Hike verhaal Corsica

Dag 4



Vanochtend werd ik wakker tussen de pikkers. Alles in m地 tent inclusief ik was naar beneden schoven. Ik had vannacht niet veel geslapen door de helling en het waaide ook heel hard. Na het inpakken ging ik eten en toen weer op weg. De nacht hiervoor had ik in de struiken geslapen en toen 5 minuten verderop een open plaats ontdekt. Gisteren avond had ik meer dan 1,5 uur naar een vlak stukje lopen zoeken om uiteindelijk bij gebrek aan beter in de bosjes te gaan liggen. Nu kwam ik na een paar minuten lopen weer op een vlak en open grasveldje terecht. Dat was echt frustrerend en het had heel wat slaap gescheeld als ik dat had geweten.


Het frustrerend vlakke open veldje

Het lopen zelf ging in het begin meer door de bossen en schoot goed op. Ik kon nu makkelijk een paar uur achter elkaar door lopen. Na een aantal kilometers moest ik een relatief grote rivier over, maar dat was gelukkig toch goed gegaan. Het was hier al wel wat frisser nu ik hoger zat.


Een grote omgewaaide boom


De eerste sneeuw van de route


Enorm grote boom


Takken van de enorm grote boom

Na nog een flink stuk stijgen kwam ik bij Refuge Asinao, daar was niemand maar het was wel open. Binnen waren allerlei slaapplaatjes en een woonkamer met keukentje. Hier stond ook een kast met allerlei spullen die mensen achter gelaten hadden. Er stonden wat pannen, tent haringen en een sneeuwschep. Na dit hutje zou ik Mont Incudine over moeten, dat was volgens mij het hoogste punt in de route. Er lag wel veel sneeuw op, maar dat leek een stuk hoger te beginnen dan de 1600 m die op internet stond. Het beklimmen van deze berg zou bepalen of het mogelijk was om zonder sneeuwschoenen de route te lopen of niet. Dat kon wel gevaarlijk zijn zo in m地 eentje, maar (behalve sneeuwschoenen) had ik goede uitrusting bij en wist ik inmiddels wel goed wat ik wel en niet aan kon.


Refuge Asinao


Gore matrassen in de slaapplaats


De keuken


De woonkamer


Het uitzicht vanaf het balkon

De berghut zat op 1540 m hoogte, na een flinke partij klimmen zat ik op 1850 m hoogte waar de sneeuw pas echt begon. De top van de route zou bij ongeveer 2050 m liggen. Het lopen door de sneeuw ging vrij moeizaam omdat hij door het warme weer heel zacht was geworden. Het eerste 1/3e deel ging nog redelijk, maar koste al veel moeite. Daarna zakte ik constant tot m地 bovenbenen in de sneeuw weg en begon moe te worden van het berg op door de sneeuw heen ploegen. Na een paar keer goed onderuit gaan hakte ik de knoop door. Dit was te gevaarlijk. Het zou nog zeker een uur ploegen zijn om boven te komen en dan was ik pas halverwege.


De helling naar Mont Igual


De heuvel aan de andere kant van de valei

Tijdens het afdalen viel ik nog een paar keer en een keer gleed ik zo地 100 meter over de sneeuw naar beneden. Gelukkig had ik niets geraakt, maar m地 sokken en broek waren wel goed nat geworden. Eenmaal van de sneeuw af zat er weinig op dan verder af te dalen. Ik besloot naar het hutje terug te gaan en daar een keer goed uit te rusten en dan te beslissen wat ik met de rest van de tocht/vakantie zou doen. Het zag er nu naar uit dat deze snel voorbij zou zijn. Bij het hutje aangekomen was ik flink moe en ik had ook flinke honger. Ik ging wat eten koken met muziek aan, dat was echt heerlijk zo alleen in de bergen (ik had de hele dag nog niemand gezien).

Terwijl ik eten aan het koken was keek ik toevallig richting de kast met vergeten spullen en zag dat er iets bovenop lag. Dat was het meest brammerige wat het maar had kunnen zijn: een sneeuwschoen. Inderdaad 1! sneeuwschoen, dat betekende dat hij waarschijnlijk ergens verloren was. Ik wist niet of ik daar genoeg aan had om de berg over te komen, maar het was wel heel apart om die net nu hier een te vinden.

Bij het bekijken van de route werden mijn opties als snel duidelijk. Als ik deze berg wel over kwam kon ik de 2e hoge berg die er net achter lag afsnijden en dan nog zeker een paar dagen over de route lopen, voordat die weer boven de sneeuwgrens uit kwam. Anders zou ik een heel eind terug en dan met de bus naar een andere route of terug naar huis moeten gaan. Ik ging eerst maar even een uurtje slapen.

Na weer een beetje uitgerust te zijn ging ik tandenpoetsen en dit verhaal schrijven. Ik ga morgen als ik beter uitgerust ben waarschijnlijk nog een poging doen om met de sneeuwschoen de berg over te komen. Afhankelijk van hoe dat gaat beslis ik of ik door ga met de route of ik stukken om ga lopen. Ik ben sowieso van plan om het net als vandaag voorzichtig aan te doen. Het is opzich niet koud en met het berghutje in de buurt is het redelijk veilig, zolang ik oppas dat ik niet uit glij. Ik heb vandaag de hele dag niemand gezien en ondanks alle problemen met de sneeuw is het wel lekker weer en super mooi hier.

SUPLEMENT: Net vlak voordat ik in slaap viel bulderde er een gezin uit het niks de ut binnen. Ik besloot maar uit m地 slaapzak te gaan en me aan te kleden. Net toen ik in m地 boxershort stond kwamen ze binnen. Dat was wel gaaf. Ze waren echte Fransen, de man begon meteen hele verhalen in het Frans te praten en toen ik vroeg of hij Engels kon zei die 兎en beetje・en ging meteen terug naar z地 gezin. Die mensen zijn echt stront eigenwijs.

Nou kan ik nog steeds niet gaan slapen en negeren ze me gewoon. Ook heb ik nu dan wel net als in IJsland >24 uur niemand gezien, maar is het nog steeds niet gelukt om van zonsopkomst tot zonsondergang niemand te zien.

Ik voel me nou wel net als Jack Nicholson in The Shining. Daar komt ook zo地 familie in een berghutje te zitten waar zo地 psychopaat woont. Nu ga ik terwijl hun aan het eten zijn maar in bed liggen, hopelijk zijn ze nu echt stil.

N 41ー50・9,7・ W 009ー12・0,4・

10 km