Hike verhaal IJsland

Dag 1: Vlucht gemist

Toen ik wakker werd was het wel een raar gevoel om ’s avonds naar IJsland te vliegen, maar ik was niet echt zenuwachtig. Ik had alles goed gepland, het enige waar ik me zorgen om maakte was het overstappen en of mijn brandertje wel dor de douane kwam. Officieel mocht dat namelijk zelfs niet leeg mee. Ik had echter weinig zin om in Reykjavik een nieuw brandertje en brandstofflessen te kopen om die dan 3 weken later weer weg te gooien terwijl dat ik die thuis nog gewoon had staan. Daarom had ik het brandertje met water gevuld en dat er op een briefje bij gedaan, ik kon het in ieder geval proberen.

Ik stapte ’s middags op de bus met een bom volle rugzak en nog 2kilo cruesli als handbagage. In de bus kwam ik er achter dat ik op de gehandicapten plaats zat. Even later kwam er een oud vrouwtje binnen dat nu aan de andere kant van de bus op exact dezelfde stoel moest gaan zitten. Daar zat echter geen sticker dat die voor ouderen was dus toen had ze me de hele reis vies aan gekeken. Ook at ze de hele tijd te klagen over alles en iedereen waar we langs kwamen. Ik was al zeker 2 jaar niet meer met de bus geweest en wist ineens weer waarom.

Op het station pakte ik de trein naar schiphol welke mooi optijd aan kwam. Ook het inchecken ging prima, ik was nu 4 uur te vroeg. Achteraf had ik de eerdere vlucht van 12 uur ook wel kunnen halen, maarja dat is achteraf.

Ik ging wat rondwandelen om de tijd te doden en niet teveel te denken aan het overstappen. Ik kwam nog 2 neven mij tegen die ik al jaren niet had gezien. Ik vertelde dat ik via Hamburg naar IJsland ging. De ene vroeg waarom ik niet direct met Icelandair ging en of dat te duur was. Ik zei “ja en daar mag je ook maar 3 kilo eten mee nemen”. Hij keek me heel raar aan en vroeg waarom ik dat daar dan niet kocht. Ik vertelde dat je dat voor zo’n reis nooit in 1 middagje goed uit kon zoeken, zeker niet in een vreemd land. Bovendien wilde ik het gewoon geregeld hebben.

Na nog wat lopen kwam ik terug bij de gate. Daar kreeg ik slecht nieuws, mijn vlucht had 30 min vertraging. Er was binnen de douane nergens een helpdesk van Lufthansa, dus ik kon niets doen behalve bij het instappen bij de stewardess zeuren en in Hamburg het wereldrecord hardlopen met muesli proberen te verbreken.

Toen de stewardess kwam vertelde ik mijn probleem, ze belde op en aan haar reactie kon ik al zien dat ze dacht dat ik het sowieso al niet gehaald had. Ik wist ook wel dat het krap was maarja, ik had weinig keus. Ze zei dat ik nu 5 min had om over te stappen en dat ik als ik het niet haalde m’n vlucht om moest boeken. Ook zei ze dat ze vaak nog wat tijd inhaalden onderweg dus dat het misschien nog wel zou lukken.

In het vliegtuig rook ik ineens een enorme stinklucht en een halve seconde later zette de man naast me de ventilator boven z’n hoofd aan, fijn! Ik probeerde om rustig te blijven wat niet echt lukte totdat de piloot 7min voordat we aankwamen omriep dat we over 22min zouden landen. Nou was het gewoon duidelijk dat ik het niet ging halen. Uiteindelijk duurde de vlucht 25min langer dan gepland zodat ik zelfs als we geen vertraging hadden gehad het nog nooit had kunnen halen.

Op het vliegveld sprintte ik voor de sier toch maar naar gate A24, waar m’n vlucht zou vertrekken. Daar zag ik tot m’n verbazing Reykjavik staan. De vlucht was verzet naar gate C6. Ik draaide me om en rende zo hard ik kon naar de gate. Toen ik daar aan kwam was ik totaal buiten adem, maar er stonden nog wel wat mensen te wachten. Ik was super blij, had ik het dan toch gehaald?. Toen ik bijna aan de beurt was en weer een beetje normaal kon ademen bedacht ik me echter dat ik niet 100% zeker wist dat dit mijn oorspronkelijke vlucht was. De stewardess scande mijn ticket…...DENIED! Ik had hem dus toch gemist.

Ik werd doorverwezen naar de helpdesk van Lufthansa. Het vrouwtje daar zei: “Hi, you must be Mr. Teunissen. You will be staying at the IBIS hotel tonight and here is your ticket for tomorrow morning”. Dat was wel een meevaller. Mijn bagage zou automatisch naar IJsland gestuurd worden en zou daar apart gehouden worden voor mij. Ook stond er buiten een taxi te wachten om me naar het hotel te brengen, ook stond er nog een andere jongen met hetzelfde probleem.

Ik liep naar buiten en zag de jongen staan, ik weet nog steeds niet hoe hij heet maar laten we hem “Henk” noemen. Henk was heel raar, hij had helemaal zwarte tanden, lang haar en ogen alsof hij al 3 jaar lang stoned was.

Ik vroeg of hij ook naar Reykjavik moest en hij zei ja. We konden de taxi niet vinden. Toen kwam Henk met een briljant idee. Hij zou gewoon op een bankje gaan zitten! Ik stelde voor om toch maar te gaan zoeken. Henk vroeg of hij mijn telefoon mocht gebruiken want hij had geen beltegoed. Ik zei maar dat de mijne bijna leeg was want ik had m’n beltegoed zelf hard genoeg nodig als er nog meer mis zou gaan.

Na een tijdje zoeken en weer herinnerd te hebben hoe het hotel ook alweer heette kwam een vrouwtje vragen of ze ons kon helpen. Ik zei dat we de bus naar het IBIS hotel zochten. Zij belde er naar toe en het bleek dat de bus bij een andere terminal 100 meter verderop stond.

Toen we in de bus zaten vertelde Henk waarheen hij wou bellen. Hij had namelijk helemaal naar IJsland willen bellen, want daar zou iemand hem opkomen halen maar dat ging niet nu hij zijn vlucht gemist had. Als ik nou mijn gsm zou geven zou hij zien dat die nog gewoon vol zat, bovendien was naar IJsland bellen waarschijnlijk niet goedkoop. Dan had ie zelf maar beltegoed moeten regelen. Bij het hotel bleke dat we ook nog avond eten en ontbijt bij de overnachting kregen.

Ik had in het vliegtuig nog wat eten gehad dus besloot te gaan slapen. Maar eerst had ik de bus terug nog geregeld. Het was al rond 12 en we zouden om 5:15 weer terug gaan. De kamer was voor 3 personen en best luxe. Toen ik in bed lag bedacht ik dat wat vandaag gebeurd was zo’n beetje het ergste was wat kon gebeuren, maar dat het resultaat zo’n beetje het beste was wat kon gebeuren. In plaats van ‘s nachts in IJsland aan te komen zonder slaapplaats en alleen cruesli als eten had ik nu namelijk een fatsoenlijk hotel en luxe ontbijt, en het was nog gratis ook.

Ik at nog snel de zakjes winegums op ieder bed op en ging toen slapen.