Hike verhaal IJsland

Dag 9 : Just another day

Vanochtend was zoals iedere ochtend. Ik had geen idee wie of waar ik was. Daarna stapte ik naar buiten in iets wat zo op een ansichtkaart kon. De andere hikers sliepen nog. Toen ik gegeten en alles ingepakt had kwamen ze net uit hun tenten. Ik ging er nog even heen om afscheid te nemen en nogmaals te vragen of de goede weg echt die kant op was, ik had echt geen zin om weer 2 uur zonder weg te lopen.

De route zou ‘s ochtends nog meer van de droge heuvels zijn maar daarna zou ik langs een soort moeras komen en wat meertjes. Toen ik na 10km even stopte om water bij te vullen en wat uit te rusten kwam de 1e auto van de dag langs. Even later kwam er nog een, dat was een opzichter van en park een paar kilometer naar het oosten. Hij vroeg waar ik heen ging en of ik in een tent sliep. Hij was wel aardig maar zij wel dat alles nog wel ok was, met de nadruk op nog. Volgens mij was hij bang dat veel hikers van het pad af gingen of in het park gingen kamperen wat niet mocht. Ik deed maar zo aardig mogelijk voor het geval ik hem later nog tegen zou komen.

’S middags had ik tijdens het eten een mooi uitzicht over Hofsjökull, de gletsjer waar ik vannacht langs had geslapen en de komende paar dagen nog langs zou lopen. Daarna kwam ik langs een meer.













Ik probeerde nog een goede foto van mezelf te maken. Zonder statief en met de harde wind was dat iedere keer nog een hele opgave, maarja het was nou ook niet bepaald zo dat ik nog een belangrijke afspraak had staan ofzo.







Ik had ineens wat blaren gekregen op m’n hak, ik weet niet of dat door het verre lopen kwam of doordat ik perongelijk m’n linker en rechter sok omgedraaid had. Na het eten zag ik twee stipjes in de verte, het bleken twee hikers te zijn. Het duurde nog zeker een half uur voordat ik bij ze was.

De ene kwam uit Engeland en de andere uit Duitsland. Ze waren vanaf het noorden vertrokken en liepen via een iets andere route naar het zuiden. WE praten over echte hikerspraat zoals wat voor eten ze bij hadden, hoe ver ze per dag liepen en hoe zwaar hun rugzak was. De Engelsman vroeg of ik een mueslireep van hem wou hebben voor de afwisseling. Het was zo’n typische expeditie reep van gemalen en fijngeperste muesli die nog 10 jaar goed was, maar hij verzekerde me dat ie lekkerder smaakte dan hij er uit zag. Ik vroeg voor de grap of ze wat rijst wilde hebben, meer had ik niet wat ik me kon veroorloven om weg te geven.

Ik zei dat ze een kleine omweg moesten maken over de Laugavegur route omdat die zo mooi was en ze zeiden dat ze het zouden overwegen. Ze hadden even terug ook in een warme bron gezeten. Ik vroeg hoeveel kilometer dat dan nog was en ze zeiden ongeveer 2-3 dagen lopen. Hier was dat inderdaad even verderop. Ze zeiden ook dat ze verwacht hadden om meer sauna’s te zien, ik zei dat ik die inderdaad ook nog geen langs de weg had gezien.

De rest van de route was drukker dan ik verwacht had zo’n 80km van het dichtstbijzijnde gehucht af. Van de andere kant, 3 of 4 auto’s die je op een dag voorbij racen zijn ook nauwelijks sociale contacten te noemen. Het was elke keer wel heel leuk om in the middle of nowhere een paar hikers tegen te komen en ervaringen uit te wisselen.













Een stuk verder werd het steeds bewolkter en begon het te miezeren. Toen ik wou stoppen had ik de keuze tussen langs een meertje in het gras maar met waarschijnlijk muggen of water mee zeulen en ergens op de stenen gaan slapen. Ik koos toch maar voor het meertje dan had ik in ieder geval alles staan in het geval het hard ging regenen.

Dat bleek gelukkig mee te vallen en de muggen ook. Ik had vandaag weer flink ver gelopen. Na even uitrusten ging ik het verhaal schrijven en de foto’s tot nu bekijken. Dat was echt gaaf, het verschil tussen wat je thuis en hier in een dag meemaakt is echt gigantisch.







Ik had vanmiddag het luxe maal van een zak chocopinda’s gehad dus moest ik vanavond van mezelf weer rijst eten. Misschien dat ik als toetje de mueslireep van de Engelsman nog op at. Het voordel van alle rijst was wel dat ik steeds meer expeditiemaaltijden over hield voor de laatste weken, dan was ik daar waarschijnlijk ook het harst aan toe.

Toen de rijst bijna klaar was leek het net of m’n tent op steeg. Er bleken een paar haringen los te zijn. Deze zette ik snel weer vast en legde er een steen boven op, je had echt stenen van minstens 5 kilo nodig anders werden ze gewoon weggetrokken. Mijn eten was gelukkig nog goed toen ik terug kwam.

Terwijl de rijst afkoelde ging ik met “you ain’t nothing but a hounddog” op de achtergrond pissen terwijl ik uitkeek over het meertje en de bergen. Wat een vrijheid!

N 64°36’53,2”
W 018°30’29,7”

27km