Hike verhaal IJsland

Dag 26 : De terugreis

In een hoek lagen 3 andere hikers vlak bij een bordje waarop stond dat dat niet mocht. Ik had de keus tussen hier en de wc dus ik ging maar recht langs het bordje liggen.

Om half 2 werd ik wakker, ik had al een uur geslapen. Ik moest naar de WC maar dan moest ik alles inpakken of alleen achter laten. Er was bijna niemand meer op het vliegveld dus ik besloot maar te rennen. Toen ik terugkwam lag alles er gelukkig nog.

Inmiddels lagen er zeker 15 mensen, de douane had ons wel gezien maar zei niets. Na nog 3 uur half slapen kwam er eentje ons wakker maken want mensen kwamen werken. Iedereen ging bij een gesloten caf 10 meter verderop met hun hoofd op de tafels verder slapen. Ik vond het nog steeds maar onzin maarja ik had in ieder geval een beetje rust gehad en het was nog maar 5,5 uur voordat mn vlucht ging. In een winkeltje kon je losse chocotoffs kopen. Die kocht ik maar 3 om van mn contant geld af te komen. Samen met de rest van de honing was dat mn ontbijt.

Er stond inmiddels waar ik kon inchecken maar de vrouw die daar zat was van een andere maatschappij en zei dat het nog wel ruim 2 uur kon duren voordat er een van de mijne kwam. De gedachte daar achter snapte ik ook niet echt. Het werd dus nog meer wachten maar nu zittend. Hopelijk kon ik snel inchecken dan was ik van mn rugzak af en kon ik naar de winkeltjes gaan kijken zodat ik in ieder geval iets te doen had.

Op de vliegvelden op de heenreis had ik me al allemaal rare bram dingen afgevraagd, deze keer ging het over de incheckdames. Die waren allemaal zeker jonger als 35 en ik vroeg me af wat ze daarmee deden als ze ouder werden en hoe ze dat dan duidelijk maakten. Het leek me verstandiger om dat maar niet te vragen.

Je kon ook bij een automaat inchecken maar dat kon volgens mij alleen als je een paspoort had, bovendien moest ik meteen voor 2 vluchten inchecken dus ik besloot maar gewoon 2 uur te wachten. Dan lag het in ieder geval niet aan mij als er iets mis ging.

Na 10 uur wachten kon ik eindelijk inchecken, het vrouwtje was kei chagrijnig. Volgens mij omdat ik binnen 3 sec nadat ze dr balie open deed voor dr neus stond. Vreemd genoeg ging alles goed, ik kwam daarna zelfs door de douane. Ik had ook de regenhoes om mn rugzak heen gedaan om hem te beschermen, die was tijdens de heenreis meer beschadigd dan tijdens de 3 weken hiken daarna.

Er waren daarna redelijk wat winkeltjes zodat ik wat tijd kon doden. Al cadeau voor mn vader kocht ik een fles Brennevin, dat was een sterke drank uit IJsland waar je overal mee dood gegooid werd. Op een gegeven moment werd er door de intercom iets rond geroepen: of Abraham Teunissen zich bij de beveiliging wou melden. Goh waarom zou dat toch zijn.

Na wat zoeken vond ik de beveiliging en moest ik mee naar zon verborgen kamertje waar ze op tv altijd drugskoeriers oppakken. Twee mannen en mn tas waren daar en ze hadden er een rntgenfoto van. Dat zag er kei interessant uit maar het leek me niet het meest geschikte moment om daar enthousiast naar te gaan kijken.

Ze vroegen wat dat metalen ding op de foto was. Ik zei dat dat mn brandertje was, maar dat ik het uitgewassen en met water gevuld had. Ze vroegen of ze het mochten zien. Ik stonk, de kleren in mn tas nog meer en de buitenkant van het brandertje zat vol gras en lijmresten van de stickers die er eerst op zaten. Ik pakte alles uit en liet het vieze roestige ding zien.

De mannen keken ernaar en de ene draaide het open, meteen spoot er een hoop water uit op de grond. De andere vroeg of hij moest helpen maar de gene met mn brandertje had volgens mij al wel geroken dat het geen benzine was.

Ik moest alles weer inpakken en mocht daarna gaan. Mn tas zou, met brandertje, naar het vliegtuig gaan. Waarschijnlijk zijn er nou mensen die het raar vinden dat ik het brandertje toch mee nam na het gedoe met de heenreis, maar uiteindelijk heb ik wel weer iets beleefd en in 5 min poetsen en praten ruim honderd euro bespaard voor een nieuw brandertje.

Ik vond het ook wel goed dat hier na een half uur al iets bekend was, op de heenreis was er na 24 uur nog niets met mn tas gebeur terwijl het gewoon duidelijk was dat ik naar IJsland ging. Het viel ook op dat hier en in Hamburg praktisch alle vluchten op tijd waren terwijl in Schiphol letterlijk bijna de helft vertraagd was. Volgens mij plannen ze daar gewoon alles veelte krap; het vliegveld in Keflavik was ook verkozen tot beste vliegveld van Europa.

Nu hoefde ik me om mn tas geen zorgen meer te maken. Het enige dat ik nog hoefde te doen was op tijd in de juiste vliegtuigen te stappen. Na nog meer wachten ging het vliegtuig dan ook echt. Het was wel raar om IJsland te verlaten na alles wat ik er mee gemaakt had, maar het had ook wel lang genoeg geduurd. Het was tijd om naar huis te gaan.

Helaas was het bewolkt dus ik had niet zon mooi uitzicht over IJsland als op de heenweg. De stoelen zaten ook klote doordat ik niet kon slapen en in tegenstelling tot de heenreis kreeg je hier niets te eten. Na 3 lange uren kwam ik in Stockholm aan. Nou was ik toch nog een beetje in Scandinavi geweest zoals oorspronkelijk het plan was.

Uitzicht vanuit het vliegtuig



Net tussen de wolken door
In het vliegveld moest ik heel ver lopen maar de route was wel mooi, alleen op een andere manier als in IJsland. Misschien moest ik hier ook meer eens een keer 3 weken gaan hiken.

Ik had 1,5 uur voordat mn volgende vlucht ging, dat was wel beter als -45 minuten. Ik had sinds de chocotoffs en honing ook nog niets gegeten en al 2 weken zin in appeltaart. Hier verkochten ze appelmuffins, dat leek er wel genoeg op. Hier waren ook ineens weer allemaal Nederlanders.

Ik had mn tas uit het vorige vliegtuig zien komen dus die was ook in ieder geval al halverwege. Toen het vliegtuig opsteeg had ik nog steeds niet echt het besef dat ik naar huis ging, dat zou nog wel wennen worden. Deze vlucht was maar 2 uur en dan moest ik nog 2 uur met de trein naar Eindhoven en 3 kwartier met de auto, eigenlijk was ik dus al bijna thuis.

De vlucht was redelijk snel voorbij. Vlak voor de landing zag ik de afsluitdijk uit het raam, daar moest ik natuurlijk wel een foto van hebben voor Bart en Koen. Snel pakte ik mn camera tevoorschijn en ging half over de man bij het raampje heen liggen. Het was duidelijk aan hem te zien dat hij rook dat ik stonk, maar volgens mij dacht hij dat ik Zweeds was dus omdat zo te houden zei ik expres niets.

Toen moest ik mn bagage nog gaan halen, die was er wonderbaarlijk ook echt. Voordat ik door de douane terug Nederland in ging deed ik mn rugzak om en kamde mn baard, dat stuk zouden de laatste meters van Bram de Viking worden, maar hij zou ten ondergaan in stijl!

Bij de aankomsthal bleek dat s pap en mam me hier als verrassing toch waren komen ophalen. Ze keken me recht aan toen ik tevoorschijn kwam maar herkende me niet. Toen ik recht voor ze stond herkende ze gelukkig toch nog hun zoon in die magere behaarde zwerver en kreeg ik meteen een grote fles bier cadeau. Daarna moest ik gaan eten, bij de Burgerking kreeg ik een XXL menu met een hamburger, friet en cola.

Aanvallen
Aanvallen
Toen ik die op had zei s pap voor de grap lust je er nog een. Vijf minuten later begon ik aan het 2e XXL menu, daarna kon ik er wel weer even tegen.

Aanvallen
Net tussen de wolken door
De trein en auto gingen redelijk snel en rond 10 uur was ik dan eindelijk thuis.

Het werd al donker.