Hike verhaal IJsland

Dag 13 : De camping!

Vandaag was het rustdag dus ik besloot uit te slapen. Zeker 20min later als normaal was ik opweg. Het was wel fijn om wat langer te blijven liggen en ik had genoeg tijd om dat iedere dag te doen, dan was het alleen geen uitslapen meer. Ik had vandaag geen zin om te lopen maar de gedachte van een warmwaterbad deed wonderen.

Na een kilometer of 6 kwam er in eens een kudde paarden aan. Die werden de hele zomer los gelaten in de binnenlanden en je kon er ook rondreizen op doen. Toen ik een foto maakte vroeg een man waar mijn paard was, ik zei dat ik die in m’n rugzak had zitten. Zij kwamen van Laugafel (de camping) af en zeiden dat het bad lekker was. Ik liep dus maar snel door.










Onderweg kwam er nog een auto voorbij waaruit een jongetje voor me zat te applaudisseren, dat kon ik wel gebruiken. Het was nog iets verder dan ik had gedacht maar rond 12-en zag ik het blokhutje toch staan. Eerst moest ik nog een River doorlopen waardoor ik morgen vroeg meteen weer terug moest, dat was wel een fijn vooruitzicht.










Bij het hutje was het vrouwtje daar kei aardig, ze vroeg of ik dorst had omdat m’n lippen kapot waren. Ik zei dat dat van een paar dagen terug was maar ik kreeg toch een gratis glas sportdrank. Daarna kwam er een man binnenlopen die me vaag bekend voorkwam. Hij vroeg of ik vorige week in Landmannalaugar was geweest.

Het bleek dezelfde man te zijn die me toen een lift aan had geboden maar waartegen ik toen had gezegd dat dat niet hoefde omdat ik hier was om te lopen. Dat was echt toevallig. We stonden nog wat te praten en daarna ging ik m’n tent opzetten.

Opeens hoorde ik “Hey, my friend” en zag dat de man naar me toe kwam. Ik dacht dat hij nog even wou komen praten maar toen zij hij dat hij wist hoe hikers altijd alleen maar gedroogd eten moesten eten en hij daarom iets voor mij had. Hij haalde 4 verse pannenkoeken, 2 appels, 3 tomaten, een paprika en een komkommer tevoorschijn die ik mocht hebben. Ik wist niet hoe vaak ik hem moest bedanken. Daar had ik echt zin in na al die dagen noten, rijst en macaroni eten.


De feestmaaltijd van mijn IJslandse vriend

Daarna was het tijd voor het bad. Het was net zoiets als bij Landmannalaugar maar hier was het iets verder uitgegraven en met stenen opgehoogd zodat het dieper was. Ik stapte in het water en toen ik opkeek zag ik dat een man me raar aankeek omdat ie me had horen kreunen…. vanaf 50 meter verderop.










Ik was de enige in het bad en het was echt lekker om even te ontspannen. Ik bedacht me waar ik nu eigenlijk mee bezig was.

Ik had net 10 dagen door een van de mooiste en afgelegen stukken natuur die ik ooit gezien had gehiked en lag nu in een warmbad wat niet zo misstaan in een gemiddeld kuuroord met een uitzicht waar je u tegen zegt. Verder had ik lekker eten wachten en net toen ik dacht dat het niet beter kon stapten er 2 IJslandse dames in het bad. Nee, Koen en Bart hadden het echt veel beter geregeld met hun afsluitdijk.

Na wat uitrusten kwamen er 2 Franse hikers op de camping die vrijwel exact dezelfde route liepen. Na wat praten bleken het de hikers te zijn die ik 2 dagen terug bij Nyidalur had gezien. Zij waren in Skogar gestart, dat was een plaatsje aan de kust zo’n 20km onder ?orsmork. Eigenlijk had ik daar ook willen starten zodat ik echt van ringweg naar ringweg liep.

Op internet en in het busstation stond echter dat je alleen een retourticket kon kopen en na alle vertraging had ik er niet meer speciaal naar gevragen. Blijkbaar kon het dus wel, je moest vanuit Reykjavik eerst ergens anders heen en dan overstappen op een ander busbedrijf. Dat vond ik wel balen maar er was niets aan te doen en die 20km op de 350 maakt ook weinig verschil.

De Fransen zeiden dat er in een hutje een keukentje was waar we mochten eten. Dat hebben we net gedaan. Ze hadden mij ook gezien bij Nyidalur en verteleden vrolijk dat op die camping waar ik door was gelopen de eigenaresse speciaal voor hun een heel gerecht met vlees etc had klaargemaakt. Dat was wel weer brammerig, maar ik heb m’n fruit en pannenkoeken. De ene heette Matthew en de andere Thibaut.

Ook ben ik al heel de week van plan om een keer ’s nachts de wekker te zetten om het noorderlicht te zien. Ik was al een keer om 23:45 wakker geworden maar toen was het nog steeds licht. Net belde ik alsnog naar huis en zeiden ze dat er op het nieuws was geweest dat er afgelopen nacht zoveel zonneactiviteit was geweest dat zelfs in Nederland het noorderlicht te zien was geweest. Dat had ik weer.

Nu ga ik nog een paar uur in het bad zitten ouwehoeren met de Fransen zodat ik er morgen hopelijk weer fris tegenaan kan, het is nog zon 95km tot Varmahlid.

N 65°01’37,8”
W 018°19’52,2”

12km