Hike verhaal Vogezen

Dag 2 : Le Grand Ballon

‘S nachts heb ik in een of andere rare op gefrommelde houding half onder de tak waar m’n bivakzak tegen aan steunde gelegen. Dubbel gevouwen met een boom op me is nou niet bepaald mijn favoriete manier slaaphouding, maar het was wel te doen en ik had ook absoluut geen last gehad van de kou terwijl ze ‘s nachts -9 voorspeld hadden. Toen ik uit mijn slaapzak kwam was het wel koud. Ik heb dan ook snel mijn kleren aan getrokken en wat koeken naar binnen geduwd. Hierna ging ik mijn spullen in pakken, dit ging opzich best goed ik moest alleen wel af en toe stoppen om mijn handen wat op te warmen en opletten dat mijn spullen niet via de helling naar beneden zouden rollen. Hierna daalde ik van de helling af waarbij ik de blaren op m’n voeten al goed voelde.

Ik zou vandaag richting de Grand Ballon lopen, dit is met 1424 meter de hoogste berg van de hele Vogezen. Ondanks dat er op internet stond dat er op sommige plaatsen in de Vogezen al 60cm sneeuw gevallen was scheen de zon en lag er nog geen sneeuw in de buurt van Thann. Dit vond ik opzich niet erg want dan kon ik eerst wat aan het lopen wennen voordat ik ook nog door een halve meter sneeuw zou moeten kruipen.

Na een tijde lopen kwam ik langs een van de vele hutjes in de Vogezen welke door de Vogezen club neer gezet waren. Er waren mensen in de hut, toen ze mij van ver aan zagen komen over het pad gingen ze snel naar binnen en deden de deur dicht. Wat een vrolijke begroeting zo vroeg op de ochtend. Ik liep maar gewoon waarna ik bij een tafeltje bij een mooi uitzicht uitkwam, hier heb ik nog wat foto’s van gemaakt en ook nog een paar foto’s van de ijskristallen op het bankje.










Hierna ging de route langzaam aan steeds verder omhoog waarbij er eerst hier en daar langzaam plekjes met wat sneeuw lagen, welke daarna steeds groter werden tot alles bedekt was met een steeds dikker wordende laag. Tijdens de klim die toch wel een uur of 3 duurde scheen de zon de hele tijd en had ik het door het klimmen en de zon ontzettend warm. Dat was wel raar want ik had eerder verwacht dat ik de hele tijd bij -15 in een sneeuwstorm zou staan, en niet dat ik me kapot zou zweette van de hitte.

Toen ik hoger en hoger kwam stond ik op een gegeven moment tot mijn knieën aan in de sneeuw dit was wel leuk om een keer mee te maken, het was alleen wel zwaar lopen omdat je tijdens het lopen in ieder geval al 15 kilo mee (bergop) moest tillen en nu ook nog constant met je benen door de sneeuw moest ploegen.

Na een tijdje kwam ik aan bij de Collet Molkenrain met daarop refuge Molkenrain, wat eigenlijk een compleet huis was wat er door de Vogezen club neer gezet was.

Er was bij het “huis” ook een drinkbak waar constant water in stroomde, dit was wel fijn want dat betekende dat ik mijn thermosfles weer bij kon vullen zonder dat ik sneeuw zou hoeven te smelten. Het water was wel maar net boven het vriespunt maar na het klimmen was dat wel lekker fris. Vanaf deze berg kon ik de Grand Ballon met daarop het bekende weer station goed zien













Hierna daalde ik aan de andere kant van de berg af om richting de Grand Ballon te gaan.

Na een tijdje kwam ik op een verharde weg uit en daar stond aan gegeven dat de Grand Ballon nog 3 uur en 50 minuten lopen was, dat betekende dat ik er rond de avond aan zou komen. Langs de weg lag ook een oorlogskerkhof met 30.000 doden. Het was jammer dat ik die niet gezien had voordat die gast van de douane vroeg waarom ik niet in het leger zat want dit was wel een van de vele goede redenen om niet in het leger te gaan.

Ik heb de weg toen lange tijd gevolgd en ben voordat ik bij de voet van de Grand Ballon aan kwam maar 1 auto tegen gekomen, die bleek later ook opweg te zijn naar de Grand Ballon.

Bij de voet van de Grand Ballon was het wel wat drukker en ondanks dat ik al een flink stuk geklommen had was het vanuit daar nog een kilometer of 7 lang klimmen met een stijgingspercentage van gemiddeld ongeveer 8%.

Ondanks dat het niet heel lang meer licht zou zijn begon ik toch aan de klim en ik was van plan om dan aan de andere kant van de berg ergens op de helling een slaapplek te zoeken.

De eerst kilometers gingen best goed. Er keken wel wat mensen raar naar gast met die gigantische rugzak, maar dat ware allemaal van die saaie dagjes mensen die met de auto gingen. Toen ik nog een paar kilometer moest was ik helemaal kapot en had ik honger, maar het begon al te schemeren dus ik moest door lopen. Toch stopte ik nog even snel om deze foto’s van de Alpen en van de sneeuw te maken.
















Hierna kwam ik al snel echt diep in de sneeuw, maar gelukkig was de weg zelf sneeuwvrij dus kon ik nog redelijk door lopen. Het viel alleen wel op dat bijna iedereen naar beneden ging en ik naar boven. Na een tijdje stopte de weg en moest ik via de wandelroute verder door een 50cm dikke laag sneeuw. Dit liep heel zwaar en ik kwam dan ook nauwelijks vooruit.

Hierna kwam ik bij een uitgezet wandelpad rond de top. Vanuit daar was het nog ongeveer 500 meter lopen, maar door de sneeuw heeft dat zeker nog een uur geduurd. Het werd steeds donkerder en ik werd steeds hongeriger.

Toen kwam ik eindelijk bij “the summit” aan kwam was het al donker en was er niemand meer op de berg behalve een paar mensen in het weerstation wat er stond. Omdat ik bijna echt moest eten voordat ik verder ging ben ik om te schuilen voor de wind achter een standbeeld helemaal alleen op 1424 meter hoogte met uitzicht over de Alpen en de ondergaande zon mijn eten klaar gaan maken, dit was het lekkerste eten wat ik ooit gegeten heb en het was echt gaaf om daar alleen te zitten.

Terwijl ik aan het bakken was hoorde ik wel wat stemmen bij het weerstation vandaan komen en ik heb er ook wat mensen binnen gezien, of ze mij gezien hebben weet ik niet maar waarschijnlijk wel want het vuur van mijn brandertje viel natuurlijk wel op.

Het maakte me op dat moment helemaal niet uit of ik betrapt zou worden of niet want, of ze lieten me zitten wat goed was, of ze vroegen of ik binnen kwam zitten wat goed was, of ze belden de politie die me op het bureau binnen lieten zitten wat ook goed was.

Hierna daalde ik af via de weg aan de andere kant van de berg, na een tijdje over de besneeuwde weg gelopen te hebben besloot ik om maar gewoon via de helling zelf naar benden te glijden, dat was wel leuk en ging best goed.

Hierna ben ik een fatsoenlijke slaapplek gaan zoeken maar die was er absoluut geen, toen heb ik mijn bivakzak maar gewoon op een halve meter losse sneeuw opgezet zodat ik de hele tijd wegzakte tijdens het opzetten en slapen. Ik had ook nog geprobeerd om naar huis te bellen maar ik had geen bereik. Toch heb ik nog wel redelijk goed geslapen en ik heb het ook niet echt koud gehad.