Hike verhaal IJsland

Dag 2: Als iemand anders het zou zeggen zou ik denken dat het verzonnen was

De volgende dag (nouja, 4 uur later) werd ik wakker. Ik friste me wat op en ging naar benden om te ontbijten, daar zat Henk al. Hij had de hele nacht niet geslapen. Ik at zoveel broodjes als ik kon, dit was waarschijnlijk mijn laatste fatsoenlijke maaltijd in de komende 3,5 week.

Toen we weer bij het vliegveld kwamen waren we veelte vroeg, aar dat was beter dan de vlucht missen. Uiteindelijk checkten we in en de man vroeg of ik bagage bij had, ik zei dat mn vlucht omgeboekt was en dat die automatisch naar IJsland gestuurd zou worden. Na de douane moesten we nog 1,5 uur wachten op het vliegtuig. Henk vertelde dat hij eest voor onbepaalde tijd naar IJsland had willen gaan maar dan moest je op de terugweg weer personentax betalen en daar had hij geen geld voor. Ook vertelde hij dat hij Japans studeerde.

De vlucht zelf was wel fijn, alles ging goed en deze vloog wel op schema. Ook was er allemaal gave IJslandse muziek omdat we nu met Icelandair vlogen. Na 2,5 uur kwamen we boven IJsland, dat was super mooi. Ik zag de Vatnajokull liggen, de grootste gletsjer van IJsland.

Nadat we geland waren wilde ik samen met Henk onze bagage gaan zoeken, we hadden immers het zelfde probleem. Henk was echter al weg, dat vond ik inderdaad ook wel zon beetje het domste wat je kon doen. Bij de bagagehal aangekomen vond ik Henk weer bij de helpdesk, hij zei dat onze bagage er nog niet waas en dat als hij niet met onze vlucht mee was gekomen de man er naar zou gaan zoeken.

We stonden bij de band te wachten, er kwamen steeds meer koffers bij maar uiteindelijk was de band bijna leeg en zaten die van ons er nog niet bij. Terug bij de helpdesk zij de man dat hij contact op zou nemen met Lufthansa en zou bellen als ze gevonden waren. Hij vroeg waar mijn verblijfplaats was zodat hij ze daarheen kon laten sturen. Ik zei dat ik geen verblijf plaats had en hier zou wachten, er was niets dat ik kon doen zonder rugzak. Hij had geen idee waar mijn rugzak was of wanneer hij hier aan zou komen. Wel kreeg ik een gratis toilet tas om nog even te bevestigen dat ik nu op het vliegveld woonde.

Aan de andere kant van de douane gingen Henk en ik wachten. Er was echt totaal niets te doen, dus ik ging buiten kijken. Daar was alleen een parkeerplaats en de oprit naar de ringweg rond IJsland. Binnen probeerde Henk zn lift te bellen maar de telefoon pakte zn geld niet. Hij vroeg weer of hij mocht bellen, ik wilde nu wel ja zeggen maar naast dat ik dan uit moest leggen dat mn accu nog wel vol was had ik die zelf hard nodig, de douane kon ook best pas over 3 dagen bellen. Na een half uur kon Henk toch met de telefoon daar bellen en kwam het ventje hem halen. Die zag er nog raarder uit.

Ik was inmiddels super moe en gespannen van alles wat er gebeurd was maar je kon nergens rustig zitten en er was kei veel drukte van alle mensen. Beneden was het iets rustiger maar dat was recht voor het kantoor van de douane en het leek me beter om die nog even te vriend te houden. Toen na veel zoeken had ik de ideale plek gevonden: het was stil, er was niemand die me kon zien en je kon er redelijk goed liggen. Als ik dan per se een nadeel zou moeten noemen zou het misschien zijn dat het op de grond van een wc hokje was. Ik ging daar liggen en na een tijdje smste Bart of ik al aangekomen was. Ik smste alles wat er gebeurd was waarop Bart terug stuurde dat als het iemand anders was hij zou denkeen dat het verzonnen was. Je kunt zeggen wat je wilt maar na 1,5 uur liggen voelde ik mee een stuk beter.

Er was inmiddels 3 uur voorbij sinds dat de bagage man onze tassen ging zoeken dus ik ging vragen of ze al iets wisten. Owja en tussendoor had ik uit verveling al 2x mn tanden gepoetst met de tandenborstel uit de ik leef hier toilettas. Bij de douane zeiden ze dat ze al iets wisten. Mijn tas stond nog in Amsterdam maar zou om half 4 hier zijn, ik moest rond 4 maar terug komen. Dat was wel raar, waarschijnlijk was hij achter gehouden door het brandertje of de kilos zakjes met eten. Ik wist dat die kans bestond maar het was dat of alles pas in IJsland kopen wat heel veel tijd en geld zou kosten om goed te doen.

Het was nu 12 uur dus ik moest nog 4 uur wachten. Ik ging nog een kilo pindas kopen, nu had ik 2550kcal/dag, dat zou wel genoeg moeten zijn. Ook kocht ik een aansteker als back-up voor mijn magnesiumstick om mn brandertje aan te steken. Na nog een keer tandenpoetsen en me constant af te vragen of het iets uit had gemaakt als ik de incheck-man in Hamburg toch nog gevragen had om naar mn tas te kijken was het eindelijk 4 uur.

Ik belde aan bij de douane en een mevrouw zei dat ze hem ging halen. Yes, hij was er dus. Ik was benieuwd of de douane er iets uit had gehaald. Als ik namelijk een nieuw brandertje moest gaan kopen zou ik op zn vroegst de volgende dag s avonds de bus naar de route kunnen pakken en had ik nog een dag vertraging. Toen de vrouw met mn rugzak aankwam zei ze dat hij heel zwaar was; dat klopte wel en er moest nog zon 5 kilo aan cruesli, benzine en water bij. Alles zat er nog in, wel hingen er een stuk of 20 kaartjes aan. Die rugzak had waarschijnlijk al net zoveel mee gemaakt als ik.

Ik moest nu alleen nog benzine zien te vinden. Ik stapte op de bus naar Reykjavik (het internationale vliegveld zit bij Keflavik zon 45km van Reykjavik af), die ging over waarschijnlijk de grootste weg in heel IJsland. Het waren gewoon 2 tweebaans wegen naast elkaar, zonder vluchtstrook, vangrail of verkeersborden; ook stond er maar 1 rij lantarenpalen voor 4 rijstroken. De natuur er langs was super mooi.

Ik verwachte in Reykjavik bij een groot station aan te komen maar het was maar een klein gebouwtje.


Het busstation in Reykjavik

Vlakbij was een tankstation dus ik besloot het er maar op te wagen. Ik moest wel lachen want omdat ik praktisch nooit auto rij zou dat de eerste keer in mn leven worden dat ik ging tanken, en dat was dan meteen in IJsland in een brandertje.

Ik had telkens 2 handen nodig om de benzine flessen dicht te draaien of over te gieten in mn brandertje, maar telkens als ik de tankslang terug hing sprong de meter op nul. Ik denk als beveiliging voor als je niet alles tankte wat je betaalde. Ook kwamen er net bij mijn pomp en die er langs een auto staan. Die mensen keken nogal raar, vooral toen ik het water uit mn brandertje in de prullenbak goot. Volgens mij dachten ze dat het benzine was. Uiteindelijk zat alles onder de benzine en had ik waarschijnlijk 3x teveel betaald, maar alles zat wel vol. Daarna ging ik terug naar het busstation om na te vragen of mijn heen- en terugreis met de bus echt zou kunnen op de manier dat ik gepland had.

Toen ging ik opzoek naar de camping, ik wist ongeveer waar die zat maar kon hem in het begin niet vinden. Ik vroeg aan iemand of die wist waar de camping zat en ze zei dat ik de goede kant op liep en de bus kon nemen naar Largufrukipliduluk, ik ging toch maar te voet. Met de hulp van mn GPS had ik hem uiteindelijk gevonden, het was nog wel ruim een uur lopen.

Op de camping verkochten ze uiteraard colemanfuel voor mijn brandertje zodat ik voor niets getankt had. Daarna zette ik mn tent op en belde voor misschien de laatste keer naar huis. Volgens een kaart op internet was er namelijk alleen aan de kust bereik in IJsland. Daarna ging ik even snel eten en douchen, het water stonk naar rotte eieren. Dat deed blijkbaar al het warme water in IJsland omdat dat uit heet waterbronnen kwam.


Op de camping in Reykjavik

Ik was moe van alles wat er gebeurd was en zou er de volgende dag weer vroeg uit moeten om de bus te halen. Tijdens mijn hike in de Vogezen was er ook van alles waardoor ik moe en gestrest was, daardoor ga je dan automatisch nog langer door lopen en minder vaak eten omdat je dan onbewust het gevoel hebt dat je dan eerder ergens bent waar je kunt uitrusten. Uiteindelijk was ik toen na 8 dagen helemaal kapot (wat ook wel aan het verhaal te merken is).

Deze keer zou ik proberen te ontspannen en het zo comfortabel mogelijk te doen, anders waren 26 dagen echt veel te lang. Daarom had ik een goed matje en een tent in plaats van mijn bivakzak bij. Ook had ik zon goed mogelijk eten en een horloge bij zodat ik een vast ritme kon aanhouden. Als laatste had ik muziek en een blocnote bij zodat ik s avonds wat te doen had en mn gedachten van me af kon schrijven. Het verhaal van vandaag en gisteren zijn dan ook geschreven vanaf de camping en bushalte van Reykjavik.

Ongelofelijk dat ik dit alles had mee gemaakt en pas 1,5 dag van huis was.