Hike verhaal IJsland

Dag 16: Finish!

Vandaag was de dag, ik zou in Varmahlid aankomen. Het was nog zon 25km tot daar en ik was moe van de afgelopen twee dagen, maar het moest te halen zijn. Het lopen was echt zwaar en mn voeten deden zeer maar de afstand werd langzaam kleiner. Ik zag de voetsporen van de Fransen in het zand maar wist niet hoever ze voor me zaten.


De slaapplaats van vannacht


Het einde is in zicht

De laatste 12km werd het een asfalt weg, dat loopt echt niet fijn met een rugzak. Met nog 6km te gaan stopte ik even. Ik besloot om mn motivatie op te krikken door de fotos tot nu toe te bekijken. Dat was echt een aparte ervaring om de laatste 2 weken in 10min terug te zien.







Na nog meer zware kilometers kwam het dan toch in zicht: Varmahlid. Ik was bek af maar toen stond er het bordje dat ik er was. Ik heb zeker 10 fotos gemaakt met de zelfontspanner tot ik een paar goede had. Gelukkig koste het totaal geen moeite om iedere keer te lachen. IJsland door hiken was gelukt, het was een van de mooiste, leerzaamste en gaafste dingen die ik ooit gedaan had.







Daarna was het nog een kilometer (dat is dus nog 1000 meter) naar het dorpje zelf. Er waren zeker 3 straten, maar het was dan ook een van de grotere dorpjes aan de ringweg. Er was ook een benzinepomp met winkeltje, maar er stond een bordje dat de camping en een winkel verderop was. Natuurlijk was dat bergop en pas na nog een kilometer vond ik de camping, van een winkel was geen spoor te bekennen.

De Fransen waren er ook niet, misschien waren die zich nog vol aan het eten of hadden ze al een bus gepakt. Er was niemand van de camping maar ik zette mn tent toch vast op. Toen ik op bed lag was ik dood op, maar ik had in de afgelopen 3 dagen dan ook 95km gelopen en daarvoor nog eens 250. Ik had nog 9 dagen over voor mn vlucht ging en het idee van alleen op een camping staan of nog meer lopen klonk niet bepaald goed. Ik bedacht dat als ik mn vlucht vervroegde naar over een dag of 4 ik morgen met de bus terug kon gaan, dan had ik nog steeds alles gezien wat ik wou. Daarna had ik dan nog 2 dagen om in Reykjavik rond te kijken. Ik belde naar huis om te zeggen dat ik het gehaald had en vroeg of s pap kon kijken hoe duur het omboeken naar een eerdere vlucht zou zijn.

De Fransen waren er nog steeds niet dus ik besloot de winkel te gaan zoeken, maar eerst moest ik meer geld hebben. Ik had namelijk nog zon 80 euro, maar dat was wat de bus vanaf hier koste en ik wilde uit principe niet minder geld op zak hebben als de bus terug koste vanaf de plek waar ik op dat moment was, je weet nooit wat er gebeurd.

De winkel bleek toch gewoon bij het tankstation te zitten, samen met een bank. Dit werd weer zon typische Bart/Bram-vakantie-ik-heb-al-weken-niets-fatsoenlijks-gegeten plundering. Ik kocht cola, sinaasappelsap, 2 broodjes een bak eiersalade voor het vet en een sinaasappel.

De sinaasappel was belangrijk want tijdens onze vorige fietsvakantie in Spanje hadden we mijn theorie onderzocht of sinaasappels beter werden in het Zuiden. Nu ik zo noordelijk zat moest ik dat natuurlijk ook testen. Toen ik terug liep zag ik in een restaurantje een rugzak staan en herkende die als die van Matthew.

Ik vond hem binnen, dat was wel grappig om elkaar weer te zien. Er bleek nog een 2e camping te zijn en Thibaut was daar zijn tent op aan het zetten. Zij hadden gisteren nog een uur doorgelopen en hadden toen bij een hostel/boerderij aan geklopt, het bleek dat daar geen camping bij was maar toen hadden ze gezegd dat ze die eigenlijk maar moesten beginnen. Het vrouwtje van de hostel vond dat wel een goed idee maar wist niet wat ze moest vragen dus daarna hadden ze zelf de prijs van hun overnachting bepaald. Vanochtend waren ze ook al om 7 uur aangelopen om zo snel mogelijk hier te zijn. Toen ik dat hoorde was ik wel blij dat ik niet meegelopen was. Thibaut kwam terug en vertelde dat de camping maar de helft van de prijs van de mijne was en wel een gratis warme douche had. Ik besloot toch te blijven staan, ik ging vandaag geen meter meer lopen dan nodig.

Ondertussen had mn vader ge-smst dat ik op zn vroegst 4 dagen eerder kon gaan en dat dat 170 euro extra koste, dat was wel teveel. Nu ik wat uitgerust was leek nog 4 dagen hiken ook wel iets minder erg, misschien dat ik er na een dag uitrusten wel weer zin in had.

Ik besprak met de Fransen wat hun gingen doen. Matthew had thuis een vrouw wachten en wilde zijn PhD halen. Daarom had hij 250 euro uitgegeven om morgenavond al thuis te zijn, dat was nog net op tijd voor t eerste jubileum van zijn huwelijk, iets wat hij eigenlijk zou missen.

Thibaut ging eerst terug naar Reykjavik en dan met de bus naar de oost kant van IJsland. Daar ging hij op een excursie op de Vatnajokull gletsjer, om de hoogte berg van IJsland te beklimmen. Dat klonk wel gaaf maar behalve dat het bij elkaar meer dan 300 euro koste moest hij 3 dagen in de bus zitten, dan ging ik liever nog een stuk alleen door de wildernis hiken. Waarschijnlijk zouden we elkaar op de camping in Reykjavik nog zien. Dat zou wel gezellig zijn en we bekeken vast wat foldertjes van wat er daar te doen was. Hij vond ook dat we nog samen bier moesten drinken. Dat moest dan maar.

Toen we het bier aan het drinken waren vertelden de Fransen dat ze al 6 uur lang aan dat zelfde tafeltje zaten. Ook hadden ze zodra ze aankwamen de hamburger besteld waar ze al zo lang naar uit keken. Toen we zaten kwam er nog een groepje van 4 Franse meidjes binnen die door IJsland gingen hiken. Hun plan was min of meer om met zo min mogelijk geld zoveel mogelijk rond te reizen door te liften en maar te zien waar ze uitkwamen. Dat was wel gaaf, om een of andere reden zie ik dat soort mensen thuis nooit. Om zoveel mogelijk avontuur voor de kosten van de vliegreis te hebben gingen ze ook 45 dagen. Wij zeiden dat ze daar over 2 weken wel spijt van zouden hebben. Hoe goedkoper je reist hoe mooier de vakantie word maar 45 dagen rondzwerven is echt extreem lang.

Na opnieuw afscheid nemen van de Fransen ging ik terug naar de camping. Daar kon ik toch nog betalen. De camping lag naast een bos waar ik nog even ging lopen. Na alle rosten was het fijn om weer wat groen te zien. Morgen ga ik daar nog meer lopen en er zou ook nog een warmwaterbron moeten zijn.

Op een camping slapen is wel irritant, je kunt niet gewoon vanuit je tent pissen als je s nachts naar de WC moet, verder vind iedereen het onderweg gaaf wat je aan het doen bent maar kijken ze je op een camping aan alsof je een zwerver bent. Ook moet je betalen, maar het enige wat er anders is aan gewoon wildkamperen is dat er iemand is om te kijken of je wel betaald. Ook is het nu 23:45 en klinkt het alsof er een boot woeste Vikingen langs me zit te schreeuwen. Waarschijnlijk zijn ze jaloers op mijn Baard.

N 653307,6
W 0192723,2

28km