Hike verhaal IJsland

Dag 8 : Alleen met de muggen

Vanochtend was ik weer rond 8 uur op weg. Rond half 12 had ik alweer 14km opzitten en hield even een langere pauze. Ik bedacht dat het vandaag misschien zou lukken om een hele dag niemand te zien, maar toen bedacht ik me dat dat eigenlijk al gelukt was, want sinds de man in de auto bij de rivier gisteren had ik helemaal niemand meer gezien.

Mn jas paste nu ook eindelijk in mijn rugzak dus kon ik s middags in mn T-shirt lopen. Ik liep vandaag de hele tijd door dezelfde droge heuvels als gisteren en dat begon wel een beetje saai te worden.





Een struik die door de harde wind weer terug de grond in was gegroeid







Tijdens fietsvakantie heb ik er in het begin altijd super zin in, maar naar verloop van tijd komen er steeds meer momenten dat je er geen zin meer in hebt en de laatste dag of 5 ben je alleen maar de kilometers aan het aftellen tot je weer thuis bent. Nu merk ik dat ook wel een beetje, rond een uur of 2 had ik er even niet zoveel zin meer in en zin om iedereen thuis weer te zien. Mn vader en moeder waren 2 weken voordat ik ging al op vakantie gegaan dus die had ik sowieso al meer als 3 weken niet gezien.




Na wat van het uitzicht genieten en muziek luisteren ging ik weer verder. De wegen waren in het begin nog aangegeven met wat paaltjes langs de weg maar de weg zelf was niet super duidelijk en er waren veel zijsporen waar gewoon iemand met zn jeep was afgeslagen. Hierdoor was ik al een paar keer tot het besef gekomen dat ik nog wel in de goede richting liep maar niet over de goede weg. Op een gegeven moment stopte de weg ook gewoon.

Ik volgde de weg via mn GPS maar er was helemaal niets van te zien. Ik dacht in de verte de weg te zien maar dat bleek een rivierbedding te zijn. Op weg daarnaar toe zag ik aan de horizon nog een auto over de grotere gravel weg een paar kilometer naar het oosten rijden. Shit toch nog iets van beschaving gezien. De weg die ik moest hebben stond op allebei de kaarten maar er was gewoon niets meer van te zien. De niet bestaande weg en de grote weg kwamen een paar kilometer verder samen dus ik besloot maar die kant op te lopen. Onderweg zag ik nog 3 paaltjes zoals die eerder langs de weg hadden gestaan maar van een weg was niets te bekennen.


De weg volgens de GPS, de paaltjes zijn nog wel te zien

Een halve kilometers van de grote weg af kwam ik bij een meertje en besloot daar maar te gaan slapen, ik zou morgen wel kijken wat ik met de route deed. Het plan was zoals ik gisteren al zei om nog een kilometer of 100 over de kleien weg te lopen, maar als er geen weg was werd dat moeilijk.

Rond het meertje was het in een straal van 50 meter kei zompig, in IJsland is op sommige plaatsen een rare soort klei grond die werkt als een spons.







Toen ik uiteindelijk mn tent op aan het zetten was kwamen de muggen in aanval. Het werden er steeds meer en toen ik mn matje op aan het pompen was dacht ik dat het regende, maar dat bleek getik van de muggen te zijn. Voor wie denkt dat ik weer eens overdrijf (ja jij Koen) is hier een foto.




Sommige staken nu ook, ik weer niet waarom ze op sommige plaatsen wel zaten en op sommige niet. Bij soortgelijke meertjes vanmiddag had ik er namelijk geen een gezien. In plaats van eerst uit te rusten zoals ik normaal deed ging ik maar vast koken zodat ik me daarna op kon sluiten in de tent. Na 2 dagen alleen cruesli, pindas en rijst was het tijd voor gehaktschotel. Terwijl ik die aan het koken was vielen er telkens muggen in, na de 5e eruit gehaald te hebben gaf ik het op en heb ik ze er gewoon doorheen geroerd.


Muggen met eten erdoor

Tijdens het koken hoorde ik telkens rare sisjes die uit mn brandertje leken te komen. Eerst hoopte ik dat er niet iets aan kapot was maar toen zag ik waar het geluid vandaan kwam: het waren muggen die in de vlam vlogen, heel het brandertje lag vol met kleine stukjes kool. Eenmaal in mn tent smaakte de gehaktschotel best goed. Het was een soort aardappelpuree met groenten, kruiden en stukjes vlees.

Op het moment waait het weer kei hard maar daardoor zijn de muggen weer een stuk minder erg. Toen ik net klaar was met eten hoorde ik ineens stemmen, ik dacht eerst dat ik al gek begon te worden maar het bleken twee hikers te zijn. Ze kwamen uit het noorden over de kleien weg die ik morgen wil pakken. Gelukkig bestaat die dus wel. Het was een Isralir met een Fransman en zijn vlak bij mijn tent gaan kamperen. Misschien verdelen de muggen zich dan.


Het kamp van de andere Isralir en Fransman

Het is wel echt grappig om zo in the middle of nowhere in een keer twee andere verwilderde hikers te zien. Ook bedacht ik me net iets, de hikers stonden toen ik ze zag precies waar ik net naar de wc was geweest, het Wc-papier was daar ook lekker uitgewaaid, dat moeten ze gezien hebben.

Zij vertelden dat ze eerst met zn 4en nog meer door de wildernis waren gegaan en in de buurt van een gletsjer ijsbergen hadden gezien en een nacht zelfs sneeuw hadden gehad. Toen ze hun spullen hadden staan ging ik nog even wat praten. Ze hadden een doos met eten naar Landmannalaugar gestuurd met de bus. Ik had ook overwogen zoiets te doen maar omdat ik thuis nog niet wist hoe goed dat werkte en ik geen zin had om midden in IJsland zonder eten te staan had ik dat niet gedaan. Hun eten zou morgen aankomen, maar het was nog 35km naar Landmannalauger. Daarom wilde de ene gaan hiken maar de andere wilde per se iedere kilometer lopen, ik zou ook liever een halve dag niets eten dan net niet alles gelopen te hebben. Ze vroegen ook of ik heel de route alleen ging hiken en ik vertelde dat ik normaal altijd met Bart op vakantie ging maar dat die nou niet mee ging omdat ie een vriendin had. De Isralir zuchtte meteen diep en keek me begrijpend aan, hij had zoiets duidelijk ook al een keer meegemaakt. Ik moest kei hard lachen, dit is veel gaver dan thuis met je vriendin op de bank zitten.

N 642709,4
W 0184757,8

27km