Hike verhaal Vogezen

Dag 3 : Hell on earth

‘S ochtends werd ik wakker helemaal alleen in the middle of nowhere in een kuil in de sneeuw. Dit is het uitzicht wat ik had:













Het uitzicht was echt mooi en het had wel had om zo alleen in de natuur wakker te worden, dit was wel een van de redenen waarom ik op winterhike was gegaan.

Toen kwam het moment dat ik mijn spullen in moest gaan pakken hierbij moest ik wel oppassen want ik kon mijn spullen natuurlijk niet op de sneeuw leggen omdat alles dan nat zou worden. Daarom moest ik alles op mijn bivakzak zelf inpakken terwijl daar ook mijn spullen inlagen en ik de hele tijd wegzakte in de sneeuw. Dit was niet echt handig maar met wat moeite werkte het wel. Ik had al gezien dat mijn schoenen bevroren waren, ik had al op internet gelezen dat dat kon gebeuren en hoe irritant dat was, maar op dit moment kon ik er nog wel om lachen want ik had zoiets nog nooit gezien.

Mijn schoenen waren bedekt met een dikke laag ijs en zo hard als staal, ik kon ze vrijwel niet buigen en ze waren ook ijs en ijs koud.

Toen kwam dus het moment dat mijn voeten in die bevroren klompen leer moesten, fijn.

Ik probeerde maar gewoon mijn voeten er in te duwen maar verder als mijn tenen kwam ik niet echt. Toen heb ik maar geprobeerd om mijn voeten er steeds verder in te duwen en ze wat warm te wrijven. Langzaam maar zeker kwamen mijn voeten er steeds verder in maar het ging maar heel langzaam, waarbij ik omdat het zo stroef ging ook meteen de helft van de haren op m´n voeten er mee uittrok. Uiteindelijk schoot m’n voet op zijn plaats.. nu de andere nog. Het heeft meer dan een uur geduurd om mijn schoenen aan te trekken maar uiteindelijk was het toch gelukt. Niet dat mijn schoenen nu ontdooit waren, ze waren nog steeds een brok ijs.

Ik had gisteren avond dan wel wat gegeten maar had nog steeds honger omdat ik de laatste dagen veelte weinig had gegeten en gedronken. Daarom besloot ik om maar eens een flinke kom warme soep te zetten en wat sneeuw te smelten zodat ik kon eten en drinken. Ik pakte mijn brandertje en de lucifers en toen ik het brandertje aan wou steken bleek dat mijn lucifers, hoewel deze in mijn waterdichte jas zaten, toch vochtig waren geworden, waarschijnlijk van binnenuit door de zweet ofzo. Hierdoor was het strijkvlak van het luciferdoosje helemaal prut geworden en kon mijn brandertje dus niet aansteken. Gelukkig had ik, goed voorbereid als ik ben, ook nog een magnesiumstick bij me. Ik kon hem alleen nergens vinden en was bang dat hij er bij de controle van de douane uit m'n rugzak gevallen was.

Dan maar niet eten en drinken, ik had nog een paar koeken die ik nog snel op at en hierna liep ik maar aan.

Er lag hier overal nog steeds veel sneeuw maar na een paar kilometer werd het wat minder en kwam er een echt pad met “maar” 10 cm sneeuw erop. Helaas zat het ook vol met ijs waardoor ik constant viel.

Hier waren gelukkig wel wat riviertjes waaruit ik kon drinken en ik had ook weer bereik zodat ik naar huis kon bellen, behalve de honger viel het dus nog wel mee.






















Uiteindelijk kwam ik na een heel eind lopen bij iets van beschaving uit, er was een stuwmeertje met een weg er langs.
















Op dit punt was ik helemaal verhongerd aan het raken en ik begon ook steeds meer dorst te krijgen. Toen kwam moest ik daarna een heel stuk klimmen, in het begin ging het best goed maar daarna kwam ik bij de helse open besneeuwde plekken die ik later nog meer tegen zou komen. Hier moest je dan terwijl je constant wegzakte in de sneeuw met 15 kilo op je rug tegen een helling omhoog klimmen waardoor je het super warm kreeg en omdat de zon scheen en de sneeuw alle zon weerkaatste kreeg je het nog warmer en zwete je je eigen helemaal kapot. Nou is dat normaal niet zo erg want dan kun je gewoon wat kleren uit trekken, maar daar ging dat nergus omdat je omdat je dan bijvoorbeeld je schoenen en broek uit moest trekken om je thermo broek uit te doen. Maar dan zou je dus bij – 6 ofzo in je boxershort met je blote in de voeten in de sneeuw moeten gaan staan. En dan zou je het nooit meer warm krijgen en zouden je voeten half afsterven. Daarom moest ik dus gewoon door lopen wat ongelofelijk zwaar en warm was waardoor ik om de 20 meter of zo een paar minuten moest uitrusten omdat ik helemaal geen energie meer had omdat ik vrijwel niets te eten had. Ik heb denk ik wel ongeveer een uur over de laatste 500 meter gedaan en toen ik boven aan kwam zag ik nog 2 of 3 mensen langlaufen, dat waren behalve een auto die ik over de weg had zien rijden de enigste mensen die ik die dag gezien had. Daarna werd het donker en moest ik niet meer klimmen waardoor ik het snel koud kreeg terwijl ik helemaal bezweet en uitgehongerd was en inmiddels had ik ook enorme dorst.

Na nog een paar honderd meter door de sneeuw gelopen te hebben en terwijl ik helemaal misselijk werd van de dorst en de honger besloot ik om dan maar wat sneeuw te eten en wat muesli te eten want verder had ik alleen nog maar pannenkoekenmix, macaroni en spaghetti bij en dat zijn allemaal dingen die je niet echt kunt eten zonder water (en hitte). De muesli zelf eten ging niet echt want daar droogde ik alleen maar verder van uit dus ik besloot om maar alleen de vruchtjes en de krenten uit de muesli te eten.

Daar zat ook niet veel energie in maar het was beter als niets. Ik voelde me op dit punt alleen wel helemaal ziek en misselijk en had het gevoel dat ik over moest geven omdat ik helemaal klam, moe, uitgehongerd en verdorst in de kou zat. Ik was toen ook precies op het zwaarste en het meeste afgelegen stuk van mijn hele tocht. Ik besloot om mijn spullen nog een keer helemaal goed door te zoeken naar mijn magnesium stick, maar weer kon ik hem niet vinden. Ik begon er al aan te denken dat als het niet snel beter ging ik misschien zelfs 115 zou moeten bellen want er was gewoon helemaal niets in de buurt en ik moest echt wat eten en drinken. Terwijl ik de krenten uit de muesli zat te eten bedacht ik dat ik misschien als ik het kouder zou krijgen mijn warmte deken om moest doen totdat ik een slaapplek had gevonden

Toen kreeg ik bekant en hartaanval, MIJN WARMTE DEKEN!!!, dat zat in een apart plastic zakje verpakt en misschien had ik daar mijn magnesium stick wel bij gedaan. Snel pakte ik deze uit mijn zak maar hier bleek hij ook niet in te zitten, op hetzelfde moment zag ik dat mijn magnesium stick in het doosje van mijn pleisters zat welke ik samen met het warmte deken uit mijn jas zak had gehaald. EINDELIJK zou ik weer iets kunnen drinken en wat eten klaar kunne maken, niet alleen nu, maar ook de rest van m’n hike.

Met mijn laatste krachten liep ik nog een stukje verder over het pad opzoek naar een vlak stuk om mijn bivakzak neer te leggen, dit kon ik niet vinden dus na ongeveer 100 meter gelopen te hebben besloot ik om dan maar gewoon op het pad zelf te gaan slapen, er was daar toch niemand. Ik zette mijn spullen op en smolt ondertussen wat sneeuw. Dit duurde door de kou enorm lang en ik zou zo nooit pannenkoeken kunnen bakken omdat dat veels te lang zou duren en het brandertje nauwelijks warm genoeg werd om echt goed te bakken. Daarom besloot ik om maar macaroni te gaan eten, dat was ook lekker (niet dat dat er toe deed, ik had op dat moment praktisch alles gegeten). Ik pakte het zakje macaroni en keek hoe je het klaar moest maken, “voeg 150ml water en de macaroni toe”…….huh…. nog een keer lezen “voeg 150ml water en de macaroni toe”…. hmm macaroni toevoegen… macaroni aan de macaroni toevoegen???.....hier klopt iets niet… aaah ik zie het al… dit is mix voor de saus… fijn.

Ik had thuis nog goed gekeken dat er duidelijk mix voor macaroni opstond en niet mix voor saus want bij de honig en c1000 pakjes stond er op de mix voor saus “mix voor saus” en bij de mix voor macaroni “mix voor macaroni” maar nee bij Knorr doen ze het weer andersom.

Fijn dat betekende dus dat ik niets had aan de 4, 2persoons pakjes macaroni en spaghetti die ik bij had als eten voor de rest van de week.

Ik kan natuurlijk ook alleen de saus eten maar dat is voor 99% water en al zou ik ook maar een beetje genoeg voedingswaarde daar uit willen krijgen zou ik een halve liter saus op moeten eten. De pannekoekenmix ging ook niet echt want deze zou ik dan ook rauw opmoeten eten want pakken ging echt niet bij die temperatuur. Dit zou nog wel wat voedingswaarde verschaffen maar ik was al misselijk van het weinig eten en als ik dan ook nog van die lauwe kots op ging eten zou het er niet veel beter op worden. Ik had nog muesli dus ik besloot om deze maar te gebruiken als eten en als deze op was dan de pannenkoekenmix en daarna de saus op te eten. Ik gooide snel een berg muesli in het water, ik bleek veelste veel sneeuw gesmolten te hebben. Gelukkig had ik nog een zakje met appelmoes poeder bij, dit gooide ik er dan maar doorheen om het wat aan te dikken. Toen het een beetje warm was gooide ik snel de muesli met appelmoes naar binnen welke kei smerig smaakte omdat de sneeuw vol met een of ander poeder van de dennenbomen zaten maar het was (een stuk beter) als niets. Hierna ging ik snel slapen, ik zou morgen wel weer zien hoe ik me hier nou weer uit ging redden en hoe ik aan eten zou komen voor de komende dagen.