Hike verhaal Vogezen

De nachttrein en dag 1 : De Gestapo, de douane, de politie en de wandel 4 daagse

Uiteindelijk na alles geregeld te hebben brak het grote moment dan aan, ik zou vertrekken. Ik had ongeveer 15 kilo bagage bij me, met daarin onder andere eten voor een week, mijn benzine brandertje met een extra fles benzine en lucifers EN een magnesium stick zodat ik zeker eten en vuur had wat er ook zou gebeuren. Verder had ik ook nog extra warme kleren en waterdichte kleren bij zodat deze zeker niet nat zouden worden en ik het zeker niet kou zou krijgen. Ondanks dat mijn legerkisten al hoog waren had ik ook nog gaiters bij zodat ik zeker geen koude of natte voeten kon krijgen van de sneeuw. Nee, mij kon niets gebeuren ik zou dan ook eten en drinken hebben, en het zou hoe dan ook warm en droog zijn…………..

Rond kwart voor 6 ‘s avonds stapte ik in de bus naar Eindhoven en van hieruit heb ik de trein gepakt naar Arnhem, waar de nachttrein zou vertrekken. Ik was volgens geheel Westerhovense stijl 2,5 uur te vroeg dus ging maar eens rond kijken op het “station”. Het station was eigenlijk geen echt station maar gewoon een hoop peronnen met wat overdekte loopbruggen van het ene naar het andere spoor. Er zat een man op een T-splitsing van een stel van die bruggen waaraan je vragen kon stellen. De man zat daar de hele dag naar het einde van zo’n tunnel te staren terwijl er 1 keer in de 3 uur iemand wat kan vragen. Ik weet niet zeker of hij eigenlijk nog wel leefde, ik vermoed dat hij alleen hersendood was. Hij deed me denken aan die ene man uit the matrix die de hele dag in zon hok met tv’s zit en verder niets van de wereld ziet.

Omdat ik zo lang moest wachten ben ik maar in zo’n wachtruimte gaan zitten die er op de elk perron 1 stond. Ik stapte naar binnen en je was in een keer helemaal afgesloten van de rest van de wereld en iedereen die er was zat gewoon stil voor zich uit te staren (de arme zielen hadden waarschijnlijk al heel lang niet meer gefietst).

Toen kwam er een vrouwtje binnen met de vetste vouwfiets die ik ooit gezien had, er zaten kleine skateboard wieltjes op de bagagedrager en als je hem opvouwde stond de fiets hierop en kon je hem aan het stuur vooruit trekken, na grondige inspectie kwam ik er wel achter dat het achterlicht nog wel verbeter kon worden, dat hing ongeveer 3 mm boven de grond als de fiets opgevouwen was en zou zeker ergens tegen kapot stoten na verloop van tijd.

Om de 5 minuten kwam er precies het zelfde verhaaltje op de luidsprekers over dat de dienstregelingen gingen veranderen, ik vermoed dat het een poging was van de robots in de matrix om via alle stations de wereldbevolking te hersenspoelen, aan de gezichten van de mensen op het station te zien lukte het zeer goed. Als het stukje van de dienstregeling niet door de luidsprekers kwam was het wel een of andere onzin over de treinen, ik hoorde dat er ook een trein naar Moskou ging, die moet ik ook nog eens pakken.

Ik ging na 2 uur maar eens kijken hoe dat nou zat met die treinen want die treinkaartjes waren zo onduidelijk als wat en bovendien stond mijn trein niet op het schema van de treinen die aankwamen. Gelukkig was ik niet de enige die er niets van snapte zodat er al iemand aan het uitleggen was hoe het nou eigenlijk zat. Later op de terug weg zou ik nog veel meer van die rare tickets krijgen, ze zaten vol met nummers en er stond alles op behalve het spoor wat je moest hebben en vaak ontbraken ook de vertrek tijden.

Ik zou op station W opstappen, ik zag wel G en in de verte heel ver weg H ik dacht het zal toch niet zo zijn dat dit station zo gruwelijk lang is. Dat was wel zo, het station was minstens een halve kilometer lang. Na een tijdje kwam de trein aan, deze bestond in het begin uit de duure wagons deze ware helemaal versiert van de buitenkant en knappe vrouwen stonden buiten de mensen op te wachten en te helpen met het inladen van hun bagage. Een stukje verder in het donker stond mijn wagon, het leek meer een goederwagon en dr stond een ouwe vent bij te wachten, hij sprak alleen Duits en wou m’n paspoort waarna hij gromde 175, 175, dat was alles wat die zei. Hierna ging ik dus mijn slaapplaats opzoeken. Deze was opzich nog redelijk luxe, het was een plank met dekens en je kon er redelijk comfortabel op slapen. Hier begon mijn “avontuur” pas echt.

‘S ochtends vroeg zou de wake-up service iedereen wakker komen maken, terwijl ik half wakker was kwamen er 3 mannen als een soort Gestapo het hok waar ik lag binnen gestormd waarbij er eentje met een zaklamp op m’n arm begon te tikken en PASPORT PASPORT!!! riep.

Ik dacht wat moet je nou klootzak je hebt m’n identiteitskaart toch, laat me rustig wakker worden. Toen hij voor de 3 keer wou tikken met z’n zaklamp zei ik tegen hem dat hij mijn identiteitskaart al had. Hierop schreeuwde ze met z’n 2en tegelijk STUDENTCARD, STUDENTCARD!!, met mijn slaperige kop zag ik dat ik de vorige avond perongeluk mijn OV-kaart ipv mijn identiteitskaart had gegeven omdat die man bij het instappen zon haast had. Ik gaf de vriendelijke man mijn identiteitskaart en nadat ze deze 5 minuten lang met zijn 3-en met een loep hadden bekeken kreeg ik hem weer terug. Zover de wake up service….

Toen kwamen we aan in Basel, vanaf nu zou ik alles zelf moeten regelen. Ik moest gruwelijk pissen dus ging opzoek naar een WC, er was een gigantische WC ruimte waar je ook kon douchen, deze was van Mc Clean maar had niets met Mc Donalds te maken. Je moest hier wel gruwelijk veel betalen, omdat ik echt moest besloot ik dat dan maar te doen, alleen het apparaat pakte mijn geld niet. Na 10 keer opnieuw het geld er in gestopt te hebben schoot me in een keer iets te binnen, ik was in Zwitserland, hier doen ze eigenwijs niet mee met de EU en de euro.

Dit betekende dat ik niet naar de WC kon, dan maar snel uit het station en daar een plek zoeken.

Gelukkig was er wel een gigantisch 10 sterren restaurant hotel waar ik als ik met mijn rugzak dwars door het restaurant zou lopen naar de Wc kon, dat heb ik dus maar gedaan en gelukkig was het niet druk in het restaurant.

Daarna moest ik met de trein naar Mulhause in Frankrijk, dit ging niet want de treinen reden niet de grens over terwijl op de borden aangegeven stond dat ze dat wel deden.

Daar heb ik toen dus maar de tram gepakt tot aan de grens tussen Zwitserland en Frankrijk.

Ik wou van hieruit dan te voet naar het treinstation in Frankrijk lopen en daar verder gaan met de trein. Terwijl ik aan het lopen was kwam ik langs de douane post. Hier stond een man buiten en het eerste wat hij vroeg was of ik meer dan 10.000 euro opzak had, ik zei dat ik dat niet had en toen vroeg hij of ik cocaïne bij had en of ik even mee naar binnen wou gaan.

Daar hebben ze toen met 4 mensen van de douane heel mijn spullen tot het kleinste vakje helemaal doorgezocht en mij gefolieerd, ze vergaten alleen wel de helft van de zakjes in mijn jas en de grote zak in de “klep” van mijn rugzak. De man vroeg ook nog 3 keer of ik in het leger zat omdat ¾ van de spullen die ik bij had van het leger waren. Daarna vroeg hij welke opleiding ik deed en wat ik in Frankrijk kwam doen. Nadat ik hierop geantwoord had en ze niets hadden gevonden in mijn spullen mocht ik me weer aan kleden. Die man snapte niet dat ik alleen op vakantie was en vond het wel verdacht dat ik allemaal leger spullen had, het feit dat ik een scheikunde studeerde hielp ook niet echt. Hij vond berghaus wel een goed merk. Nadat ze klaar waren gingen ze verspreid in de kamer staan en zeiden niets, ik vroeg of ik dan kon gaan waarop ze op zo’n toon van “ja ik vertrouw het voor geen meter maar we kunnen niets vinden” ja zeiden. Mijn “vakantie” begon al goed.

Hierna ging ik dan maar opzoek naar het station waarvan ik dacht dat het logischerwijs net over de grens zou liggen zodat je in een keer door kon vanuit Zwitserland.

Dit bleek niet zo te zijn en na een uur naar het station gezocht te hebben in die stad besloot ik om maar gewoon naar Mulhause te lopen dit was immers maar 20 kilometers ofzo en dat zou sneller zijn dan wanneer ik hier nog 3 dagen naar het station zou moeten zoeken.

Ik moest naar het Noorden en besloot om maar gewoon die kant op te lopen. Na een tijdje zag ik dat de snelweg naar Mulhause ook die kant in ging en ik wist dus vrijwel zeker dat ik goed zat. Na een kilometer of 7 gelopen te hebben ging ik even in een zijweggetje zitten om uit te rusten. Toen stopte er een politie auto, ik dacht fijn eerst de Gestapo dan de douane en nou dit weer. De agent vroeg of er iets aan de hand was ik zei dat alles goed was en toen wou hij weer gaan maar omdat ik niet 100% zeker dat ik de goeie kant op ging vroeg ik toch nog maar even of dit de goeie kant naar Mulhause was. De agent keek even heel moeilijk alsof hij na moest denken of dit de beste weg was of dat er nog een beter was daarom zou ik van “roughly” waarop de agent zei “for walking… yes”. Ik dacht mooi ik zit goed dan is het nog een kilometer of 10 en dan ben ik in Mulhause. Een paar uur later nadat ik al zeker 15 kilometer had gelopen stopte er een boswachter ik dacht fijn wat nu weer. De man vroeg waar ik naar toe moest ik zei naar Mulhause, hij zei dat de ongeveer 40 kilometer de andere kant op was. Fijn, het zat weer lekker mee. De politie agent had blijkbaar gelogen en had me, waarschijnlijk omdat ik er nogal verdacht uitzag, de verkeerde kant opgestuurd, de klerelijer.

Hierna kon ik dus weer terug lopen en toen ik weer bijna terug was in de stad bij de grens en dus al 30 kilometer gelopen had stopte er (weer) een auto en er stapte een man uit die vroeg wat er aan de hand was, hij had me ‘s ochtends al de andere kant op zien lopen. Ik vertelde wat er gebeurd was waarop hij me een lift naar Mulhause aanbood want hij moest toch die kant op. Ik dacht het kan toch niet erger dus gooide mijn rugzak in zijn auto en reed met hem mee. Tegen alle verwachtingen in reed de auto niet meteen ergens de bosjes in waarbij de man de deuren opslot deed en zei dat ie mij wel een knappe jonge vond, maar begon rustig te praten over wat ik ging doen. Dit was wel gezellig hij zei alleen dat ik beter niet diep de Vogezen in kon gaan omdat het daar ‘s winters echt koud was. De man zette mij bij het station in Mulhause af en vanuit hier pakte ik zonder verdere problemen de bus naar Thann. Hier liep ik door richting de bossen waar de route begon, er reed weer een politie auto voorbij waarop ik maar snel doorliep voordat het donker werd. Anders kon ik weer uitgaan leggen waar ik van plan was te gaan slapen en ik denk niet dat die agenten “in de bossen” een goed antwoord hadden gevonden.

Even later kwam ik aan bij het pad dat vanuit Thann richting de GR5 wandelroute liep.




Hierna kwam ik echt in de bossen en omdat het toen al zo goed als donker was wou ik snel een goede slaapplek zoeken. Dit was de eerste keer dat ik echt helemaal alleen ‘s nachts in een bos was en het zou ook de eerste keer worden dat ik er alleen in ging slapen. Het was in het begin wel even een apart gevoel om alleen de donkere bossen in te lopen maar het was niet zo eng en ongemakkelijk als ik verwacht had.

Na een tijdje lopen was ik had ik een goede plek om te slapen gevonden op een helling boven het pad ik besloot voordat ik de helling op liep nog even naar huis te bellen. Toen ik aan het bellen was zag ik in een keer iemand met een zaklamp schijnen, die woonde waarschijnlijk in een van de hutjes langs het pad waar ik zojuist langs gelopen was. Dit was niet echt fijn want ik was inmiddels wel toe aan wat slaap en had geen zin in nog meer problemen na de politie en douane. Omdat ik niet door de telefoon uit kon leggen waar ik was en dat er iemand met een zaklamp aan het schijnen was rafelde ik het gesprek maar snel af zodat ik op kon hangen.

Hierna ben ik nog wat verder doorgelopen waarna ik op de helling van de berg waar het pad tegenop liep gaan slapen. Dit was opzich wel een goede plek behalve dan dat hij op een helling van ongeveer 40% stond waardoor ik mijn bivakzak tegen een omgevallen boom moest zetten omdat ik anders honderd meter lager wakker zou worden.

Ik wou de eerste dag rustig aan doen zodat mijn voeten en mijn rug rustig aan het hiken konden wennen. In plaats daarvan had ik meteen al meer als 30 kilometer gelopen en zaten mijn voeten al onder de blaren, gelukkig viel het met mijn rug nog wel mee.