Hike verhaal Corsica

Dag 7



’s Ochtens ging ik naar het centrum toe en aan het strand zitten. Ik moest er lang over nadenken maar besloot dat ik echt geen zin had om nog 12 dagen alleen op Corsica te zitten als ik toch niet fatsoenlijk kon lopen. De vraag was alleen of ik überhaupt wel eerder terug kon. Ik liep via het strand naar het vliegveld wat een paar kilometer buiten Ajacio lag.


De zee vanaf Ajacio

Ik ging nog even naar de WC daar en toen ik toevallig omhoog keek zag ik dit:


Het spiek gat in de WC



Daar aangekomen ging ik naar de balie toe en legde uit wat ik wilde. Ze snapten niet waarom ik daar was terwijl mijn vlucht vanuit Calvi zou gaan. Toen bleek dat de ‘boete’ om je ticket om te boeken meer koste dan wat ik voor het ticket betaald had en zou het dus goedkoper zijn om een nieuw ticket te kopen. De prijzen waren inmiddels zo gestegen dat het meer dan 200 euro koste om alleen van Corsica naar Marseille te vliegen, laat staan naar Amsterdam. De mensen achter de help-desk waren lang niet eigenwijs genoeg om een goedkoop ticket te vinden maar nadat ze bijna een uur met z’n tweeën gezocht te hebben kwam de vrouw met een oplossing. Ik kon over drie uur relatief goedkoop naar Parijs vliegen en dan zou ik vandaar de trein naar Nederland kunnen pakken. Ik zei dat ik dat dan wel deed, ik was dan nog wel de kosten voor mijn originele ticket kwijt, maar dat moest dan maar. Terwijl ze het ticket aan het regelen was kwam nog het probleem ter sprake van dat de verkeerde naam op het originele ticket stond, maar omdat ik dat nu toch niet ging gebruiken was dat makkelijk opgelost.

Na nog een paar uur wachten op het vliegveld kon ik dan toch nog relatief snel op weg naar huis. De vlucht ging voorspoedig maar het was al een uur of 7 ‘s avonds toen ik in Parijs lande.


De wolken vanuit het vliegtuig

Ik lande op een of ander onbekend vliegveld buiten Parijs. Gelukkig had ik mijn GPS bij zodat ik kon zien dat het ongeveer 45 km ten zuiden van het centrum was. Dit was weer zo’n typisch geval dat je in een keer ’s avonds ergens gedropt wordt en geen idee hebt waar je precies bent of waar je heen moet maar het wel snel uit moet zoeken omdat je anders nergens kunt slapen.

Ik wist dat ik uiteindelijk bij station Grand du Nord in Parijs uit moest komen want daar hadden we al 2 keer vaker doorheen gemoeten met fietsvakantie en daar gaat dat liedje van the amazing stroopwafels over. Na wat navragen wist ik welke van de (letterlijk) 27 buslijnen naar Parijs ik moest hebben om bij een bepaald station uit te komen, en via daar zou ik dan naar Grand du Nord kunnen komen. Er stond iemand op mijn spullen in de bus te smijten en vandaar was het wachten en opletten dat ik bij het juiste station uitstapte. Daar aangekomen bleek het bijna net zo groot als Grand du Nord te zijn, ik kon alleen nergens een trein of bus richting Grand du Nord vinden. Uiteindelijk bleek dat er onder het station nog een 2e station voor de metro zat en die ging wel naar Grand du Nord. Het was nog 40 minuten ondergronds lopen voordat ik bij de juiste metrolijn aan kwam en toen nog 20 minuten met de metro, maar toen kwam ik toch op Grand du Nord aan.

Ik wist van eerdere fietsvakanties dat ik de trein richting Lille moest hebben, de laatste bleek over 6 minuten te gaan. Ik kocht snel een ticket en stapte in, niet 100 % zeker zijnde of het wel de goede trein was. Na 2 uur kwam ik dan toch in Lille aan, het was nu alleen wel al bijna 12 uur ’s nachts en er reden geen treinen meer. Er waren (behalve 5 sterren hotels) ook geen plaatsen om te slapen. Ik besloot om maar in het park te gaan wildkamperen net zoals we tijdens fietsvakantie in Dion gedaan hadden (wildkamperen is gaaf). Het was wel moeilijk om een goede plaats te zoeken maar uiteindelijk was het toch gelukt, nu hopen dat het niet ging regenen en ik niet betrapt werd.