Hike verhaal schotland

Dag 1: De heenreis

De eerste dag moesten we vanaf Eindhoven naar Aviemore in Schotland. We hadden afgesproken de trein van half 10 te pakken naar Schiphol. Om kwart voor 10 was ik op station Eindhoven. Bram was er rond 10 uur ook, maar van Nic en José was nog niks te bekennen. Bram zei dat ze altijd net op tijd kwamen. Toen de trein kwam waren ze er nog steeds niet, dus stapten we maar zonder hen op de trein, als ze een trein later hadden kwam het ook goed.

Eenmaal op Schiphol gaven we de rugzakken af als ruimbaggage, en checkten we in. We liepen alle eettentjes af, want volgens Bram zaten ze vast ergens te eten als ze er waren. Een uur later belde José op dat ze aangekomen waren op Schiphol. José was bij de douane meegenomen naar een speciaal hokje, omdat hij er schijnbaar verdacht uitzag. Hij was half-Italiaans, half-Latino, maar volgens de douane zag hij er uit als een zwerver of moslimterrorist.

Onze vlucht zou origineel om 1 uur vertrekken, maar een week eerder kregen we een bericht dat het een kwartier eerder zou zijn. Bij het inchecken kregen we te horen dat de vlucht vertraagd was, maar dat ze nog niet wisten hoeveel. Omdat we lang moesten wachten bestelde Nic maar twee kroketten met brood, alleen hij kreeg twee keer twee kroketten met brood. Bram was blij, want nou kreeg ie gratis eten.

Daarna verdween opeens onze vlucht van de informatieborden. We liepen naar de gate waar we zouden moeten boarden. Daar aangekomen vertelden ze dat het vliegtuig binnen een half uur zou komen. Precies minder dan twee uur vertraging, waardoor we net geen korting kregen. Terwijl we stonden te wachten leunde Nic tegen een hekje. Er ging een alarm af toen het hekje open ging, dus iedereen keek wat er aan de hand was. Daarna lukte het hem binnen een half uur om nog twee keer het alarm van dat hekje af te laten gaan. Drie uur later dan verwacht konden we dan toch naar Edinburgh vliegen.

Er ging een bus naar het station in Edinburg, waar we snel waren. In Edinburgh ging Nic eerst een simkaartje kopen voor zijn telefoon, want dan kon hij goedkoop bellen. Hij moest één keer bellen, dus dat was wel nodig. Hij moest drie keer op en neer van de verkoper van het simkaartje naar het postkantoor, maar toen was het geregeld. Daarna gingen we in het winkelcentrum op zoek naar gasflesjes voor de brandertjes. Er zou een outdoor winkel zijn volgens Bram, maar die was er niet. Daarna vonden we al snel een tweede winkelcentrum, waar ook geen een winkel ze verkocht. Gelukkig was er wel een verkoper bij een standje die zelf laatst nog zo'n gasflesje had gekocht, en die de weg naar een outdoor en militaire winkel uitlegde.

Het was een paar kilometer lopen. Er zou een campingwinkel moeten zijn, en een outdoor-winkel vlak bij elkaar. De camping winkel vonden we niet. Om kwart voor 6 kwamen we aan bij de outdoor-winkel, die om half 6 dicht was. De gasflesjes zagen we staan door de raam, maar we konden ze niet kopen. Dan maar terug naar het treinstation.

Er zou ongeveer elk uur een trein gaan van Edinburgh naar Aviemore. Helaas was ook de trein vertraagd. We gingen nog een afscheidsmaal eten voor Nic, waar hij zijn voorlopig laatste hamburger kon eten. Daarna was het nog een half uur wachten tot we in de trein konden. Het was ondertussen bijna donker, dus tijdens de treinreis zagen we niet veel.

Toen we rond 10 uur 's avonds, vier uur later dan gepland, aankwamen in Aviemore was het al donker. Vlakbij het station in het dorpje was een tankstation. Dat was onze laatste hoop vandaag nog een gasflesje te kopen. Helaas verkochten ze ze sinds een half jaar niet meer. De volgende ochtend konden we er een kopen bij één van de drie outdoor-winkels in dezelfde straat.

Er zat niks anders op dan in het donker een kampeerplek te zoeken net buiten het dorpje, en de volgende ochtend terug te komen. We liepen iets meer dan een kilometer, en klommen toen over een hek. Daarna door een stukje moeras, en toen vonden we een goede plaats om die nacht te kamperen.