Hike verhaal Groenland

Dag 26: Terugweg deel 2

's Nachts heb ik misschien 1 of 2 uur geslapen en de rest van de tijd wakker gelegen. Het was wel mooi om de zon op te zien komen en alle mensen langs te zien lopen. Het voelde wel apart om weer terug onder de mensen te zijn zonder dat die wisten wat ik allemaal beleefd had. Toen was het tijd voor ontbijt. Volgens de nee weerman zat er een Mc Donalds en een supermarkt dicht bij het vliegveld. Ik ging er maar een grote cirkel omheen lopen, dan had ik ook nog iets van Denemarken gezien.

Langs het vliegveld zat een woonwijk, maar ook een enorme snelweg en industrieterrein. Misschien komt het door het verschil met Groenland maar ik heb, naast Bart z'n sokken, nog nooit zo'n smerige lucht geroken, je voelde gewoon heel je keel zeer doen. Ik had ook de Mc Donalds gevonden, maar die ging pas om 7 uur open en het bleek pas 6:20 te zijn. Dat was maar stom want wie wil er nu niet om 6 uur 's ochtends een Mc Flurry.

Ik liep maar weer terug naar het vliegveld om daar nog wat te wachten. Na een uur liep ik weer terug om dan toch eindelijk mijn Mc Flurry te eten. Ze hadden ook muziek in de Mac, dat was ook heerlijk om weer te horen. Daarna ging ik naar de winkel. Ze hadden allemaal fatsoenlijk fruit waarvan ik zoveel mogelijk in laadde. Daarna kwam ik langs een kast met verse broodjes. Ik deed de deur open en rook de lucht van de net afgebakken broodjes. Ik zou met plezier 20 euro betaald hebben om alleen daar aan te mogen ruiken. Dat was echt lekker.

Na ook nog een berg broodjes ingeladen te hebben ging ik naar de kassa. Ik dacht dat de caissière een fout had gemaakt, maar toen bleek dat alles hier letterlijk 4-5 keer zo goedkoop was dan in Groenland. Terug bij het vliegveld ging ik buiten op een bankje zitten eten. Na daar 3 uur gezeten en gegeten te hebben ging ik nog een keer terug naar de winkel om nog meer fruit te kopen.

Weer terug bij het vliegveld begon een ander hike ventje tegen me te praten. Hij kwam uit Amerika en had hier 5 maanden door Europa gezwerft. Hij was maar een raar ventje. Hij had geen opleiding en geld, maar hij ging nu terug naar Amerika om te proberen daar een baan als berggids te krijgen. Met het geld wat ie daar zou verdienen wilde hij dan weer terug hier naar Kopenhagen komen om als vrachtwagenchauffeur te werken. Hij dacht dat ie makkelijk een baan als berggids moest kunnen krijgen want hij had al veel ervaring met backpacken zei die. Daarna vertelde die dat een tijdje terug zijn met al z'n spullen weggestroomd was omdat ie zijn tent te dicht langs een rivier opgezet had, daarna had ie uit woede ook nog z'n aansteker kapot gesmeten zodat ie zijn eten niet meer klaar kon maken en hij 2 dagen lang alleen bramen langs de weg gegeten had omdat ie geen geld had om eten te kopen. Zo iemand lijkt me ook wel een goede gids.

Hij was ook zo raar patriottisch als alleen Amerikanen zijn. Hij vertelde dat ie veel gelift had, en dan behalve een bord met de plaats waar hij heen wilde ook een bord met "from Amerika" had, want hij dacht dat mensen hem dan eerder meenamen. Doordat bord was er ook een keer een auto vol Afghanen gestopt om hem een lift aan te bieden. Die hadden hem allemaal bang proberen te maken en gedaan alsof ze heel extremistisch waren, maar uiteindelijk was hij toch nog heel ergens afgezet. Hij ging nu slapen want vannacht was hij weggejaagd uit het vliegveld omdat de beveiliging dacht dat hij een zwerver was.

Ik ging nog maar wat sinaasappels eten. Daarna ging ik naar binnen en op een bankje zitten bij het bord met alle vluchten. Ik had in Groenland behalve het meidje in Igaliku eigenlijk helemaal geen (knappe) vrouwen van mijn leeftijd gezien, het was wel leuk dat die er nu wel weer waren. Na een tijdje kwam er een meidje naar het bord kijken, zei was wel de leukste tot nu toe. Dankzij mijn baard/charmes ging ze aan de andere kant van mijn rugzak zitten en daar tegen aanleunend een boek lezen. Ze was er allemaal in aan het strepen en arceren dus ik dacht dat het een of ander schoolboek was, maar het bleek Harry Potter te zijn. Ik zei dat als m'n tas in de weg zat ze het maar moest zeggen, maar ze zei dat het wel lekker knus was zo. Mijn rugzak is echt geweldig.

Terwijl ze weer verder ging met strepen keek ik wat rond en viel mijn oog, misschien niet geheel toevallig, op het label aan haar bagage. Daar stonden haar naam en vlucht nummer enzo op, toen kreeg ik ineens een enorme grijns op m'n gezicht, want ik las dat ze uit IJsland kwam. Ze begon toen ook weer tegen me te praten. Ze bleek in Reykjavik te wonen en we hadden het over van alles in IJsland en ik vertelde hoe het in Groenland was geweest, waar ze ook nog een keer heen wilde. Ze kwam nu uit Wenen waar ze voor opera zangeres studeerde en ze allemaal enthousiast over begon te vertellen. Dat was wel gaaf, 90 % van de mensen die ik in Nederland ken doen een of andere lamme economie en management opleiding in plaats van 2000 km te verhuizen en hun passie te volgen.

Toen moest ze ineens snel gaan want haar vlucht ging al bijna en de incheckbalie verscheen nu pas op het scherm. Ze zei nog dat ze het leuk vond om me gesproken te hebben en liep toen aan. Volgende keer moet ik echt niet meer met leuke vrouwen gaan praten na 4 weken alleen maar mos gezien te hebben. Na nog 2 uur met een dikke grijns op m'n gezicht te hebben zitten wachten kon ik inchecken en door de douane. In de tax-free zone hadden ze allemaal eten en drie audio winkeltjes waar ik telkens heen ging om muziek te luisteren. Toen ik voor de vijfde keer in 3 uur tijd in een winkel kwam begonnen de medewerkers wel raar te kijken. Vlak voordat m'n vlucht ging kwam "I'm leaving on a jet plane"er nog op, dat was wel een mooie afsluiter. Bij de gate hoorde ik eindelijk waarom m'n vlucht vertraagd was (m'n vlucht was vertraagd), dat kwam doordat ze de slachtoffers van de MH17 ramp terugvlogen naar Eindhoven.

Drie kwartier later konden we dan toch gaan. De vlucht was maar heel kort en ik was al snel weer in Eindhoven. Ik overwoog nog even om naar huis te lopen, maar pakte toch maar de bus. Ik kon eindelijk de berg friet kopen waar ik al weken naar uitkeek. Daarna ging ik m'n appartement binnen en verzond vanaf m'n balkon het laatste GPS signaal. Nu was ik officieel thuis.