Hike verhaal Groenland

Dag 8: Ingeregent

Vanochtend werd ik wakker, de zon scheen en ik voelde me best uitgerust. Terwijl ik aan het inpakken was werd het steeds bewolkter en voelde ik dat m'n benen eigenlijk toch wel moe waren. Het begin van de tocht van vandaag was terug afdalen naar de rivier. De afdaling was redelijk te doen en na 1,5 uur was ik weer beneden.

Het plan was om met de boot de rivier te volgen, maar dat ging niet lukken. De rivier was een stuk wilder dan ik aan de hand van de kaart gedacht had. Mijn bootje was best stevig en stabiel, maar als ik ook maar een keer onderuit ging was ik drijfnat en dreef m'n bootje met al m'n uitrusting er in weg met alle gevolgen van dien.

Opzich was het niet erg dat ik niet kon varen want de route ging gewoon langs de rivier verder. Aan deze kant van de rivier was het nog een zwarte route (de zwaarste), maar aan de andere kant was het een rode. Er was alleen geen manier om over te steken. Daarom liep ik maar aan mijn kant verder over de rotsen en struiken. Op een bepaald punt liep de route gewoon door, maar kon ik toch echt niet meer verder. De rand van de rivier was een verticale muur met 0 cm grond er tussen. Zowel over de rivier varen als er langs lopen ging dus niet lukken. Er was nog een 3e optie, volgens de kaart kon je ook over de berg waar de verticale and deel van uit maakte lopen. Dat was wel weer ene flink stuk terug. Volgens de route zou ik ergens heel stijl omhoog moeten kunnen om op de berg te raken. Het koste me zo'n 20 minuten rondkijken en zoeken voordat ik zeker wist dat ik de goede plaats had gevonden.






Na een serieuze klim kwam ik boven aan waar het behalve hard waaien nu ook begon te regenen. Ik trok snel m'n jas aan en verzond een GPS signaal dat alles goed ging (relatief dan). Nu was het een paar kilometer naar beneden lopen langs een stroompje om weer bij de grote rivier uit te komen. Ondertussen begon het steeds slechter weer te worden.









Bij de rivier aangekomen liep ik nog een kilometer of twee langs het water, toen kwam ik bij het punt waar ik hem over wou steken met het bootje (hier was de rivier een stuk rustiger). Opzich leek het water van een afstand wel rustig genoeg, maar met dit weer was dat vragen om weg waaiende bootjes en natte kleren, bovendien hadden de afgelopen 1,5 dag er flink ingehakt.

Ondanks dat het pas 17:00 uur was besloot ik om te stoppen en in de tent te gaan schuilen/uitrusten. Het opzetten van een tent in harde wind terwijl het regent is niet makkelijk, maar gelukkig had ik daar vanuit IJsland al wat ervaring mee. Ik barriceerde de tent zo goed mogelijk en haalde genoeg water voor de rest van de avond. Daarna was het eindelijk tijd om in m'n warme slaapzak te kruipen.

Inmiddels is het 23:00 en waait en regent het nog steeds heel erg hard. Ik ga zo onder het luifeltje van m'n tent maar avondeten proberen te koken. Hopelijk is het morgen beter weer. Dan moet ik eerst de rivier (50-100 m) over varen en daarna zo'n 500 meter klimmen. De route is vanaf nu wel alleen rood, en zou dus makkelijker moeten zijn.

Ik heb vandaag weer niemand gezien (dag 6). Morgen is het eerste stuk door een vallei waar drie routes samenkomen, dus daar is de kans aanwezig dat ik iemand zie. Zo niet dan loop de route nog twee dagen door de bergen voordat hij weer bij de kust en een boerderijtje uitkomt. Dan zou ik dus misschien de acht dagen kunnen halen. Ik begin langzaam aan wel weer zin te krijgen om andere mensen te zien, alhoewel ik dat tot nu toe eigenlijk niet echt gemist heb. Thuis zij praktisch iedereen dat ze het helemaal niets leken om zo lang alleen te blijven, en of ik dan niet in mezelf zou gaan praten. Opzich ben ik dat nog niet gaan doen, maar als er een choatisch geluid klinkt zoals het zoemen van muggen of het stromen van een riviertje, dan denk ik wel telkens een sirene of een groep pratende mensen in de verte te horen, die er telkens niet blijken te zijn. Ik had ook verwacht om tijdens het lopen lange filosofische gedachten te hebben zoals in IJsland, maar omdat je hier constant op moet letten waar je loopt denk ik eigenlijk vooral aan wat de volgende steen is waar ik op ga staan. Wel heb ik de hele tijd in m'n hoofd gesprekken met mensen die er niet bij zijn over wat ik mee maak enzo. Als de route dan zwaarder word betrap ik me er soms op dat ik boos word omdat ik het niet eens ben met hoe ze, volgens mij, zouden reageren op sommige dingen die ik vertel. Opzich zijn sirenes horen die er niet zijn, en boos worden op mensen die >3000 km verderop zitten omdat je het niet eens bent met wat je denkt dat ze terug zeggen, niet helemaal tekenen van een gezonde geestelijke toestand, maar van de andere kant doe ik dat tijdens fietstochten ook altijd.

Hopelijk waait en regent m'n tent vannacht niet weg, sodeju wat een weer.

N 6118.805' W 04532.115'