Hike verhaal Noorwegen Zomer

Dag 12: Terug weg deel 1



's Ochtends ging het stukken lopen naar Gjendesheim best soepel en liep ik naar de bushalte om te kijken hoe ik het beste terug kon gaan. Het bleek dat sinds de vorige avond alle regionale bussen gestopt waren, er ging alleen nog een bus naar Oslo, maar die ging pas om 4 uur 's middags. Opzich zou ik hier wel tot 4 uur kunnen wachten en ondertussen wat eten om daarna met de bus naar Oslo te gaan, een hotel te nemen, en dan morgen wat in Oslo rond te kijken, maar dat was veelste voorspelbaar. Ik besloot om naar de grote weg 2 km verderop te lopen en dan proberen een lift naar een treinstation ofzo te regelen.




Vanaf de kruising van de "grote" weg was er in beide richtingen de eerste 40 km geen enkel groot dorpje, dus het was niet heel erg druk, ook besloot ik om niet te kieskeurig te zijn en liften in beide richtingen te accepteren. De eerste 20 auto's reden gewoon door, de 21e stopte wel maar reed door toen de bestuurster door had dat ik geen Noors kon. Na een uur stopte er eindelijk iemand die me wel mee wou nemen. De man was een journalist voor een tijdschrift over oude gebouwen in Noorwegen, hij ging nu naar een boerderij uit 1500 waar nog steeds mensen in woonden. Ik was blij dat het dik en uur rijden was want dan kon ik een beetje rond kijken, de man was ook wel gezellig en had allerlei rare weetjes over Noorwegen. Toen we op de weg uit kwamen waar ik heen wou moest de man de andere kant op, maar aangezien er geen dorpje of bushalte was besloot ik om maar mee de verkeerde kant op te rijden richting Lom, daar was ik twee weken terug mijn hike ook gestart.






In Lom namen we afscheid en ging ik eten kopen, na alle vakanties blijft het nog steeds geweldig om na een lange tijd op muesli en vriesdroogmaaltijden weer iets normaals te eten. De geur van vers brood bij het bakkertje was fantastisch. Daarna pakte ik de bus naar Otta, helaas had ik niet dezelfde chauffeur als op de heenweg. Aanvankelijk was ik de enige passagier maar het bleek dat dit ook de schoolbus was, op het plein kwamen er honderden mennekes aangerend die met de bus naar huis moesten. In een bus vol kleuters reden we verder over de precies dezelfde weg als waar ik een uur eerder met de man van het liften had gereden, maar nu wel de goede kant in. Onderweg gebeurde niet veel bijzonders, wel zag ik dat alle kinderen hun dure mountainbikes de complete dag dat ze op school waren gewoon zonder slot in een veldje neer hadden gelegt, zonder dat deze gestolen werden. In Nederland ga ik dat maar niet proberen. In Otta ging de trein pas over 1,5 uur zodat ik nog wat kon eten, ook stonden er allemaal opgezette dieren zoals een Muskusos. Om de tijd te doden bladerde ik door een reisbrochure van Noorwegen. Er stond een hele mooi foto van een zonnige vallei in. Ik vroeg me af waar die gemaakt was en vond het ergens jammer dat ik deze vakantie wel heel veel regen gehad had. Toen realiseerde ik me dat de vallei op de foto de zelfde was als waar ik eergisteren avond geslapen had.

De trein ging helemaal naar Oslo, maar ik had geen zin om morgen de hele dag in de stad te zitten, dus besloot om maar tot aan Lillehammer te reizen en daar op de camping te gaan staan. Lillehammer was heel mooi, alleen koste het geld om te douchen op de camping. Wat nog irritanter was, was dat als je voor 2x 5 minuten betaalde, het warme water na 5 minuten plots uitviel waarna je dan uit de douche moest om je pasje tegen een sensor aan te houden zodat je weer verder kon douchen. Het voordeel van de camping was wel dat Anna en (geen idee meer hoe ze heette) er ook waren. Dat waren twee Duitse meisjes die ook aan hiken waren, ze zeiden dat ze zo erg stonken dat ze besloten hadden om bij uitzondering een keer op een camping te gaan staan, zodat ze konden douchen. Dat was echt gaaf. Er was een keukentje met terras op de camping waar we eten gingen koken en de rest van de avond over hiken hebben zitten praten. Rond een uur of half 11 ging ik slapen, zij gingen hun kleren eerst nog wassen. Toen ik een half uur in m'n tent lag hoorde ik Anna en (geen idee meer hoe ze heette) allemaal lachen in de buurt van mijn tent, ik dacht er niet veel speciaals van en was moe dus ging slapen, de volgende ochtend bleek dat ik daar nog lang spijt van ging krijgen.