Hike verhaal schotland

Dag 6: terugreis

's Ochtends was het al vroeg licht. Net als alle andere dagen was het droog. Voordat we terug liepen naar het dorpje zetten we koffie op het brandertje. Vandaag hadden we helemaal geen haast, want de trein ging pas om 11 uur. Voordat we gingen dachten Bram en ik dat Jos&eaute; als eerste sachrijnig zou worden door het hiken. Het had allemaal heel erg meegevallen. Nic liet z'n sokken nog zien, die hij de eerste dag had aangehad. Die waren half rood van het bloed. José en Nic hadden bijna nergens over geklaagd. Alleen over Bram soms, dat ie te snel door liep. Maar nou waren ze al moe aan 't worden, en Bram was José aan 't uitdagen. Dus uiteindelijk gingen ze tijdens het inpakken van de tenten worstelen. Dat duurde niet lang totdat Bram op de grond lag.

In tegenstelling tot de eerste dag lukte het nu wel om met zijn vieren tegelijk op tijd bij de trein te zijn. We moesten nog meer dan een uur wachten, dan met de trein naar Edinburough, daarna met de bus naar het vliegveld, dan Amsterdam, en dan met de trein naar Eindhoven. Het zou nog de hele dag duren. Nic was van plan om in Edinburough nieuwe kleren te kopen voor in het vliegtuig.

De trein kwam aan, hij was bijna vol. Na twee stops konden we allemaal ergens zitten. Eenmaal in Edinburough kwamen we weer in het winkelcentrum waar we op de heenreis ook geweest waren. Ik kocht een klein flesje wisky, en Nic kocht drie kleine flesjes. Vanaf daar zochten we een Primark, zodat Nic nieuwe kleren kon kopen. José ging aan de andere kant van de weg op een bankje zitten, en hij leek precies een zwerver met zijn trainingsbroek en petje.

Vanaf Edinburough moesten we met de bus naar het vliegveld. Op de heenweg hadden we een retourticket voor de bus gekocht, maar Bram had z'n kaartje weggegooid, zodat hij kon vertellen dat je nooit zoiets van tevoren moest plannen. In de bus dronken we een flesje wisky van Nic op met z'n vieren, om te vieren dat we het gehaald hadden.

Op het vliegveld deed Nic zijn nieuwe outit aan van de Primark, die was 'awesome' volgens hem, maar hij zag er niet uit. Hij rook in ieder geval wel beter dan de rest van ons. In de rij voor het boarden begonnen er een paar mensen te klagen over de stank.

We hadden al van tevoren gezien dat er niet meer veel treinen van Schiphol naar Eindhoven gingen, omdat we laat in de avond aankwamen. Toen we geland waren gingen we zo snel mogelijk uit de trein, naar de bagage. We hadden nog drie minuten tot de één na laatste trein ging. Als we die mistten moesten we nog een uur extra wachten. De bagage kwam er eindelijk aan over de band. Maar zelfs als we nu alle bagage kregen zouden we het nog niet halen, want Nic kon niet zo snel lopen. Dus zeiden we dat hij maar vast naar de treinen moest lopen, en dat we zijn rugzak mee zouden nemen. We hadden allemaal onze tas, en Nic's tas kwam als laatste. Toen we die eenmaal hadden sprintten we door de gangen, en door het treinstation. Daarna renden we keihard de trap af. Beneden op het perron stond het vol met mensen. We zagen Nic nergens. José probeerde hem te bellen, maar hij nam niet op. Waarschijnlijk stond hij tussen de mensen. De trein kwam een minuut nadat we op het perron waren. We sprongen snel in de trein, gelukkig hadden we het gehaald.

De trein begon te rijden, en het perron was leeg, op Nic na, die we aan het eind van het perron in zijn eentje zagen staan. Met José spraken we de hele tijd Engels. Aan de andere kant van het gangpad zaten Nederlanders, die in het Nederlands begonnen te klagen tegen elkaar over de stank. Ik deed mijn kleine rugzakje open, en daar zat een regenjas in, toen zeiden die mensen 'gaat ie z'n slaapzak nou ook nog laten luchten'. De stank was ook best erg, omdat we al vijf dagen niet gedouched hadden. We belden Nic nog een keer, en nu kon hij wel opnemen. In Utrecht zou Jos&eaucte; een half uurtje op Nic wachten, zodat ze samen verder konden.

Daarna waren we snel in Eindhoven, en konden we naar huis.