Hike verhaal IJsland

Dag 15 : Één kopje koffie

Vandaag vertrok ik iets na de Fransen. Het landschap werd steeds mooier en groener. Na 10km kwam ik bij hen terwijl ze even pauze hielden. Dat was wel gezellig maar ik besloot om toch nog even alleen te blijven lopen dus ik vertrok iets na hun.













Daarna kreeg ik een super mooi uitzicht over de vallei van de Hofsa, de rivier die ik een heel stuk ging volgen. Maar eerst moest ik een paar honderd meter afdalen, daarbij moest je wel goed opletten dat je je knieën niet overbelaste. Beneden stopte er nog een auto met een IJslands gezin. Ze maakten even een praatje en de vrouw leek extra bezorgt of het wel goed met mij ging. Het bleek de zus te zijn van de vrouw op de camping, die had haar over mij verteld en waarschijnlijk ook dat ik alleen was en m’n lippen kapot waren. De man vroeg nog even hoe ik het hiken in IJsland vond en ik zei dat het soms wel zwaar was maar ook super mooi en dat ik er zeker geen spijt van had.







Even later haalde ik Matthew en Thibaut weer in en liepen we samen verder. Ook begon het te regenen. We hadden samen 3 verschillende kaarten bij die ieder een andere afstand tot Varmahlid aangaven, ook klopte ze allemaal weer niet met de schaarse verkeersborden.










Het lopen schoot vandaag goed op. Na een tijdje raakte ik toch wat voorop en toen vroeg een vrouw uit een soort off-road vrachtwagen of ik koffie wou. Het regende en koffie is warm dus ik zei dat ik dat wel lustte. Pas toen ze stopte zag ik dat het Nederlanders waren. Het was echt fijn om daar mee te praten en ze zeiden dat de Fransen er ook aan kwamen.

Toen de Fransen er waren vroeg de vrouw hoe ik m’n koffie dronk. Aangezien dat het eerste kopje koffie dat ik in m’n leven zou drinken ging worden wist ik dat niet maar ik zei maar met suiker. Zodra ik de 1e slok nam besefte ik dat dat ook best het laatste kopje koffie dat ik ooit zou drinken kon gaan worden. Volgens de Matthew was het echter heel goede koffie. We kregen ook nog een stuk peperkoeken en de man vertelde dat de wagen waarmee ze reden een service auto voor Dakar was en dat hij hem zelf ontworpen had. Daarna liepen we weer verder.




We praatte wat over Frankrijk en Nederland en ik had Thibault nog wat Nederlands geleerd. Hij begon de afgelopen dagen dezelfde soort bulten op z’n handen te krijgen als ik maar ze jeukten nog niet, de mijne werden langzaam minder. We hadden ook 1,5 uur lang over eten gepraat. Het ging over waar we allemaal zin in hadden en of dat er een McDonald’s in Reykjavik was.

Op een gegeven moment kwamen we een strooiwagen tegen, het was immers juli. We hoopten dat het niet ging sneeuwen. De chauffeur vertelde echter dat het alleen was om de modderige weg te verstevigen.







Matthew was aan het promoveren in sociologie en had verteld dat hij en de andere studenten een theorie hadden dat alle vrouwen die paardrijden lelijk waren. Er kwam nu net een groep paarden langs dus waren we even gestopt om te kijken of dat klopte.


Klaar om belangrijke metingen te verrichten




Daarna werd het steeds gezelliger en ging het over Franse fotomodellen en de vrouwen van de afgelopen presidenten. Die waren blijkbaar allemaal knap. Matthew vertelde ook nog dat er een belangrijke subgroep in de sociologie was die fietsende Franse meisjes in de zomer in Parijs bestudeerde. Aangezien Bart en ik daar een paar jaar terug hadden gefietst had ik nog een belangrijke wetenschappelijke bijdrage kunnen leveren aan dit onderzoeksveld. Verder vertelde ze dat hun vriendin thuis allemaal grappen hadden zitten maken of hun hike hetzelfde ging worden als in de film “Brokeback mountain”(die gaat over 2 cowboys die samen in de wildernis op een kudde paarden moeten passen en dan gevoelens voor elkaar krijgen omdat ze constant alleen met z’n 2-en bij elkaar zijn). Ik moest kei hard lachen maar had maar niet gevragen of dat echt zo was.

Iets na 6 wilde ik stoppen, het slapen zou dan helaas langs de weg zijn maar het leek er niet op dat daar de komende 5km verandering in zou komen. Zij wilden doorlopen omdat het toch hun laatste echte dag hiken was. We namen afscheid en ik gaf hun mijn e-mailadres. Ik had vandaag ruim 34km gelopen dat was wel genoeg en een nieuw record.


Onderweg


De Fransen

Door het verre lopen gisteren en vandaag is het nog “maar” 26km tot Varmahlid. Ik ben van plan die morgen te gaan lopen. Eenmaal daar is het pas dag 16 van de 26. Ik zou het niet erg vinden om op dag 20 ipv 26 al te gaan maar als ik m’n ticket omboek zoals Matthew van plan was krijg ik daar thuis waarschijnlijk spijt van en zou ik van iedereen moeten aanhoren dat ik “opgegeven”had. Ik heb een paar opties om die dagen op te vullen. Er waren een aantal mooie excursies naar het oosten, maar die waren nogal duur en die vulden nog maar 1 dag. Een andere optie is om gewoon terug te gaan naar Reykjavik maar dan moet ik 8 dagen alleen op de camping gaan staan wat ook maar saai is.

Het plan is daarom als volgt: De bus rijd terug over een soort gelijke Noord-Zuid route als waarover ik gehiked heb. Na een dag uitrusten in Varmahlid ga ik in 4 dagen naar een volgende bushalte op die route hiken. Voor daarna heb ik ook nog een idee, maar als ik iets geleerd heb op deze reis dan is het dat je zo min mogelijk moet plannen.

N 65°21’40,6”
W 019°09’59,9”

34km