Hike verhaal Noorwegen Zomer

Dag 2: Galdhoppigen



'S nachts had het wat geregend maar ik had extreem goed geslapen. Toen ik er 's ochtends om kwart voor 5 uit moest was het gelukkig droog. Na het inpakken en snel wat eten ging ik naar de bushalte, natuurlijk was ik veelste vroeg maar dat was beter dan de bus missen. In de bus had ik nog wat met de buschauffeur zitten praten waarna hij me afzette. Het was een 18 km lang zandpad tot aan een berghut waar de wandelroutes langs kwamen. Volgens de buschauffeur reden er soms wel auto's naar toe en moest ik maar proberen te liften. Er was ook een alternatieve niet uitgezette route door de bergen naar de berghut, die wilde ik eigenlijk liever lopen, maar ik besloot toch maar rustig aan te beginnen. Het lopen over het zandpad schoot goed op, maar om 7 uur 's ochtends waren er natuurlijk niet veel auto's.




Na 3,5 uur lopen kwam ik bij de berghut aan, aangezien er in de route ook ongeveer een kilometer hoogte verschil zat viel dat best mee. De berghut was heel groot met een camping en binnen nog 200 slaapplaatsen. Ik ging eerst maar eens goed eten en even uitrusten. Hierna wilde ik Galdhoppigen beklimmen, dat was met 2469 meter de hoogste berg in Scandinavië. Volgens de kaart was dit 4 uur klimmen en daarna 2,5 uur afdalen. Aangezien het pas 11 uur was zou ik dit vandaag nog makkelijk moeten kunnen halen. De klim begon meteen vanuit de berghut en er waren redelijk wat andere mensen. Het eerste stuk was mooi en het was lekker weer, maar al snel werd het kouder en begon het te regen. Hoe hoger ik kwam hoe dikker de mist werd en begon het te sneeuwen en hagelen.










Het klimmen schoot best goed op, na 2 uur was ik al op 2/3. Het laatste stuk werd wel snel zwaarder, ik werd moe en het was koud. Ook was het zwaar om door de sneeuw berg op te lopen. Het laatste uur kon je nauwelijks een hand voor ogen zien, gelukkig stond de route wel goed aangegeven en had ik mijn gps bij. Af en toen kwam ik ook kinderen of mensen van 50+ tegen, die Noren zijn echt veel sterker dan de gemiddelde Nederlander. Tien minuten voor de top was ik echt bek af en besloot te stoppen om wat te eten, ook al was ik er bijna. Een vrouw kwam al bezorgt vragen waarom ik zo dichtbij de top stopte, maar ik had echt heel erge honger. Uiteindelijk kwam ik na 3 uur en 50 minuten klimmen toch bovenaan. Op internet had ik een foto van een prachtig uitzicht gezien, ik liep nu bijna de berghut omver omdat ik net 1,5 meter vooruit kon zien. Binnen was het redelijk warm en hadden ze thee. Ik besloot eerst maar eens goed uit te rusten.







Het was echt lekker om op te warmen, ook al had ik uiteindelijk bijna 10 euro aan drinken uitgegeven. Terwijl ik eten naar binnen aan het duwen was kwam er nog een koppel langs me zitten. Ze kwamen uit Duitsland en hadden ook al veel gehiked. Ze hadden beneden hun camper staan en nodigden me uit om vanavond wat bij hun te komen drinken. Ik zei dat ik dat waarschijnlijk wel zou doen en na nog wat meer kletsen begon ik aan de afdaling. De top van de berg lag direct achter het hutje, maar omdat er toch niets te zien was heb ik niet eens de moeite genomen om er heen te lopen. Het afdalen ging redelijk snel in het begin. De meeste Noren hadden allemaal een soort lepel vormig stuk plastic bij dat als slee diende, daarmee kon je hele stukken naar beneden glijden. Ik besloot maar gewoon te gaan zitten, dat werkte ook prima. Het eerste uur afdalen ging redelijk goed, maar daarna werd ik snel steeds moeier en werd het koud. De laatste helft schoot het voor geen meter meer op en kreeg ik ook last van m'n knie. Uiteindelijk heb ik over de afdaling 3,5 uur gedaan, wat bijna net zo lang was als de klim. Ik wilde eigenlijk nog een klein stukje over de route lopen en dan gaan wildkamperen, maar ik besloot om toch maar nog een nacht op de camping te gaan staan. De douches ware hier ook best redelijk (het was een tuinslang in een open hokje maar het water was in ieder geval warm).

Vandaag was ik om 5 uur opgestaan, waarna ik alles bij elkaar zo'n 30-35 km gelopen heb met eerst 2100 m klimmen en daarna 1000 m afdalen en dat met m'n rugzak nog vol met eten. Dat was uiteindelijk wel echt iets te zwaar, zeker voor de eerste dag, maar het was wel goed om te weten hoe ver ik kon gaan. Na m'n tent op zetten en wat eten ging ik bij de Duitsers op bezoek. Ze hadden thee en muziek en vertelden allemaal gave hike verhalen. De man vroeg ook waarom ik met m'n volle rugzak de berg op was geklommen in plaats van die achter te laten bij de berghut. Ik moest eerlijk zeggen dat die gedachte niet eens in me opgekomen was, opzich was dat achteraf wel een beter idee geweest. Ze waren van te voren nog ergens anders in Noorwegen geweest, waar ze een hiker hadden ontmoet die in the middle of nowhere in de rivier was gevallen. Al z'n kleren en slaapzak waren nat en doordat het water ijskoud was, was hij helemaal onderkoeld geraakt. Hij had nog net snel z'n tent op kunnen zetten en toen met z'n brandertje z'n kleren gedroogd, doordat z'n telefoon ook nat was geworden kon hij ook niemand bellen. Uiteindelijk had ie z'n kleren genoeg kunnen drogen om weer terug naar een dorpje te lopen waar hij aan de Duitsers had gevragen of ie hun telefoon mocht lenen. Het bleek dat de politie hem ook nog zocht, want hij had z'n sleutels op z'n auto laten zitten, maar die had iemand er ingegooid en de politie gebeld. Ik weet niet of het geluk of voorbereiding is, maar ik ben blij dat zoiets mij nog nooit overkomen is. De Duitsers zelf vertelde ook dat hij toen hij jong was met een aantal vrienden in Schotland was weeste hiken en ze toen veelste weinig eten mee hadden genomen. Na 2 dagen door de wildernis lopen was hun eten op en kwamen ze er achter dat dat dorpjes op de kaart alleen maar kleine half verlaten boerderijen waren. Ze hadden allemaal wel nog een chocolade reep bij, die zouden ze pas op eten als ze letterlijk om kwamen van de honger. Uiteindelijk hadden ze 2 dagen zonder eten terug moeten lopen, wel hadden ze allemaal hun chocolade reep nog. Ik moet ook nog wat meer van zulke sterke verhalen krijgen, maar dan het liefst niet zonder te verhongeren. Om 10 uur was het bed tijd en gingen we slapen.