Hike verhaal Vogezen

Dag 7 : Langlaufen zonder skiís en naar huis??

De volgende dag werd ik wonder boven wonder weer wakker, het was redelijk warm in mijn slaapzak maar buiten nog niet een klein beetje. Na wat gelegen te hebben dwong ik me eigen dan toch maar om er uit te gaan. Mijn schoenen bleken ondanks dat ze in mijn bivakzak lagen toch helemaal bevroren te zijn, zo erg had ik het nog niet gehad, er zat zelfs een dikke laag ijs omheen.

Ik pakte mijn matje en slaapzak maar vast in en daarna ben ik gaan eten terwijl ik probeerde mijn schoenen aan te trekken. Dit lukte voor geen meter en na een half uur besloot ik ondanks dat het misschien te zien was vanaf het langlaufpad mín brandertje te pakken en daarmee mijn schoenen te ontdooien. Helaas deed mijn brandertje praktisch niets. Hij brandde af en toe wel een beetje maar omdat het zo koud was verdampte de benzine maar amper ging hij telkus weer uit. Als ik hem af en toe weer aan zou steken zou het brandertje vanzelf wel op warmen en dan weer beter werken maar daar had ik allemaal geen zin in dus ik besloot maar gewoon verder te gaan met mijn voeten in mín schoen te duwen. Ik ben uiteindelijk een uur en een kwartier bezig geweest maar toen had ik ze toch aan.

Hierna ging ik verder met het volgen van de weg, dit duurde nog een heel eind en smiddags kwam ik dan ook pas aan bij nog meer ski pistes. Vandaaruit moest ik naar een andere coll toe, na een tijdje kon ik kiezen tussen over de coll naar een dorpje toe gaan of rechtstreeks naar het dorpje gaan. Ik besloot om maar gewoon rechtstreeks te gaan want ik had echt geen zin meer in nog meer klimmen.

Ik kwam hierna langs een aflopend weilandje waar een vader met zín kinderen zat te sleeŽn. De vader zat de hele tijd paniekerig naar mij te kijken alsof hij verwachte dat ik ieder moment zijn kinderen ging ontvoeren dus ik liep maar snel door.

Even later kwam ik nadat ik de route naar het stadje gevolgt had op een grote weg uit waar je absoluut niet langs kon lopen, ik besloot maar een dwars doorsteek te maken en toen ik net een stukje van de weg af was zag ik een politie auto in de richting waar ik vandaan kwam rijden, er was verder niet echt iets te doen dus het zou goed kunnen dat die vent die gebeld had want ald ie fransen reageerden of kei vriendelijk van leuk da je da aan het doen bent of alsof ik een losgeslagen psysisch gestoorde crimineel was.

Ik besloot om maar niet verder te gaan met mijn dwarsdoorsteek mocht de politeauto terug komen en me dan betrappen. In plaats daarvan ging ik over een lager gelegen stuk langs de weg lopen maar uiteindelijk kwam ik bij een riviertje uit met aan de andere kant een tuin. Ik besloot om dan maar omhoog te klimmen naar de weg en over het smalle stukje tussen de vangrail en de lager gelegen tuin te lopen in de hoop dat ik niet 10 keer op en neer hoefde te klimmen. Wonderbaarlijk genoeg hoefde dat niet en kwam ik al snel in het dorpje aan.

In het dorpje aangekomen bleek er een kilometer verderop een winkeltje te zijn maar dan moest ik dus 2 kilometer lopen en ik had dan geen echt eten meer maar had geen zin om om te lopen dus liep maar gewoon verder over de route.

Ik keek na een tijdje op de kaart om te zien hoever ik was want ik had al uitgeteld dat als het vandaag mee zat ik morgen middag al op de trein zou kunnen stappen en dan zou ik wel al na 8 dagen thuis zijn in plaats van 10 maar dat vond ik helemaal niet erg en bovendien had ik dan ook de route die ik geplant had gelopen plus nog een kilometer of 50 extra omdat ik de eerste dag om was gelopen en bij de Petit Ballon ook.

Ik zag dat ik het makkelijk ging halen de volgende dag en ik zou dan rond 3 uur in het dorpje met het treinstation aan komen en rond 1 uur snachts thuis zijn.

Ik liep nog wat verder totdat ik een goeie slaapplek vond, deze lag in een haarspeldbocht van een weg die een coll op reed, ik lag daarom maar een meter of 10 van beide wegen af maar ik lag in een kuil dus het viel niet heel erg op en bovendien kon me dat niet echt iets schelen.

Ik at nog snel wat snoep en vijgen en ging slapen.