon ik nu in een dorp geen supermarkt vinden. Na 15 minuten zoeken had ik met 100 % zekerheid het goede gebouw gevonden, er zat alleen geen spar meer in. Dan toch maar naar de andere supermarkt. Daar kwam ik de jongentjes weer tegen die allemaal wild met me mee liepen. Het was net alsof ik in een Afrikaans dorp was en ze voor het eerst een blanke zagen.

In het winkeltje kocht ik kei veel eten, gelukkig hadden ze hier wel echt fruit. Toen ging ik met m'n handen vol tasjes op "het"plein zitten. Daar was het ijs koud van de wind, maar ik had belangrijk werk te doen. Het was nu half 2 en ik wilde om 3 uur weer aanlopen zodat ik vandaag al een stukje van de terugweg kon doen. Na 1,5 uur eten en drinken zat ik goed vol. Toen had ik nog zo'n 4kg eten en drinken over wat ik maar mee moest sjouwen, dan had ik de komende dag in ieder geval weer iets anders te eten dan noten.







Eerst nog even iets over de Engelsen en hun cruiseschip. Die waren dus een uur daarvoor los gelaten, ze hadden toen met 200 tegelijk eerst het souvenirwinkeltje bestormd, waarna ze naar het centrum waren gelopen zodat daar letterlijk meer Engelsen dan Groenlanders waren. Toen gingen ze allemaal van het zelfde kerkje en dezelfde fontein een foto maken en op het pleintje op een bankje zitten. OK, dat was precies het zelfde als wat ik gedaan had, maar in plaats van ook daadwerkelijk iets van Groenland te zien gingen ze na 2 uur van boord te zijn geweest alweer terug om naar huis te bellen hoe geweldig het wel niet was in Groenland. Dat moet wel een van de raarste soorten reizen ooit zijn. Dat je op zo'n luxe boot wilt zitten snap ik nog wel, dat die dan uit principe nog ergens heet moet varen ook. Maar dat je dan een paar duizend kilometer aflegt om dan 2 uur in een straal van 300 m van de haven op een bankje te zitten en dan weer verder gaat is echt bizar. Het heeft op die manier ook totaal geen betekenis om cruises naar een bepaald land uit te zoeken want je ziet er toch niets van. Als die cruise eigenaren slim zijn dan bouwen ze ergens in Engeland gewoon het centrum van Qaqortoq na en dan varen ze daar heen, dat verschil ziet toch niemand. Maarja, misschien heb ik het mis en moet ik gewoon ook een keer mee op een cruiseschip?!

Enfin, ik moest bijna overwegen toen ik opstond en de band van mn rugzak om deed. Daarna was het nog een stuk heuvel op om uit het dorpje te komen. Na een paar minuten moest ik opeens erger naar de WC dan ooit te voren. Er was hier nergens een cafeetje ofzo in de buurt en voor dat ik hier aan een van de bewoners had uitgelegd dat ik naar de WC wou, zou het zeker al te laat zijn.

Om de druk er af te halen deed ik de heupband los, dat hielp niet. Het was nog maar 10 minuten voordat ik uit het dorpje was maar dat zou ik echt nooit halen. Als laatste poging ging ik op een kruising maar op een steen zitten, meestal helpt zitten wel bij zoiets. Nu niet. Bart en ik hadden tijdens een van de laatste fietsvakanties een methode ontwikkeld om, in geval van nood, in het openbaar te plassen. Je moest dan gewoon op je gemakt rond lopen en ondertussen pissen. Aangezien ik over pakweg 10 seconden waarschijnlijk m'n broek vol zou schijten leek het me wel een goed idee om zoiets ook voor de grote boodschap te ontwikkelen. Er keken 5 huizen precies uit op waar ik zat maar ik kon niemand zien. Terwijl ik op de steen zat rond te kijken deed ik m'n boek net ver genoeg naar beneden om te kunnen lossen. Toen ik bijna klaar was kwam er net een man langs, die keek wel een beetje raar omdat m'n broek zo laag hing, maar zij verder gewoon hoi. Wat ik aan het doen was, was zo raar dat niemand daar ooit aan zou denken. BINGO!! Gelukkig hadden de bewoners van dit huis veel paardenbloemen en gras naast hun huis staan.

Daarna ging ik het met een stuk opgeluchter gevoel weer op pad. Het doel was bereikt en volgens mij had niemand me gezien, ik wist alleen niet in hoeverre ik m'n kleren onder gescheten had. Na een kwartier lopen was ik weer alleen op een heuvel. Ik dacht dat ik wel toe was aan en schone onderboek, maar dat bleek reuze mee te vallen. Met een beetje optimalisatie kon dit nog wel een nuttige techniek worden, alhoewel alleen voor de gevorderde gebruiker. Terwijl ik dit opschrijf bedacht ik me ook hoe grappig het zal zijn als ik later ergens solliciteer en ze na wat onderzoek op internet bovenstaand stuk tekst lezen. Dat word het gaafste sollicitatie gesprek ooit. Nouja, schijt aan (haha).






In verband met al het WC gebeuren kwam ik er nu pas achter dat ik niet helemaal aan de goede kant de berg was afgedaald. Daardoor moest ik nu een stuk langs de kust lopen voordat ik weer op de route uit kwam. Dit bleken ook vooral boulderfields te zijn, zodat ik er minstens 1,5 langer over deed om op een bepaalde plek uit te komen dan ik dacht. Onderweg hoorde ik onder de stenen nog wel allemaal poolvossen schreeuwen, maar helaas kwamen ze niet naar buiten. Die moet ik eigenlijk nog wel een keer zien voordat ik ga. Na nog een flink stuk lopen zat ik toch weer op de route en een paar kilometer van Qaqortoq af.

Morgen wordt vooral teruglopen over dezelfde route als vanochtend en gisterenmiddag, maar aangezien die heel mooi is maakt me dat niet zoveel uit. Bovendien ben ik wel benieuwd hoe anders het is als je de andere kant op loopt. Hopelijk blijft het weer goed.









N 6044.694' W 04600.859'