Hike verhaal Groenland

Dag 9: One bridge too far

Normaal beginnen bijna al mijn verslagen met "'s Ochtends", maar deze niet. Er was namelijk niet echt een ochtend geweest.

Ik had de hele nacht wakker gelegen van het kabaal van de wind en was er een paar keer uit gemoeten om haringen en tentstokken terug op hun plaats te duwen. Rond 9 schoot de tentstok er een paar keer achter elkaar uit, volgens mij is hij iets omgebogen. Ik lig nu al een uur of 17 in m'n tent, maar heb alles bij elkaar er nog geen een van geslapen.

Op de GPS zender zitten, naast de noodknop, nog 2 knoppen. Eentje was de "OK" knop die ik normaal gebruikte, de andere hadden we ingesteld voor als alles goed ging, maar ik om wat voor reden dan ook toch niet ging lopen. Aangezien ik flink aan slaap toe was besloot ik om maar een paar uur te proberen te slapen en zond het bericht.

Twee uur later had ik nog steeds geen oog dicht gedaan en kreeg ik door de harde wind de tent stok niet meer op zijn plaats toen die nog een keer los sprong. Als ik dan toch niet kon slapen kon ik net zo goed gaan lopen. Ik had ook nog op de achterkant van de kaarten gekeken of er bij de algemene informatie iets over het weer stond. Er stond dat er in de zomer soms een Foehn wind was. Er stond dat dat kei harde wind was die soms wel twee dagen lang aan hield en de meeste tenten kapot of weg waaide. Je moest daarom al je spullen in pakken en achter een steen gaan schuilen. Het was wel hoopgevend dat 2 dagen achter een steen liggen het officiële advies was in zo'n situatie.

Moe en in de regen ging ik de tent inpakken en eten. Met bijna al m'n kleren aan had ik het niet koud en was m'n rugzak ook lekker licht. Om aan te geven dat ik toch ging lopen stuurde ik nog maar een "normaal"OK signaal, dat zouden ze thuis waarschijnlijk wel begrijpen. Eerst moest ik nog zo'n 2 km langs de rivier lopen voordat ik bij het punt kwam waar ik hem over wou steken. De rivier was flink heftiger geworden door alle regen. Na wat zoeken vond ik een plaats die er het meest geschikt uitzag. Aan beide kanten was een grind strandje en ik stapte aan de rustige binnenbocht in en zou dan makkelijk naar de overkant gevoerd worden door de stroming en het peddelen. Ik had de peddels al in elkaar en mijn reddingsvest en boot klaar liggen om op te pompen toen ik toch begon te twijfelen.

De stroming was toch redelijk. Er was waarschijnlijk 95 % kans dat het goed zou gaan, maar als het fout zou gaan en ik zou in het water vallen en/of de boot zou zonder mij wedrijven dan had ik echt een heel groot probleem. Opzich zou ik als ik de uitstapplaats miste ook iets verderop uitkunnen stappen, voor zover ik kon zien was dat ook redelijk rustig en volgens de kaart ook. er niet oversteken betekende langs deze kant van de rivier direct terug naar Narsarsuaq lopen, nu al mensen zien, 2-3 dagen te vroeg terug zijn, en dat alleen voor een relatief rustige oversteek van +/- 40 m die hoogstwaarschijnlijk goed zou gaan?


De niet zo snel stromende maar toch wel een beetje, rivier

Ik heb zeker een half uur naar het water zitten kijken en nadenken, maar besloot het toen toch niet te doen. Ik pakte vastbesloten alles weer in en liep aan richting Narsarsuaq. Na een minuut of 2 liep de route verder van de rivier af, maar ik had hier vanaf mijn "instapplaats" 2 kleine paalachtige dingen bij de rivier gezien, en vroeg me af of dat misschien een klein weerstationnetje was ofzo. Daarnaast was ik stiekem nog wel een beetje aan het kijken naar een rustige overstapplaats. Ik liep een klein stukje richting de rivier en begon heel hard te lachen.

De 2 kleine paaltjes die ik in de verte gezien had waren onderdeel van een houten brug die niet op de kaart stond. Dit was nog brammeriger dan de sneeuwschoen die ik tijdens mijn hike in Corsica vond. Het voelde alsof ik doordat ik toch de moeilijkste maar verstandelijkste beslissing om de rivier niet over te steken genomen had, ik als beloning nu toch mocht oversteken. Volgens de kaart was de rivier hier rustig maar bij de brug kolkte het flink, ook stopte de rivier hier in een keer, het zou toch niet...






Net na de brug bleek een enorme waterval te zitten die er volgens de kaart alleen een heel stuk zuidelijker nog een zou zijn. Dit alles was maar een paar honderd meter stroomafwaarts van waar ik over wilde steken. Ik zag al helemaal voor me hoe ik de uitstapplaats zou missen en m'n laatste gedachten dan "hey een brug die hoort hier niet!?..huh een watervaaaaaaal" zouden zijn geweest. Het zou wel flink fout moeten zijn gegaan tijdens het oversteken al wilde ik zo ver afdrijven, maar heel fijn was het toch ook weer niet. Gelukkig had ik de rivier inmiddels veilig overgestoken door te besluiten hem niet over te steken.

Nu was het nog een paar kilometer door de vallei voordat de volgende klim begon. In de verte zag ik de volgende fjord liggen, volgepropt met ijsbergen. Het was nog even flink zoeken welke van de 4 rivieren die van de berg afkwamen nou de gene was waarlangs ik omhoog moest, maar uiteindelijk had ik de goede gevonden. Het was zoals gebruikelijk flink klimmen en flink stijl, maar je merkte wel dat het iets makelijker was om de goede weg omhoog te vinden op de rode route.






Boven stuurde ik nog even een GPS signaal en duwde snel wat nootjes naar binnen, ik had de laatste paar dagen niet veel honger gehad. Ik probeerde maar telkens een beetje te eten om niet teveel af te vallen. Na tussen de heuveltoppen en bergmeertjes nog een paar kilometers gelopen te hebben kwam ik bij een groot meer dat ik tot halverwege afliep tot ik een goede plek voor m'n tent gevonden had. Ondanks de gebogen stok bleef hij nog wel goed staan, zolang het maar niet extreem hard ging waaien. Daarna was het tijd voor de standaard dingen zoals uitrusten, eten, koken, foto's maken en het verhaal schrijven.








Poolhaas

Vandaag heb ik weer helemaal niemand gezien en ben nu dus al meer dan zeven dagen helemaal alleen. Helaas/gelukkig bestaat morgen uit afdalen naar de kust waar ik naast een boerderijtje uit kom en vrijwel zeker iemand ga zien. Ik hoop dat ik de 8 dagen nog net haal. Waarschijnlijk ga ik langs de kust slapen zodat ik overmorgen meteen fris met de oversteek kan beginnen. Zolang het goed weer is, is het water daar heel erg kalm en ben ik niet echt bang voor omslaan. Bovendien ben ik dan al heel dicht in de buurt van allerlei boerderijtjes. Na het oversteken is het nog een kilometer of 7-8 lopen naar Narsarsuaq. Dat is over dezelfde tractorweg als waar ik de eerste avond na m'n aankomst overliep en moet dus vrij snel gaan. Als alles goed gaat zit deel 1 er dan op en word het tijd voor even goed uitrusten voor deel 2 van de vakantie begint.

Op sommige plaatsen leken er spontaan riviertjes uit niks te ontstaan











N 61°15.200' W 045°36.382'