Hike verhaal Vogezen

Dag 4 : Le Petit Ballon

De volgende dag werd ik wakker en besloot ondanks dat ik midden op het pad lag toch niet te gaan haasten want het kon me niet echt schelen als iemand me zou zien.

Terwijl ik mijn spullen inpakte besloot ik om nog wat muesli en soep te maken en mijn thermosfles te vullen met water. De muesli en soep waren net als de avond van te voren weer ontzettend smerig en het water was nog veel erger, het smaakte ook niet naar dennennaalden maar had een soort benzine smaak.

Daarna ging ik weer verder door de sneeuw dat was nog steeds zwaar maar nu ik wat gegeten had ging het wel weer wat beter. Om te laten zien hoe veel sneeuw er lag en hoe ver ik er bij iedere stap in wegzakte heb ik deze fotoís nog gemaakt:










Hierna kwam ik door en natuurgebied waar je eigenlijk niet doorheen mocht in deze tijd van het jaar. Dat was wel mooi, eerst was het gewoon een mooi verwilderd bos en daarna kwam ik hoger en werd het een dik dennenbos waar ik deze fotoís nog gemaakt heb:










Hier liep ook ergens een riviertje door waar ik snel mijn water ververst heb want die gesmolten sneeuw was echt niet te drinken. Daarna kwamen er naarmate ik hoger kwam steeds minder bomen en steeds meer sneeuw. Uiteindelijk kwam ik op de top van een Coll uit waar ik nog even uitrustte en van het uitzicht genoot.



















Hierna ging het pad een stukje naar beneden en daarna was er nauwelijks nog een pad maar voor zover het er was ging het de Petit Ballon op. Dit was heel stijl en omdat ik de afgelopen paar dagen niets anders had gegeten dan wat koeken en muesli was het heel zwaar.

















Op de top aangekomen zag ik precies aan de andere kant van de berg een stadje liggen op ongeveer 7 km afstand. Verder was er geen stadje te zien, ook liep er verder nog maar 1 pad naar beneden maar dat liep ongeveer dezelfde kant op als ik vandaan kwam. Het stadje voor me moest dus Munster zijn. Ik begon aan de afdaling die enorm lang bleek te duren, het ging en ging maar door naar beneden en ik begon last van mijn knieŽn te krijgen maar er was eten in dat stadje dus ik moest het halen. Na een paar uur afgedaald te heben kwam ik dan eindelijk in het dorpje aan.

Hier ging opzoek naar een winkeltje dat bleek er niet echt te zijn wel was er een klein marktje aan de gang vanwege kerst waar alle 10 inwoners van het dorp waren en om een of andere onverklaarbare reden keken ze helemaal niet raar op toen ik er aan kwam.

Toen kwam ik er achter dat het dorpje eigenlijk uit 2 delen bestond, het grootste deel lag aan de andere kant van de weg. Hier zag ik al snel een pizza kraam staan en er was ook een restaurant, ik moest nu alleen nog pinnen want ik had bijna geen geld meer opzak. Gelukkig was er een bank er zat alleen geen pinautomaat aan. Ik liep naar de balie toe waar die mensen gelukkig wel raar opkeken. Ik was er niet echt zeker van of het wel een bank was want het zag er niet zo uit zeker omdat er geen pinautomaat was. Ik zat na te denken hoe ik het beste kon vragen hoe ik er kon pinnen want ik kon niet ďechtĒ pinnen omdat er geen automaat was dus ik besloot om maar gewoon te beginnen met te vragen of het wel een bank was. Dat was het, wat een geluk. Ik zwaaide wat met mijn pinpasje en zei dat ik 50 euro wou opnemen. De mevrouw achter de balie keek of dit kon, en zei dat dat niet ging met het soort pasje dat ik had. Wat een geluk weer. Ze zei dat er wel een pinautomaat in Buhl zat. Ik liep weer naar buiten en besloot om te kijken waar Buhl dan wel lag, dit lag 25km van Munster af. Ik had al wel door dat dit geen Munster was maar waar was ik dan wel. Ik was in Lautenbach, fijn dat lag helemaal precies de verkeerde kant op. Hoe kon dat nou weer dit was de enigse weg die van de Petit Ballon afliep. Dan eens kijken waar Bul ligt, dat ligt nog 10 km verder de verkeerde kant op, fijn. Ik besloot om maar een blikje cola uit een automaat te kopen want dat was ongeveer het enige wat ik op dat moment kon betalen.

Ik besloot om maar meteen weer snel terug de goeie kant op te lopen want als ik richting Buhl zou lopen zou ik het eind punt van mijn route nooit halen en zou ik in Munster al op de bus moeten stappen en veelste vroeg thuis moeten komen want verder was er geen stad in de Vogezen. Bovendien was het feit dat ik geen eten en drinken had natuurlijk geen reden om van mijn plan af te wijken. Als je kapot bent moet je natuurlijk nog steeds niet te snel opgeven, ook al is die mogelijkheid er, anders maak je nooit iets mee.

Daarna ging ik dus, terwijl het al donker begon, te worden weer terug naar de goede route en dus richting de Petit Ballon. Na een paar kilometer was ik weer terug in de bossen, maar toen ik van de weg afging om via een ander pad de bossen in te gaan stopte er een auto, ik sprong snel de bossen in en hoopte dat het geen politie ofzo was. De auto bleef er een paar minuten staan, toen stopte er nog een auto. Daarna reden ze allebei weer verder, de automobilist moest waarschijnlijk gewoon de weg weten maar ik wou nu echt niet betrapt worden. Hierna kwam ik een riviertje tegen en kon ik mijn thermosfles weer vullen.

Daarna ging ik een slaapplek zoeken, ik zat nog steeds op een groot bospad waar regelmatig autoís over reden. Daarom liep ik verder, maar toen kwam ik bij een huisje uit met een grootstuk bos als tuin eraanvast. Ik besloot om er maar gewoon doorheen te lopen maar toen bleek er nog een huis met een tuin achter te liggen, en nog een, en nog een, en nog een. Uiteindelijk kwam ik bij een stukje wat tussen een losse stukken prive bos in zat en waar er een vlak stuk in de helling zat. Dit was het eerste echt vlakke stuk wat ik in mijn hele hike gezien had en ik besloot hier dan maar te gaan slapen. Dit zijn nog wat fotoís van de slaapplek die ik de volgende ochtend gemaakt heb: